Tibetan
།ཞེས་པ་ལྟར། སྔོན་གྱི་དུས་སུ་ཕག་ཅིག་ཁྱིས་དེད་དེ་མཆོད་རྟེན་ལ་བསྐོར་བ་བྱས་པ་དང་། སྲིན་འབུ་བདུན་ཤིང་ལོའི་སྟེང་ནས་ཆུར་ལྷུངས་པ་ཆུ་ཡི་འཁོར་ཕྱོགས་ཀྱིས་ཆུ་ནང་དུ་ཡོད་པའི་མཆོད་རྟེན་ལ་བསྐོར་བ་བདུན་བྱས་པ་སོགས་ཀྱང་ཐར་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ལོ་རྒྱུས་ལྟ་བུ་ཡིན་པས། དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྡིག་པ་སྣ་རེ་ཡན་ཆད་སྤང་། དགེ་བ་སྣ་རེ་ཡན་ཆད་ཅི་འགྲུབ་བསྒྲུབ། དེ་དག་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་བྱ་དང་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རང་འདོད་རྩ་བ་ནས་ཟད་པའི་དུས་སུ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་ལ་བསྟེན་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དངོས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པ་དེ་ཡིན་ལ། ལས་དང་པོ་པའི་དུས་སུ། དགེ་སྒྲུབ་སྡིག་སྤང་གི་བསླབ་ བྱ་གང་ཉམས་སུ་ལེན་ཡང་དམ་པ་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བསྔོ་བ་དེ་ལ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞན་གྱི་ལོག་སྒྲུབ་བཟོད་པའི་བཟོད་པ། ཆོས་ཕྱིར་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའི་བཟོད་པ། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲག་པའི་བཟོད་པ་དང་གསུམ་ཡོད། དང་པོ་གཞན་གྱི་ལོག་སྒྲུབ་བཟོད་པའི་བཟོད་པ་ནི། གཞན་གྱིས་རང་ལ་དངོས་སུ་རྡུང་རྡེག་དང་། འཕྲོག་བཅོམ་ཚིག་ངན་སྨྲ་བ་སོགས་དང་། ལྐོག་ནས་མི་སྙན་པར་བརྗོད་པ་སོགས་ལ་ཞེ་སྡང་དང་ཁོང་ཁྲོ་མི་བྱ་བར་སླར་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་ནས་དེ་དག་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དེ་ཡིན། དེ་ལྟར་མ་བྱས་པར་ཁོང་ཁྲོའི་དབང་དུ་བཏང་ན། བསྐལ་པ་སྟོང་གི་ཚོགས་བསགས་ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས། ཟེར་བ་ལྟར་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེ་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཀྱང་། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས། དེས་ན་ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །བཟོད་པ་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཐུབ་མེད། །དེ་བས་བཟོད་ལ་ནན་ཏན་ཏུ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཁོང་ཁྲོའི་ཉེས་དམིགས་དྲན་ནས་དུས་དང་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་དུ་བཟོད་པ་སྒོམ་པ་ལ་འབད་དགོས་ཏེ། རྒྱ་གར་དམ་པས། དགྲ་སྡང་ལས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་པ་ལ། །ཞེ་སྡང་གདུག་སེམས་སྐྱུར་ཅིག་དིང་རི་བ། །ཞེས་དང་། ཇོ་བོ་རྗེ་ལྷག་གཅིག་གི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། །གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཁོང་མ་ཁྲོ། །གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་ན། །བཟོད་པ
Chinese
如是说，从前有一只猪被狗追赶而绕着佛塔转，还有七只虫子从树叶上掉进水里，被水流的旋转方向带着绕了水中的佛塔七圈等等，这些也成了获得解脱的原因，就像这样的故事一样。因此，在任何时间和情况下，哪怕是一点点的罪恶也要断除，哪怕是一点点的善行也要尽力成办。将这些回向给众生，就包含了菩萨的学处和戒律。利益众生的戒律是，如前所说，在自己的欲望完全消失的时候，依靠四摄事来实际成办利益众生的事情，并且努力去做。在最初修行的时候，无论修习断恶行善的学处，都要以三殊胜摄持，为了利益一切众生而回向，就包含在其中了。第三，安忍波罗蜜多分三种：忍受他人恶行的安忍，为法而忍受苦行的安忍，以及不畏惧甚深意义的安忍。首先，忍受他人恶行的安忍是：对于他人直接对自己进行殴打、抢劫、恶语相向等行为，以及背地里说坏话等行为，不生嗔恨和愤怒，反而生起慈爱和怜悯，并且利益他们。如果不这样做，而被愤怒所控制，就会像“千劫所积聚的善行，会被一次愤怒摧毁”所说的那样。如《入行论》云：“千劫所积聚，布施供养佛，一切诸善行，一嗔能摧毁。”所以说，没有像嗔恨一样的罪恶，没有像安忍一样的苦行。因此，要努力以各种方式修习安忍。如是说，要忆念嗔恨的过患，在任何时间和情况下都要努力修习安忍。印度圣者说：“敌人仇恨是业的幻象，舍弃嗔恨恶心吧，定日瓦。”还有，觉窝杰拉格吉的口诀也说：“不要对作害者生气，如果对作害者生气，安忍”
English
As it is said, in the past, a pig was chased by a dog and circumambulated a stupa, and seven insects fell into the water from a leaf, and were carried by the direction of the water's rotation, circumambulating the stupa in the water seven times, etc. These also became causes for attaining liberation, like such stories. Therefore, at all times and in all circumstances, even the slightest sin should be abandoned, and even the slightest virtue should be accomplished as much as possible. Dedicating these to sentient beings includes all the bodhisattva's training and vows. The discipline of benefiting sentient beings is, as previously stated, when one's own desires have completely disappeared, relying on the four means of gathering to actually accomplish the benefit of sentient beings, and striving to do so. In the initial practice, no matter what practice of abandoning evil and doing good is cultivated, it should be taken with the three excellences, and dedicating it for the benefit of all sentient beings is included in it. Third, the perfection of patience is divided into three: patience that endures the evil deeds of others, patience that endures hardships for the sake of the Dharma, and patience that does not fear profound meanings. First, the patience that endures the evil deeds of others is: towards others who directly beat, rob, speak harshly, etc., and speak ill of oneself behind one's back, etc., one should not generate hatred and anger, but instead generate love and compassion, and benefit them. If one does not do so, and is controlled by anger, it will be like "a thousand eons of accumulated merit will be destroyed by one anger," as it is said. As the Bodhicharyavatara says: "A thousand eons of accumulation, giving and offering to the Buddhas, all virtuous deeds, one anger can destroy." Therefore, there is no sin like hatred, and no asceticism like patience. Therefore, one should diligently cultivate patience in various ways. As it is said, one should remember the faults of anger, and strive to cultivate patience at all times and in all circumstances. The Indian saint said: "Enemies and hatred are illusions of karma, abandon hatred and malice, Dingriwa." Also, Jowo Je Lhaggig's oral instruction also said: "Do not be angry with the one who harms, if you are angry with the one who harms, patience"
Tibetan
་ཅི་ཙ་མ་ལ་བསྒོམ། །ཞེས་གསུངས། དེས་ན་རང་ལ་ཚུར་ངན་སྨྲས་དང་གནོད་པ་མཉེས་པའི་ཁ་ཡོག་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ན་དེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་དང་འཁོན་འཛིན་སྤངས་ན། དེས་སྡིག་པ་དང་སྒྲིབ་པ་མང་དུ་འཛད་ཅིང་། བཟོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚོགས་རླབས་པོ་ཆེ་རྫོགས་པ་ཡིན་པས། གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་བླ་མ་ལྟར་བལྟ་དགོས་ཏེ། ཞེ་སྡང་སྐྱེ་ཡུལ་མེད་ན་བཟོད་པ་སུ་ལ་བསྒོམ་ཟེར་བ་དེ་ཡིན། ལར་ད་ལྟའི་དུས་ན་དེ་བླ་མའམ་དགེ་སློང་བཟང་པོ་ཞིག་ཡིན་ཏེ་ཁོང་ཁྲོ་ཆེ་ཟེར། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་སྐྱོན་གཅིག་ལ་ཁོང་ཁྲོ་ལས་ཐུ་བ་མེད་ན། ཁོང་ཁྲོ་ཆེ་བཞིན་ཏུ་བཟང་པོ་ཞིག་ཇི་ལྟར་ཡིན། རྒྱ་གར་དམ་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ལས་བརྒྱ་པས། ཞེ་སྡང་གི་ལས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་སྡིག་པ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ་མ་གོ་ཞེས་གསུངས། ཆོས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་གང་ཟག་དེ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རས་བལ་རྡོག་པས་མནན་པའམ། ཕྱེ་ཐུག་ལ་ཟོ་མར་བཏབ་པ་ལྟར་འཇམ་ལྷན་ གྱིས་སོང་བ་ཞིག་དགོས། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་དགེ་སྦྱོར་ཅུང་ཟད་རེ་འགྲུབ་པའམ། སྲུང་སྡོམ་སྣ་རེ་ཙམ་དག་པ་ལ། ང་ནི་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །སྙམ་དུ་དུས་རྟག་ཏུ་ང་རྒྱལ་གྱིས་རྒྱུད་ཁེངས་ནས། གཞན་ཕ་རོལ་པོའི་ཚིག་གཅིག་གི་སྨྲ་ལུགས་ལེགས་ཉེས་ལའང་ང་ལ་བརྙས་བྱུང་། ང་ལ་སྨད་བྱུང་ཟེར་ནས་རྒྱུད་ཁྲོ་ལིང་ངེ་ཡོད་པ་དེ་ཆོས་དང་རང་རྒྱུད་སོ་སོར་སོང་ནས་ཆོས་ཀྱིས་སེམས་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཕན་པའི་རྟགས་ཡིན། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སྤྱན་སྔ་བའི་ཞལ་ནས། འོ་ཅག་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་བྱས་གྱིན། ང་བདག་ཇེ་ཆེར་སོང་ནས་བཟོད་སྲན་ཤའུ་བས་ཆུང་བ། ཀོ་ལོང་གཙང་བཙན་པས་དམ་པར་འདུག་པ་འདི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལོག་པར་སོང་བའི་རྟགས་ཡིན། ཞེས་གསུངས། དེས་ན་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དམའ་མོའི་ས་བཟུང་། ཧྲུལ་པོའི་གོས་གྱོན། བཟང་ངན་འབྲིང་གསུམ་གོང་དུ་ཁུར་ནས་བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་གཞི་བཅོལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་ཆོས་ཀྱིས་འདུལ་བ་ནི་ཉམས་ལེན་གྱི་གནད་མ་ནོར་བ་ཡིན་པས། སེམས་ལ་མི་ཕན་པའི་ལྟ་བ་མཐོ་མཐོ་དང་སྒོམ་པ་ཟབ་ཟབ་མོ་སྟོང་ལས་ཀྱང་དགའ་བ་ཡིན། ཆོས་ཕྱིར་དཀའ་སྤྱད་བཟོད་པའི་བཟོད་པ་ནི། དམ་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་དཀའ་ཚེགས་ཚ་གྲང་ཐམས་ ཅད་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། མེ་ཚོགས་སྤུ་གྲིའི་མཚོ་ཡང་བརྒལ་ནས་ནི། །ཕྱི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་དམ་ཆོས་བཙལ། །ཞེས་གསུངས། སྔོན་གྱི་ཇོ་བོ་བཀའ་གདམས་པ་དག་གི་གཏད་ས་བཞི་ཞེས་བྱ་བ། བློ་ཕུ
Chinese
“修习什么呢？”如是说。因此，当自己遭受恶语中伤或遇到令人不快的谩骂等损害时，如果能够舍弃愤怒和怨恨，就能消耗大量的罪恶和障碍。依靠忍耐，就能圆满巨大的资粮。所以，对待制造损害的人，要像对待上师一样。如果不存在产生嗔恨的对境，又要向谁修习忍耐呢？总的来说，现在有些人虽然是上师或好僧人，却非常容易发怒。世间上，没有比愤怒更严重的过失了。既然如此，怎么能说容易发怒的人是好人呢？印度圣者也说：“一百个贪欲的行为，也不如一瞬间的嗔恨罪过大。”这是因为你们不明白这个道理。对于已经生起法脉传承的人来说，身语意三要像被棉花团压住一样，或者像糌粑里加入了酥油一样，变得柔和调顺。如果不是这样，仅仅成就了一点善行，或者仅仅守护了一点戒律，就总是傲慢地认为“我就是这样的人”，对于别人的一句话说得好不好，也认为是在贬低我、诽谤我，内心总是充满愤怒，这就是法与自心分离，法对内心毫无利益的征兆。善知识香巴仁波切说：“我们一边闻思修，我执却越来越大，忍耐比小鸟还小，像干净的科隆布一样自以为是，这就是闻思修走偏的征兆。”因此，无论何时何地都要安于下位，穿着破旧的衣服，将好坏中三种都归于功德，以慈悲心和菩提心为基础，用佛法调伏自心，这才是修行的要点。胜过那些对内心毫无益处的高深见解和深奥禅修。为了佛法而忍受艰难困苦的忍耐是：为了修持殊胜的佛法，必须克服一切艰难困苦和严寒酷暑。经中也说：“即使要跨越火海和利刃之海，也要直至生命的尽头去寻求正法。”以前的觉沃噶当派的四大交付是：
English
"What should one practice?" Thus it is said. Therefore, when one is subjected to slander or experiences unpleasant abuse and other harms, if one can abandon anger and resentment, one will exhaust a great deal of sin and obscurations. By relying on patience, one will perfect a vast accumulation of merit. Therefore, one should regard those who cause harm as one would a lama. If there is no object to generate anger, then to whom would one practice patience? In general, nowadays, some people, even though they are lamas or good monks, are said to be very prone to anger. In this world, there is no fault greater than anger. Since this is the case, how can one say that someone who is easily angered is a good person? The Indian saint also said, "A hundred acts of desire are not as sinful as a single moment of anger." This is because you do not understand this principle. For a person who has generated the lineage of Dharma, their body, speech, and mind should be like being pressed down by a ball of cotton, or like adding butter to tsampa, becoming soft and gentle. If it is not like this, and one has only accomplished a little virtuous action, or only kept a few vows, one is always arrogant, thinking, "I am like this and that." Even if someone else says a word well or poorly, one thinks, "They are belittling me, they are slandering me," and one's mind is always filled with anger. This is a sign that the Dharma and one's own mind have become separated, and that the Dharma has not benefited one's mind in the slightest. The virtuous friend Chennga said, "We are engaging in listening, contemplation, and meditation, but our ego is growing larger and larger, our patience is smaller than a bird, and we are self-righteous like a clean 'kolongbu' (a type of container). This is a sign that our listening, contemplation, and meditation have gone astray." Therefore, at all times and in all circumstances, one should remain in a humble position, wear ragged clothes, take upon oneself the good, bad, and middling, and, based on loving-kindness, compassion, and bodhicitta, tame one's own mind with the Dharma. This is the unadulterated essence of practice. It is better than a thousand lofty views and profound meditations that do not benefit the mind. The patience of enduring hardships for the sake of the Dharma is: In order to practice the sublime Dharma, one must overcome all hardships, heat, and cold. It is also said in the scriptures: "Even if one has to cross an ocean of fire and a sea of sharp blades, one should seek the true Dharma until the end of one's life." The four entrustments of the former Kadampa masters were: