Tibetan
སྦྱོར་ལ་སྙིང་རུས་ཆེར་འགྲོ་བ་འདི་ཆོས་པ་སད་ཀྱིས་མ་ཁྱེར་བའི་རྟགས་ཡིན། ཞེས་གསུངས། ད་ལྟ་སྒོམ་ཆེན་དང་བླ་མ་བཟང་པོར་གྲགས་པ་དག་ལ། གཞན་དག་ན་རེ། ད་ཁྱེད་ཚོས་ཕྱག་དང་ཁ་ཏོན་ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་སྦྱོང་སོགས་དགོས་དོགས་མེད་ཟེར་ཞིང་ངོ་བསྟོད་བྱེད་ལ། རང་རང་ནས་ཀྱང་ང་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ གང་ཡང་མི་དགོས་སྙམ་པ་འདུག་སྟེ། མཉམ་མེད་དྭགས་པོའི་ཞལ་ནས། མི་དགོས་སྙམ་པ་དེ་དགོས་བདོ་ཡིན་པའི་རྟགས་ཡིན་གསུངས། རྒྱ་གར་ཇོ་བོ་དཱི་བཾ་ཀ་རས་ཀྱང་ཉིན་རེ་བཞིན་ཕྱག་ས་ཁལ་ལེ་་འདེབས་པ་ལ་བརྩོན། འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱེད་བླ་མ་ཆེན་པོ་ཞིག་ས་ལས་མཛད་པ་མིས་ཀྱང་འཕྱ་ཞིང་། འོ་བརྒྱལ་བར་འདུག་པས་ངེད་རྣམས་ཀྱིས་བྱེད་པར་ཞུ་ཞུས་པས། ཅི་ཟེར་འོ་ན་ངའི་ཟན་ཀྱང་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཟའམ་གསུངས། དེས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱང་བྱ་ལས་དང་བག་ཆགས་ཡོད་ཅིང་། ཐོབ་བྱ་གོང་མ་གོང་མའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་པ་ཡིན་པས་དལ་ཁོམ་དང་རེས་འགའི་ཆོས་སུ་མ་སོང་བར་སྙིང་ཐག་པ་ནས་ཆོས་ལ་ཆོག་ཤེས་མེད་པར་འབད་དགོས། ལར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་མི་ཐོབ་བརྩོན་འགྲུས་འདི་ཁོ་ན་ལ་རགས་ལས་པ་ཡིན་པས། བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ལ་འབད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་རབ་ཅིག་ཡོད་ཀྱང་བརྩོན་འགྲུས་ཐ་མ་ཞིག་ལས་མེད་ན་ཆོས་པ་ཐ་མ་ཞིག་ལས་མི་འོང་། ཤེས་རབ་ཐ་མ་ཞིག་ལས་མེད་ཀྱང་། བརྩོན་འགྲུས་རབ་ཅིག་ཡོད་ན་ཆོས་པ་ཡང་རབ་ཞིག་འོང་། བརྩོན་འགྲུས་མེད་ན་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་མི་ཕན་པ། ཀུན་མཁྱེན་ འཇིགས་མེད་གླིང་པའི་ཞལ་ནས། བརྩོན་འགྲུས་མེད་པའི་གང་ཟག་ལ། །ཤེས་རབ་དང་ནི་དབང་འབྱོར་སྟོབས། །གང་གིས་སྐྱོབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། །གྲུ་གཟིང་ཡོད་པའི་དེད་དཔོན་ལ། །སྐྱ་བས་རྡུགས་པ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས། དེས་ན་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ། ལྟོ་ཚད་ལ་ཕབ། གཉིད་སྲང་ལ་གཅུར། རིག་པ་གཞུར་ལ་དྲངས་ནས། ཐང་ལྷོད་མེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་གཞུ་བརྡུངས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་མེད་ན། དལ་ཁོམ་རེ་འགའི་ཆོས་ཀྱིས་ནི་གར་ཡང་མི་ཕྱིན་ནོ། །ལྔ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། དང་པོ་འདུ་འཛི་དང་རྣམ་གཡེང་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་གནས་དབེན་པ་ཞིག་མ་བརྟེན་ན། བསམ་གཏན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་མི་ནུས་པས། དང་པོ་རྣམ་གཡེང་སྤང་པ་གལ་ཆེ། དེ་ཡང་འདུས་པ་ནི་འབྲལ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཕ་མ་དང་། སྤུན་ཟླ། བཟའ་མི་དང་། གཉེན་གྲོགས། ཐ་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ལུས་ཀྱི་ཤ་རུས་ཀྱང་སོ་སོར་འབྲ
Chinese
据说，对于修行越来越精进，这是没有被世间八法所束缚的标志。现在，对于那些被称为大修行人和好上师的人，其他人会说：现在你们不需要顶礼、念诵、积累资粮、净除罪障等等，并进行赞美。而他们自己也认为，因为我是这样那样的，所以什么都不需要。具足一切功德的达波仁波切说：认为不需要，那是需要更多的标志。印度觉沃·迪邦嘎拉也每天努力种植一卡尔的土地。眷属们说：您是伟大的上师，做土地的工作，人们也会嘲笑，而且很辛苦，请让我们来做吧。他说：怎么，那么我的食物也由你们来吃吗？因此，在没有获得圆满正等觉佛果之前，都有需要净化的业和习气，也有需要获得的越来越高的功德，所以不要成为闲暇和偶尔的佛法，要从内心深处对佛法不知足地努力。总的来说，获得佛的果位与否，完全依赖于精进。因此，必须努力这三种精进。即使有非常好的智慧，但只有低劣的精进，也只能成为低劣的修行人。即使没有非常好的智慧，但如果有殊胜的精进，也会成为殊胜的修行人。如果没有精进，即使有其他的功德也没有用。全知吉美林巴说：对于没有精进的人，智慧和权势力量，什么也无法救护，就像有船的船长，却被水草缠住一样。因此，在所有的时间和情况下，要减少食物的量，缩短睡眠的时间，调整心智，如果没有像拉紧弓弦一样毫不松懈的精进，那么闲暇和偶尔的佛法是哪里也去不了的。第五，禅定的波罗蜜多：首先，如果不依靠远离喧嚣和散乱的地方，就无法在相续中生起禅定。所以，首先断除散乱非常重要。而且，聚集是分离的自性，父母、兄弟姐妹、配偶、亲戚朋友，甚至一同出生的身体的血肉也会各自离
English
It is said that increasing diligence in practice is a sign of not being carried away by the eight worldly concerns. Nowadays, to those who are known as great meditators and good lamas, others say, "Now you don't need prostrations, recitations, accumulating merit, purifying obscurations, etc.," and they praise them. And they themselves think that because I am such and such, I don't need anything. The Peerless Dagpo Rinpoche said, "Thinking that you don't need it is a sign that you need it even more." The Indian Jowo Dipamkara also diligently cultivated one "khal" of land every day. His attendants said, "You are a great lama, and people will mock you for doing land work, and it is hard work, so please let us do it." He said, "What? Then will you also eat my food?" Therefore, until one attains the state of perfect and complete enlightenment, there are karmas and habitual tendencies to be purified, and there are higher and higher qualities to be attained. So, without becoming a matter of leisure and occasional Dharma, one must strive from the depths of one's heart without being content with Dharma. In general, whether or not one attains the state of Buddhahood depends entirely on diligence. Therefore, one must strive in these three kinds of diligence. Even if one has very good wisdom, but only has inferior diligence, one will only become an inferior practitioner. Even if one does not have very good wisdom, but has excellent diligence, one will become an excellent practitioner. Without diligence, even if one has other qualities, they are useless. The Omniscient Jigme Lingpa said: For a person without diligence, wisdom, power, and strength cannot protect them, just like a captain with a ship who is entangled by weeds. Therefore, at all times and in all circumstances, reduce the amount of food, shorten the amount of sleep, and straighten the mind. If there is no diligence like drawing a bowstring without loosening, then leisure and occasional Dharma will not go anywhere. Fifth, the perfection of meditation: First, unless one relies on a solitary place away from busyness and distraction, meditation cannot arise in the mindstream. Therefore, it is very important to first abandon distraction. Moreover, gathering is of the nature of separation: parents, siblings, spouses, relatives, friends, even the flesh and bones of the body born together will separate.
Tibetan
ལ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན། རྟག་པ་མེད་པའི་མཛའ་བཤེས་ལ་ཆགས་ནས་ཅི་བྱེད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། རྟག་ཏུ་གཅིག་པུར་གནས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། རས་པ་ཞི་བ་འོད་ཀྱིས། རང་ཉིད་གཅིག་པུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངང་། ཆོས་མཐུན་གྲོགས་པོ་དགེ་སྦྱོར་གྱི་རྟེན། གསུམ་བཞི་ཕན་ཆད་ཆགས་སྡང་གི་རྒྱུ། བདག་དེས་ཀྱང་གཅིག་པུར་བསྡད་ པ་ཞིག་ལགས། ཞེས་གསུངས། འདོད་པ་ནི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས། ཡོད་ཀྱང་ཆོག་མི་ཤེས། ལོངས་སྤྱོད་དང་འབྱོར་པ་ཇི་ཙམ་ཡོད་བཞིན་སེར་སྣ་འཕེལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ལ་ནོར་ཡོད་དེ་ལ་སེར་སྣ་ཡོད། །ཞེས་དང་། ཡོད་གྱིན་ཇེ་དགོས་ཕྱུག་པོ་འདྲ། །ཞེས་གསུངས། ནོར་མེད་ཙ་ན་དགྲ་དང་བྲལ། །ཞེས་པ་ལྟར། རང་ལ་ཟས་ནོར་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་སོགས་པ་ཇི་ཙམ་འབྱོར་བ་དེ་ཙམ་དུ་དགྲ་དང་རྐུན་པོ་ལ་སོགས་པས་ཡང་འཚེ་ཞིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། དེ་ཉིད་གསོག་པ་དང་། སྲུང་བ་དང་། སྤེལ་བ་གསུམ་གྱིས་མི་ཚེ་ཟད་ལ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡིག་པ་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་མེད་པས་ན། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། གསོག་དང་སྲུང་དང་སྤེལ་བས་ཉམ་ཐག་པས། །ནོར་ནི་ཕུང་ཁྲོལ་མཐའ་ཡས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས། ལྷོ་འཛམ་བུའི་གླིང་གི་རྒྱུ་རྫས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་མི་གཅིག་ལ་ཡོད་ཀྱང་། དོན་དུ་ནི་མི་གཅིག་གི་ལྟོ་གོས་གཉིས་ལས་བྱེད་རྒྱུ་གཞན་མེད། འོན་ཀྱང་ཅི་ཙམ་འབྱོར་བཞིན་རང་གཅིག་པུ་ཙམ་གྱི་ཡང་ཁ་ལ་ཟ་མི་བྲ། རྒྱབ་ལ་གྱོན་མི་བྲ་བར་སྡིག་སྡུག་གཏམ་ངན་ཐམས་ཅད་ཁྱད་དུ་བསད་དེ་ཕྱི་མ་རླུང་ལ་བསྐུར། ཚེ་འདི་སྲོག་དང་བསྡོས། རྒྱུ་རྫས་ཕྲ་མོ་རེའི་ཆེད་དུ་ཁྲེལ་ དང་ངོ་ཚ་གཞུང་དང་ཕྱི་ཐག །ཆོས་དང་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཁྱད་དུ་གསོད། ཟ་རློམ། རྙེད་རློམ། ཐོབ་རློམ་ཁོ་ནས་དུས་འདའ་བ་འབྱུང་པོས་གཏོར་མ་ཚོལ་བ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་ཉིན་གཅིག་གི་དལ་ཁོམ་དང་བདེ་སྐྱིད་ཀྱང་ཉམས་སུ་མ་མྱོངས་བཞིན་དུ་མི་ཚེ་ཟད། མཐར་ལོངས་སྤྱོད་བསགས་བསགས་རང་གི་སྲོག་ལ་བབས་ནས། ང་ཁོ་ནའི་ཆེད་དུ་གྲི་ཁ་དང་མཚོན་ཁར་འཆི། ཚེ་གཅིག་ཏུ་བསགས་པའི་རྒྱུ་རྫས་ལོངས་སྤྱོད་ནི། དགྲ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་དེ་ཆུད་ཟོས་ཁོ་ནར་འགྱུར། དེའི་ཆེད་དུ་བསགས་པའི་སྡིག་པའི་ཕུང་པོ་རི་རབ་ཙམ་ཞིག་ནི། རང་ཉིད་ཁོ་ནའི་སྐལ་བར་ཐོབ་སྟེ་ངན་སོང་བཟོད་པར་དཀའ་བའི་གཏིང་ནས་ཐར་པའི་དུས་མེད་པར་འཁྱམས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། འབྱོར་པ་ཅུང་ཟད་རེ་ཡོད་ན་ད་ལྟ་རང་དབང་ཡོད་ཚོ་འདིར་
Chinese
如果是有为之法，想到对无常的亲友产生贪恋有何用呢？就应当恒常独自居住。如热巴·喜瓦沃（Raspa Zhiwa Wo）所说：“自己独自处于佛的境界，与法相应的道友是修善的所依，三四个以上就会成为贪嗔的因，我（热巴·喜瓦沃）也是独自居住的。”欲望是所有罪过的根源，即使拥有也不知满足。享用和财富越多，悭吝就越增长。如经中所说：“谁有财富谁就有悭吝。”又说：“有了还想要，就像富人一样。”如“没有财富就没有敌人”所说的那样，自己拥有的食物、财富和享用越多，敌人和盗贼等就越会加害。因此，时时刻刻都在为了积攒、守护和增殖这三件事而耗尽一生。而且，除了痛苦和罪恶之外什么也没有。因此，圣者龙树菩萨也说：“因积攒、守护和增殖而疲惫不堪，要知道财富是无边无际的废墟。”即使南赡部洲的所有财物和享用都归一个人所有，实际上也只不过是一个人的吃穿而已。然而，越是富有，就连自己一个人的口都喂不饱，身上也穿不暖，不顾一切地造作罪恶和恶语，把来世抛到脑后。今生与生命相搏，为了微小的财物，连羞耻、廉耻、法度和来世都不顾。所有佛法和誓言都被抛弃。只是为了吃、为了得到、为了获得而虚度光阴，就像鬼神寻找祭品一样，一天中的闲暇和快乐都没有体验过就耗尽了一生。最终，积攒的享用反而成了自己的催命符，为了我一个人而死在刀剑之下。一生积攒的财物享用，却被敌人等他人享用而白白浪费。为了这些而积攒的罪恶之山，却唯有自己承受，在难以忍受的恶道深渊中永无出期地漂泊。所以，如果稍微有点财富，现在趁着自由自在的时候。
English
If it is a conditioned phenomenon, thinking, "What is the use of being attached to impermanent friends?" one should always stay alone. As Raspa Zhiwa Wo said, "Being alone in the state of a Buddha, Dharma-concordant friends are the support for virtuous practice, three or four or more become the cause of attachment and aversion, I (Raspa Zhiwa Wo) also stay alone." Desire is the source of all faults, even if one has it, one does not know contentment. The more enjoyment and wealth one has, the more miserly one becomes. As it is said, "Whoever has wealth has miserliness." It is also said, "Having it, one still wants more, like a rich person." As it is said, "Without wealth, one is free from enemies," the more food, wealth, and enjoyment one has, the more one is harmed by enemies and thieves. Therefore, at all times, one spends one's life accumulating, guarding, and increasing these three things. Moreover, there is nothing but suffering and sin. Therefore, the noble Nagarjuna also said, "Exhausted by accumulating, guarding, and increasing, know that wealth is an endless ruin." Even if one person has all the wealth and enjoyment of the southern continent of Jambudvipa, in reality, it is only enough for one person's food and clothing. However, the more one has, the more one cannot even feed one's own mouth or clothe one's own back, disregarding all sins and evil words, and throwing the next life to the wind. This life is gambled with one's life, and for the sake of tiny possessions, one disregards shame, embarrassment, Dharma, and the future. All Dharma and vows are abandoned. One spends one's time only for eating, for gaining, and for obtaining, like spirits seeking offerings, and one spends one's life without experiencing even a single day of leisure and happiness. In the end, the accumulated enjoyment becomes the cause of one's own death, and one dies under swords and weapons for the sake of oneself. The wealth and enjoyment accumulated in one lifetime are enjoyed and wasted by enemies and others. The mountain of sins accumulated for these things is only borne by oneself, wandering endlessly in the unbearable depths of the lower realms. Therefore, if one has a little wealth, now is the time to be free.