Tibetan
པའི་ཕ་རོལ་ན། །སྨོན་ལམ་བྱ་བ་ལོགས་ན་མེད། །ཉོན་མོངས་རང་མཚང་རིག་པ་ན། །ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ལོགས་ན་མེད། །ཞེས་གསུངས། ཡང་ཁུ་རྔོག་འབྲོམ་གསུམ་གྱིས། །ཇོ་བོ་ལ། ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གང་ལགས་ཞུས་པས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། མཁས་པའི་མཆོག་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན། བཙུན་པའི་མཆོག་སེམས་རྒྱུད་དུལ་བ་ཡིན། ཡོན་ཏན་གྱི་མཆོག་ཕན་སེམས་ཆེ་བ་ཡིན། གདམས་ངག་གི་མཆོག་རྟག་ཏུ་རང་སེམས་ལ་ལྟ་བ་ཡིན། གཉེན་པོའི་མཆོག་གང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡིན། སྤྱོད་པའི་མཆོག་འཇིག་རྟེན་དང་མི་མཐུན་པ་ཡིན། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་ཉོན་མོངས་པ་ཇེ་ཆུང་ལ་སོང་བ་ཡིན། གྲུབ་རྟགས་ཀྱི་མཆོག་འདོད་པ་ཇེ་ཆུང་ལ་སོང་བ་ཡིན། སྦྱིན་པའི་མཆོག་མ་ཆགས་པ་ཡིན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མཆོག་སེམས་ཞི་བ་ཡིན། བཟོད་པའི་མཆོག་དམན་ས་བཟུང་བ་ཡིན། བརྩོན་འགྲུས་ ཀྱི་མཆོག་བྱ་བ་ཐོང་བ་ཡིན། བསམ་གཏན་གྱི་མཆོག་བློ་མ་བཅོས་པ་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་མཆོག་གང་ལ་ཡང་དེར་འཛིན་མེད་པ་ཡིན། ཞེས་སོགས་གསུངས། ཡང་རིག་འཛིན་འཇིགས་མེད་གླིང་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ཆོག་ཤེས་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གནས། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་གཏོང་སེམས་ཡིན། །དཀོན་ཅོག་གིས་མཁྲེལ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡོད། །དྲན་རིག་མ་ཉམས་པ་བཟོད་པའི་མཆོག །ཀུན་གྱི་གྲོགས་སུ་བརྩོན་འགྲུས་དགོས། །སྣང་ཞེན་ལྷར་སྒོམ་བསམ་གཏན་ཏེ། །འཛིན་ཞེན་རང་གྲོལ་ཤེས་རབ་བོ། །དེ་ལ་བསམ་དང་བསམ་བྱེད་མེད། །ཐ་མལ་མ་ཡིན་ངེས་ཤེས་བྲལ། །མྱ་ངན་འདས་ཞི་དམ་པའོ། །འདི་ནི་ཀུན་ལ་བརྗོད་མི་བྱ། །སེམས་ཀྱིས་དམ་པར་ཟུང་ཞིག་གུ། །ཞེས་གསུངས། དེ་ལྟར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཞུང་ལམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་ཐམས་ཅད་མདོ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཞིག་ལ་འུབ་ཀྱིས་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ས་ར་ཧ་པའི་དོ་ཧ་ལས་ཀྱང་། སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། དེས་ནི་ལམ་མཆོག་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་འབའ་ཞིག་བསྒོམ་ན་ཡང་། །འཁོར་བ་འདིར་གནས་ཐར་བ་ཡོད་དམ་ཅི། །གང་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་པར་གྱུར་པ་དེ། །སྲིད་པར་མི་གནས་མྱ་ངན་ འདས་མི་གནས། །ཞེས་གསུངས། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་ཀར་མི་གནས་པ་ནི། མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་ནས། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན། །བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ཁ་གཅིག་ལའོ། །ཞེས་དང་། ཇོ་
Chinese
彼岸那边，没有另外的祈愿。当认识到烦恼的自身缺陷时，没有另外的智慧。如是说。又，库、俄、仲三人向觉沃（阿底峡尊者）请教：所有道之法中，何者为最殊胜？觉沃回答说：智者之殊胜在于了悟无我之义；僧人之殊胜在于调伏自心；功德之殊胜在于具有广大利他之心；窍诀之殊胜在于恒常观照自心；对治之殊胜在于了知一切皆无自性；行为之殊胜在于与世俗不合；成就之殊胜在于烦恼日渐减少；证相之殊胜在于欲望日渐减少；布施之殊胜在于不执着；持戒之殊胜在于心 शांत；忍辱之殊胜在于安于下位；精进之殊胜在于放下俗务；禅定之殊胜在于不造作心；智慧之殊胜在于对任何事物都不执着。如是等等。又，持明吉美林巴也说：知足安住于布施度，其自性即是舍心。以三宝为鉴，则有戒律。不失正念觉性，是为忍辱之殊胜。精进需为一切之友。将显现执着观为本尊，即是禅定。执着自解脱，即是智慧。于此无有思与能思，非是庸常，远离定解，寂灭涅槃即是殊胜。此理不应向所有人宣说，当以心秘密受持。如是，六度等菩萨的广大行径，如果总摄其要义，则全部都汇集于空性与慈悲的精髓之中。正如萨ra哈巴的道歌中所说：若离悲心而观空性，彼则不能获得胜道。若仅修习慈悲，又将如何能从轮回中解脱？何者兼具二者，彼则不住于有，亦不住于无。如是说。不住于有与不住于无二者，即是不住涅槃圆满正等觉之果位。同样，圣者龙树菩萨也说：空性与慈悲为心髓，成就菩提唯一道。如是说。觉
English
Beyond that, there is no separate aspiration. When the self-defect of afflictions is realized, there is no separate wisdom. Thus it is said. Also, Khu, Ngok, and Drom asked Jowo (Atisha): Which is the most excellent of all the Dharma of the path? Jowo replied: The most excellent of the wise is the realization of the meaning of selflessness; the most excellent of the monks is the taming of one's mind; the most excellent of the qualities is having a great altruistic mind; the most excellent of the instructions is to always look at one's own mind; the most excellent of the antidotes is to know that nothing has inherent existence; the most excellent of the conduct is to be different from the world; the most excellent of the accomplishments is that afflictions become less and less; the most excellent of the signs of accomplishment is that desires become less and less; the most excellent of the giving is non-attachment; the most excellent of the discipline is a peaceful mind; the most excellent of the patience is to take a lower position; the most excellent of the diligence is to abandon worldly affairs; the most excellent of the meditation is an unfabricated mind; the most excellent of the wisdom is to have no clinging to anything. Thus and so on. Also, Rigdzin Jigme Lingpa said: Contentment abides in the perfection of giving, its essence is the mind of renunciation. If you are ashamed before the Three Jewels, you have discipline. Unimpaired mindfulness and awareness is the best of patience. Diligence is needed as a friend to all. Meditating on appearances and attachments as deities is meditation. Clinging and attachment are self-liberated, that is wisdom. In that, there is no thought and no thinker, it is not ordinary, it is free from certainty, peaceful nirvana is supreme. This should not be spoken to everyone, keep it secret in your heart. Thus, all the vast paths of the bodhisattvas, such as the six perfections, if condensed into a single essence, are all gathered into the essence of emptiness and compassion. As it is said in the Doha of the glorious Saraha: Seeing emptiness without compassion, one does not find the supreme path. If one only meditates on compassion, how can one be liberated from samsara? Whoever has both, does not abide in existence, nor does he abide in non-existence. Thus it is said. Not abiding in existence and not abiding in non-existence is the state of complete and perfect enlightenment, not abiding in nirvana. Similarly, the protector Nagarjuna also said: Emptiness and compassion are the heart, the only path to achieve enlightenment. Thus it is said. Jowo