Chinese
在尊者（阿底峡尊者）跟前来了两位印度比丘，他们安住于十二种修习功德。尊者讲说人无我时，他们二人很高兴。当讲到法无我时，他们却害怕起来，说请不要那样讲。当听到念诵甚深经典时，他们就捂住耳朵。因此，尊者感到灰心，说道，如果对于慈悲心和菩提心没有加以修习，以致对于甚深之法没有信心，那么仅仅依靠清净的戒律是哪里也去不了的。以前，当佛陀住世的时候，当听到讲说甚深空性的道理时，许多具有增上慢的比丘从口中吐血而死，以及堕入地狱等等的传说也是有的。因此，对于甚深之法和讲说甚深之法的人，要从内心深处生起敬信。如果因为自己心胸狭隘的过失而没有生起敬信，也务必要断除诽谤。第四，关于精进波罗蜜多，有盔甲精进、加行精进和不满足精进这三种。首先，盔甲精进是：无论听到过去的上师大德们，以及佛和菩萨们的传记和事业，为了佛法而行持苦行的历史等等，是怎样和如何的，也不要因为他们是佛和菩萨，所以才那样行持，我们自己怎么能做到呢？而灰心丧气。要想到他们那样行持才获得成就的，我也是他们的追随者，即使不能超过他们，不做到他们那样也是不行的。他们也需要那样的苦行和精进，我们是被业力重担压迫的人，从无始以来对于佛法就没有修习圆满的，为什么不需要苦行和精进呢？因此，现在获得了暇满人身，见到了具相的上师，得到了甚深的窍诀，有了如理修持正法的机会，在这个时候要勇于接受苦难，把重担放在背上，把身体和生命作为赌注，抛弃血肉作为食物，从内心深处立誓一定要修持佛法。加行精进是：对于佛
English
In the presence of the venerable one (Atiśa), there came two Indian monks who abided in the twelve qualities of practice. When the venerable one spoke of the selflessness of persons, the two were very happy. But when he spoke of the selflessness of phenomena, they became frightened and said, "Please do not speak like that." When they heard the recitation of profound scriptures, they covered their ears. Therefore, the venerable one was discouraged and said, "If one does not cultivate loving-kindness and the mind of enlightenment, so that one has no faith in the profound Dharma, then relying solely on pure discipline will not get one anywhere." In the past, when the Buddha was alive, when hearing the teaching of the profound meaning of emptiness, many monks with pride of attainment vomited blood and died, and there were also legends of those who fell into hell. Therefore, one should generate faith and respect from the depths of one's heart for the profound Dharma and those who teach it. Even if one does not generate faith due to the fault of one's own narrow-mindedness, it is essential to abandon slander. Fourth, regarding the perfection of diligence, there are three types: armor-like diligence, application diligence, and insatiable diligence. First, armor-like diligence is: no matter what one hears about the biographies and activities of past great masters, as well as the Buddhas and Bodhisattvas, and the history of their practice of austerities for the sake of the Dharma, one should not be discouraged thinking, "They are Buddhas and Bodhisattvas, so they acted in that way. How could we ourselves do that?" Instead, one should think, "They attained accomplishment by acting in that way. I am also their follower, so even if I cannot surpass them, I must at least accomplish something like that." If they also needed such austerities and diligence, how much more do we, who are burdened by the weight of karma and have not fully cultivated the Dharma since beginningless time, need austerities and diligence? Therefore, now that we have obtained a human body with leisure and opportunity, met a qualified guru, received profound instructions, and have the opportunity to properly practice the true Dharma, at this time we must be willing to accept suffering, carry the heavy burden on our backs, put our body and life at stake, and abandon our flesh and blood as food, vowing from the depths of our hearts to practice the Dharma. Application diligence is: for the Dharma...
Tibetan
ད་བློ་དང་སྒྲུབ་བློ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་། སང་བྱ་དང་གནང་བྱའི་ངང་དུ་མི་ཚེའི་ཉི་མ་ཟད་ནས། ཆོས་སྒྲུབ་འདོད་ཀྱི་ངང་ནས་མི་ཚེ་འཛད་པ་དེ་སྤང་དགོས་ཏེ། འབྲུག་པདྨ་དཀར་པོས། མི་ཚེ་འདི་བཤས་ རའི་དུད་འགྲོ་དང་འདྲ། །ཡུད་ཙམ་རི་སོང་ཡང་འཆི་ལ་ཉེ། །དེ་རིང་དང་སང་གི་ངང་རིང་འདིས། །མལ་མཐའ་ནས་འོ་དོད་འཆོར་རོ་ཨང་། །ཞེས་གསུངས། དེས་ན་ཆོས་ཕྱི་བཤོལ་གྱི་ངང་དུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་བཞག་པར། སྡར་མའི་པང་དུ་སྤྲུལ་ཞུགས་པའམ། སྒེག་མོའི་མགོ་ལ་མེ་ཤོར་བ་ལྟར། འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཅོག་གིས་བཞག །ལིང་གིས་བསྐྱུར་ནས་འཕྲལ་དང་འཕྲལ་དུ་ཆོས་ལ་འབད་དགོས། དེ་ལྟར་མ་བྱས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཟིན་དུས་མེད་པ་གཅིག་རྗེས་གཅིག་ནོན་དུ་འོང་བ་ཆུའི་གཉེར་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ལོངས་སྐབས་མི་འོང་རང་གིས་བློ་ཐག་ཆོད་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ནམ་བསྐྱུར་ཀྱང་དེའི་དུས་སུ་ཟིན་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས། འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་ཤི་ཤིར་ཟིན་དུས་མེད། །ནམ་བཞག་དུས་ན་ཟིན་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན། །ཞེས་དང་། བྱ་བྱེད་བྱིས་པའི་རྩེད་མོ་འདྲ། །བྱས་ན་མི་ཟིན་བཞག་ན་ཟིན། །ཞེས་གསུངས། དེས་ན་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྒྲུབ་པ་འདོད་ཀྱི་བློ་ཞིག་སྐྱེས་པའི་ཚེ། མི་རྟག་པས་སྐུལ་མ་བཏབ་སྟེ། ཆོས་ལེ་ལོ་དང་ཕྱི་བཤོལ་གྱི་དབང་དུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་ལུས་པར་འཕྲལ་དང་འཕྲལ་དུ་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་དེ་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན། ཆོག་པར་མི་འཛིན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ནི། རང་གི་མཚམས་དང་ བསྙེན་སྒྲུབ་ཁ་ཏོན་དང་དགེ་་སྦྱོར་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་རེ་འགྲུབ་པའི་ཚེ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་མི་བྱ་བར་ཚེ་དང་སྒྲུབ་པ་སྙོམས་པའི་དམ་བཅའ་བླངས་ནས་ཇི་སྲིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་མ་ཐོབ་བར་དུ་བརྩོན་པ་རྒྱུན་རིང་ལ་ཤུགས་དྲག་པ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དམ་པ་གོང་མ་དག་གི་གསུང་ལས་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དུས་གཡག་ལྟོག་གིས་རྩྭ་ཟ་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས། ཞེས་གསུངས། གཡག་ལྟོག་གིས་རྩྭ་ཟ་བའི་ཚེ། ཁམ་སྔོན་མ་གཅོད་པའི་དུས་ནས་ཕྱི་མ་མིག་གིས་བལྟས་ནས་ཟ་བ་ལྟར། ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་སྔོན་མ་སྒྲུབ་པའི་དུས་ནས་འདི་འགྲུབ་པ་དང་འདི་བསྒྲུབ་སྙམ་དུ་བློས་བླངས་ཏེ། སྒོ་གསུམ་སོས་དལ་དང་ཆོས་མེད་དུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་པ་ཞིག་གི་ངང་ནས་ཉིན་རེ་བཞིན་ཡང་ཆོས་ལ་བརྩོན་པ་ཇེ་ཆེར་འབད་དགོས་ཏེ། རིག་འཛིན་འཇིགས་མེད་གླིང་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། འཆི་བ་ལ་ཇི་ཙམ་བཅར་བཞིན་དགེ་
Chinese
现在即使有了智慧和修行的意愿，如果总是想着明天要做这个，后天要做那个，这样耗尽一生的时间，以及想要修行佛法却又迟迟不行动而虚度光阴，这些都是应该抛弃的。正如竹巴·白玛嘎布所说：“人生犹如屠宰场的牲畜，即使片刻逃脱到山上，也离死亡更近。在这种今天推明天，没完没了的拖延中，最终只能在临终时发出绝望的哀嚎。”因此，不要有任何拖延修法的念头，哪怕是一瞬间。要像胆小鬼投入母亲的怀抱，或者像美女头上着火一样，立即放下今生世俗的一切事务，立刻努力修行佛法。如果不这样做，世俗的事务永远没有完成的时候，一个接着一个，像水面的波纹一样连绵不断，这样就没有机会修行佛法了。自己要下定决心，无论何时放下世俗的事务，那个时候就是完成的时候。正如全知大师所说：“世俗的事务永远没有完成的时候，何时放下，何时完成，这是事物的规律。”又说：“所作所为如同孩童的游戏，做了也完成不了，放下才能完成。”因此，当对神圣的佛法生起修行的意愿时，要用无常来鞭策自己，不要让佛法的懈怠和拖延占据哪怕一瞬间，立刻投入到佛法中，这就是加行精进。不满足的精进是：当自己的闭关、念诵和善行等稍微取得一些进展时，不要因此而满足，要发誓寿命和修行相协调，在没有获得圆满正等觉的果位之前，都要像河流一样，持续不断地努力。正如上师们所说：“修行佛法的时候，要像饥饿的牦牛吃草一样。”就像饥饿的牦牛吃草时，在咬断前一口草的同时，眼睛已经盯着下一口草一样，在修行佛法的时候，从一开始就要在心中计划好，完成这个，再修那个。身语意三门不要有任何懈怠和无意义的空耗，日复一日，更加努力地修行佛法。正如持明·吉美林巴所说：“越是接近死亡，越要增加善
English
Even if one has intelligence and the intention to practice, spending one's days thinking about what to do tomorrow and the day after, and wasting one's life wanting to practice Dharma but procrastinating, these should be abandoned. As Drukpa Pema Karpo said, "Life is like livestock in a slaughterhouse; even if you escape to the mountains for a moment, you are closer to death. In this long delay of today and tomorrow, you will only cry out in despair at the end of your bed." Therefore, do not delay practicing Dharma even for a moment. Like a coward running into his mother's arms, or like a fire on a beautiful woman's head, immediately abandon all worldly affairs of this life and strive to practice Dharma immediately. If you do not do this, worldly affairs will never be finished, one after another, like ripples on water, so there will be no opportunity to practice Dharma. Resolve to abandon worldly affairs whenever you can, and that will be the time to finish them. As the Omniscient Great One said, "Worldly affairs never have a time to finish; whenever you abandon them, that is the time to finish, it is the nature of things." And, "Actions are like children's games; if you do them, you will not finish, but if you abandon them, you will finish." Therefore, when you have the intention to practice the sacred Dharma, be urged on by impermanence, and do not allow laziness and procrastination to take hold even for a moment, but immediately engage in Dharma, which is the effort of application. The effort of non-contentment is: when your retreat, recitation, virtuous deeds, etc., have made some progress, do not be content with that, but take a vow to harmonize your life and practice, and until you have attained the state of perfect enlightenment, you need continuous and strong effort like a river. As the great masters said, "When practicing Dharma, you need to be like a hungry yak eating grass." Just as a hungry yak, when biting off the previous mouthful of grass, already has its eyes on the next mouthful, so when practicing Dharma, from the beginning, plan in your mind to complete this and then practice that. Do not have any laziness or meaningless waste in body, speech, and mind, and day by day, strive to increase your effort in Dharma. As Rigdzin Jigme Lingpa said, "The closer you get to death, the more you should increase virtue.