Tibetan
། དམྱལ་སྲུང་ཁྲོས་ཏེ། སེམས་ཅན་རང་རང་གི་ལས་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་སུས་ཅི་བྱ་ཟེར་ནས་ཁོང་གི་དབུ་ལ་ཐོ་ལུམ་བསྣུན་པས། བསམ་པ་བཟང་པོའི་མཐུས་དམྱལ་བ་ནས་ཚེ་འཕོས་ཏེ་ལྷ་ཡུལ་དུ་སྐྱེས། འདི་ཐུབ་པའི་གཞན་ཕན་གྱི་ཐོག་མ་ཡིན་པར་གསུངས། དེ་བཞིན་དུ་སྔོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དེད་དཔོན་མཛའ་བོའི་བུ་མོར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཡང་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་འདི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་མ་ཐག་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྔོན་ཁྱིམ་བདག་མཛའ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་གི་བུ་སྐྱེས་ཚད་ཤི་ནས། ཐེང་ཅིག་བུ་ཞིག་སྐྱེས་པ་སོས་སུ་རེ་ནས་མིང་བུ་མོར་བཏགས། ཁྱིམ་བདག་རྒྱ་མཚོར་ནོར་བུ་ལེན་དུ་ཕྱིན་པས་གྲུ་གཟིངས་ཞིག་ སྟེ་ཤི། བུ་དེ་ཆེར་སྐྱེས་ནས་རང་གི་མ་ལ་ཕའི་རིགས་གང་ཡིན་དྲིས་པས། དྲང་པོར་བརྗོད་ན་རྒྱ་མཚོར་སོང་གིས་དོགས་ནས་འབྲུ་འཚོང་བའི་རིགས་ཡིན་བྱས་པས། དེས་ཀྱང་འབྲུ་ཚོང་བྱས་པས་ཉིན་རེ་བཞིན་ཀརྴ་པ་ཎི་བཞི་རེ་རྙེད་པས་མ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པ་ན། འབྲུ་ཚོང་བྱེད་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱེད་འབྲུ་ཚོང་བྱེད་པའི་རིགས་མ་ཡིན་པས། འབྲུ་ཚོང་བྱེད་པ་མི་རིགས་སོ་ཟེར་ནས་བཀག་པ་ལ། ཁོང་སླར་འོང་ནས་ཡང་མ་ལ་རིགས་གང་ཡིན་དྲིས་པས། སྤོས་ཚོང་པའི་རིགས་ཡིན་ཟེར་བས། ཡང་སྤོས་འཚོང་བྱས་ཏེ་ཉིན་རེ་བཞིན་ཀརྴ་པ་ཎི་བརྒྱད་རེ་རྙེད་པ་མ་ལ་ཞབས་ཏོག་བྱས། ཡང་སྤོས་འཚོང་རྣམས་ཀྱིས་བཀག་པས་གོས་འཚོང་བའི་རིགས་ཡིན་ཟེར་ནས་གོས་བཙོངས་པས། ཉིན་རེ་བཞིན་ཀརྴ་པ་ཎི་བཅུ་དྲུག་རེ་རྙེད་པ་མ་ལ་བྱིན། ཡང་གོས་འཚོང་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀག་པས་རིན་པོ་ཆེ་འཚོང་བའི་རིགས་ཡིན་ཟེར་ནས་རིན་པོ་ཆེ་འཚོང་བའི་ལས་བྱས་པས། ཉིན་རེ་བཞིན་ཀརྴ་པ་ཎི་སུམ་ཅུ་སོ་གཉིས་རེ་རྙེད་པ་ཡང་མ་ལ་བྱིན། དེར་ཚོང་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱེད་རྒྱ་མཚོ་ནས་ནོར་བུ་ལེན་པའི་རིགས་ཡིན་པས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ཤིག་ཟེར་བས། ཁོང་ཁྱིམ་དུ་འོང་ནས་མ་ལ། ང་རང་ནོར་བུ་ལེན་པའི་རིགས་ཡིན་ པར་འདུག་པས། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་ནོར་བུ་ལེན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཟེར་བ་ལ། མ་ན་རེ། ཁྱོད་ནོར་བུ་ལེན་པའི་རིགས་ཡིན་ཀྱང་། ཁྱོད་ཀྱི་ཕ་དང་མེས་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་མཚོར་ནོར་བུ་ལེན་དུ་ཕྱིན་ནས་ཤི་བ་ཡིན་པས། ཁྱོད་ཀྱང་སོང་ན་འཆིར་འོང་བས་མ་འགྲོ་བར་འདིར་སྡོད་ལ་ཚོང་གྱིས་བྱས་ཀྱང་། ཁོ་ཉན་དུ་མ་བཏུབ་པར་རྒྱ་མཚོར་འགྲོ་བའི་ཆས་ཐམས་ཅད་སྟ་གོན་བྱས་ནས། འགྲོ་བའི་ཚེ་མས་གཏོང་མ་ཕོད་པར་བུའི་གོས་ཀྱི་མཐའ་ནས
Chinese
狱卒忿怒地说：“众生各自的业行，谁能做什么？”说完，便用木槌敲打他的头。凭借善良的意念，他从地狱转生到天界。据说这是释迦牟尼最初的利他行为。同样，过去世尊自己转生为船主友人之女时，这种自他交换的想法一生起，便立即从恶趣的痛苦中解脱。那是过去有个名叫友人居士的人，生下的儿子都死了。有一次生了个儿子，希望他能活下来，便取名为女儿。居士去海里取宝，船沉没而死。儿子长大后问母亲父亲是什么种姓。母亲怕他说出实话会去海里，便谎称是卖粮食的种姓。儿子便做起了粮食生意，每天能赚到四个喀尔沙巴拿，用来供养母亲。其他做粮食生意的人说：“你不是做粮食生意的种姓，做粮食生意是不合规矩的。”便阻止了他。他回来又问母亲是什么种姓。母亲说是卖香的种姓。他又做起了香的生意，每天能赚到八个喀尔沙巴拿，用来服侍母亲。卖香的人又阻止了他，母亲便说是卖布的种姓，他就卖布，每天能赚到十六个喀尔沙巴拿，用来给母亲。卖布的人又阻止了他，母亲便说是卖珠宝的种姓，他就做起了卖珠宝的生意，每天能赚到三十二个喀尔沙巴拿，也用来给母亲。这时其他商人说：“你是从海里取宝的种姓，应该做你自己的本行。”他回到家对母亲说：“看来我是取宝的种姓，我要到大海里去取宝。”母亲说：“你虽然是取宝的种姓，但你的父亲和祖父等都去海里取宝而死了，你去了也会送命，不要去，留在这里做生意吧。”但他不听劝阻，准备好了一切去海里的行装。临走时，母亲不忍心，拉着儿子的衣角不放。
English
The hell guard, enraged, said, "Who can do anything about beings acting according to their own karma?" And with that, he struck him on the head with a mallet. Through the power of good intention, he transmigrated from hell and was born in the realm of the gods. It is said that this was the first altruistic act of Shakyamuni. Similarly, in the past, when the Blessed One himself was born as the daughter of the shipmaster Friend, as soon as this thought of exchanging self and other arose in her mind, she was immediately liberated from the suffering of the lower realms. That is, in the past, there was a householder named Friend, whose sons all died as soon as they were born. Once, a son was born, and hoping that he would live, they named him Daughter. The householder went to the ocean to collect jewels, and the ship sank and he died. When the son grew up, he asked his mother what his father's lineage was. Fearing that he would go to the ocean if she told the truth, she lied and said that he was of the grain-selling lineage. So he engaged in the grain trade and earned four karshapanas each day, which he used to care for his mother. The other grain traders said, "You are not of the grain-selling lineage, and it is not proper for you to engage in the grain trade," and they stopped him. He returned and again asked his mother what his lineage was. His mother said that he was of the incense-selling lineage. Again, he engaged in the incense trade and earned eight karshapanas each day, which he used to serve his mother. The incense sellers again stopped him, so his mother said that he was of the cloth-selling lineage, and he sold cloth, earning sixteen karshapanas each day, which he gave to his mother. The cloth sellers again stopped him, so his mother said that he was of the jewel-selling lineage, and he engaged in the jewel trade, earning thirty-two karshapanas each day, which he also gave to his mother. Then the other merchants said, "You are of the lineage of those who collect jewels from the ocean, so you should engage in the work of your own lineage." He returned home and said to his mother, "It seems that I am of the jewel-collecting lineage, so I am going to the great ocean to collect jewels." His mother said, "Although you are of the jewel-collecting lineage, your father and ancestors all went to the ocean to collect jewels and died, so if you go, you will surely die. Do not go, but stay here and do business." But he did not listen to her advice and prepared all the equipment for going to the ocean. As he was leaving, his mother could not bear to let him go and held onto the hem of his garment.
Tibetan
་བཟུང་སྟེ་ངུ་ས་པས་བུ་ཁྲོས་ཏེ་ང་རང་རྒྱ་མཚོར་འགྲོ་བ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཀྲ་མི་ཤིས་པ་བྱས་ཏེ་ངུ་བ་ཟེར་ནས་མ་ཡིས་མགོ་ལ་རྡོག་པས་བསྣུན་ནས་སོང་བས་རྒྱ་མཚོར་གྲུ་གཟིངས་ཞིག་སྟེ་ཁོང་ཐམས་ཅད་ཆུར་བྱིང་སྟེ་ཕལ་ཆེར་ཤི། ཁོས་ཤིང་ལེབ་ཅིག་ལ་འཇུས་པས་མཚོ་གླིང་ཞིག་ཏུ་ཐོན། དེར་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོང་རིན་པོ་ཆེའི་ཁང་པ་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བར་ཕྱིན་པས། མཛེས་སྡུག་གི་ལྷ་མོ་བཞི་བྱུང་སྟེ། དར་ཟབ་འབོལ་བརྩེགས་ཀྱི་གདན་བཏིང་། དཀར་གསུམ་མངར་གསུམ་གྱི་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ་འགྲོ་བར་རྩོམ་པ་ན་ཁྱོད་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མ་འགྲོ་ཞིག །ཉེས་པ་ཆེན་པོ་འབྱུང་ཉེན་ཡོད་ཟེར། མ་ཉན་པར་ཕྱིན་པས། དགའ་བ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོང་སྔར་བས་མཛེས་པར་སླེབ་སྟེ། མཛེས་སྡུག་གི་བུ་མོ་བརྒྱད་ཀྱིས་སྔར་ལྟར་ཞབས་ཏོག་བྱས་ཏེ། ལྷོ་ཕྱོགས་ སུ་མ་འགྲོ་ཞིག་ཉེས་པ་འབྱུང་ངོ་ཟེར་ཡང་མ་ཉན་པར་ཕྱིན་པས། ར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོང་སྔར་བས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སླེབ་སྟེ། མཛེས་སྡུག་གི་ལྷ་མོ་བཅུ་དྲུག་གིས་བསུས་ནས་ཞབས་ཏོག་བྱས་ཏེ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མ་འགྲོ་ཞིག་ཉེས་པ་ཆེན་པོ་འབྱུང་ངོ་ཟེར། ཡང་ཕྱིན་པས་མཁར་དཀར་པོ་རྩེ་མོ་དགུང་ལ་རེག་པ་ཞིག་འདུག་པ་བླ་མ་ཚངས་པའི་མཁར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཕྱིན་པས་མཛེས་སྡུག་གི་ལྷ་མོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བསུས་ནས་དར་ཟབ་འབོལ་བརྩེགས་ཀྱི་གདན་བཏིང་། དཀར་གསུམ་མངར་གསུམ་གྱི་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ་འདིར་སྡོད་ཟེར་ཡང་ཁོང་འགྲོ་འདོད་པ་ཞིག་བྱུང་ནས་འགྲོ་བར་རྩོམ་པ་ན། ཁྱོད་ཅི་ནས་འགྲོ་ཡང་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་མ་འགྲོ་ཞིག་ཉེས་པ་འབྱུང་ངོ་ཟེར། འོན་ཀྱང་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་འདོད་པ་ཞིག་བྱུང་ནས་ཕྱིན་པས་ལྕགས་ཀྱི་མཁར་དགུང་ལ་རེག་པ་ཞིག་གི་སྒོ་དྲུང་ན། མི་ནག་པོ་མིག་དམར་ལྗིག་གེ་བ་ལག་ན་ལྕགས་ཀྱི་དབྱུག་པ་རིང་པོ་ཐོགས་པ་ཞིག་འདུག་པ་ལ་མཁར་འདིའི་ནང་ན་ཅི་ཡོད་པ་ཡིན་དྲིས་པས། ཅི་ཡང་མི་སྨྲ་བར་འདུག །དྲུང་དུ་ཕྱིན་པས་དེ་འདྲ་བ་མང་པོ་འདུག །དེ་དག་མཐོང་བ་ན་ཁོང་ཤ་ཟིང་སྤུ་ཟིང་བྱེད་ཅིང་ཉེས་པ་ན་ཉེས་པ། ཉེས་པ་འབྱུང་ཟེར་བ་དེ་འདི་ཡིན་པར་འདུག་དགོངས་བཞིན་མཁར་དེའི་ནང་དུ་ཕྱིན་པས། མི་ ཞིག་གི་མགོ་ལ་ལྕགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞིག་འཁོར་ཏེ་ཀླད་པ་སྐྱ་ཐ་ལ་ལ་གཏོར་གྱིན་འདུག །ཁྱོད་ལས་ཅི་བྱས་པ་ཡིན་དྲིས་པས། ང་མའི་མགོ་ལ་རྡོག་པ་བསྣུན་པའི་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་ཡིན། ཁྱོད་བླ་མ་ཚངས་པའི་མཁར་གྱི་བདེ་སྐྱིད་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ནས་མི་འདུག
Chinese
因为抱着哭泣，儿子生气地说：“我要去海里，你哭是不吉祥的。”母亲用脚踢了他的头，他就走了，结果船在海里沉没，他们全都淹死了，几乎都死了。他抓住一块木板，漂到一个海岛上。在那里，他去了一个名叫“喜悦”的城市，那里有珍宝的房屋，美丽而令人愉快。出现了四个美丽的女神，铺设了丝绸垫子，供奉了白三物和甜三物，当他准备离开时，她们说：“你不要去南方！有发生大灾难的危险。”他不听劝告走了，到达了一个比以前更美丽的名叫“喜悦者”的城市。八个美丽的女孩像以前一样服侍他，说：“不要去南方，会发生灾难。”但他不听劝告走了，到达了一个比以前更加富丽堂皇的名叫“拉罗”的城市。十六个美丽的女神迎接并服侍他，说：“不要去南方，会发生大灾难。”他又走了，看到一座白色的城堡，顶端触及天空，那被称为“上师梵天之城”。他到那里时，三十二个美丽的女神迎接了他，铺设了丝绸垫子，供奉了白三物和甜三物，说：“住在这里吧。”但他想离开，当他准备离开时，她们说：“无论你如何都要走，都不要去南方，会发生灾难。”然而，他想去南方，就走了，在一座触及天空的铁城堡的门口，站着一个黑人，红眼睛，伸着舌头，手里拿着一根长长的铁棍。他问那人这座城堡里有什么，那人什么也不说。他走到那人身边，发现有很多这样的人。看到那些人，他感到毛骨悚然，心想：“所谓的灾难，灾难发生，指的就是这里。”想着这些，他走进了城堡，看到一个人的头上有一个铁轮在旋转，把他的脑浆搅得稀烂。他问：“你做了什么事？”那人回答说：“我正在体验踢母亲头部的果报。你没有享用上师梵天之城的幸福。”
English
Because she was holding him and crying, the son got angry and said, "I am going to the sea, and you are making it inauspicious by crying." The mother kicked him on the head, and he left, resulting in the ship sinking in the sea, and they all drowned, almost all of them dying. He grabbed a plank of wood and reached an island. There, he went to a city called "Joy," where there were beautiful and delightful houses of jewels. Four beautiful goddesses appeared and laid out silk cushions. They offered the three white things and the three sweet things, and as he was about to leave, they said, "Do not go to the south! There is a danger of a great calamity occurring." He did not listen and went, arriving at a city called "Joyful One" that was more beautiful than before. Eight beautiful girls served him as before, saying, "Do not go to the south, a calamity will occur." But he did not listen and went, arriving at a city called "Raro" that was more splendid than before. Sixteen beautiful goddesses greeted and served him, saying, "Do not go to the south, a great calamity will occur." Again, he went and saw a white castle whose peak touched the sky, which was called "Guru Brahma's Castle." When he went there, thirty-two beautiful goddesses greeted him and laid out silk cushions. They offered the three white things and the three sweet things, saying, "Stay here." But he wanted to leave, and as he was about to leave, they said, "No matter how you go, do not go to the south, a calamity will occur." However, he wanted to go to the south, so he went and at the gate of an iron castle that reached the sky, there was a black man with red eyes and a lolling tongue, holding a long iron club in his hand. He asked the man what was inside this castle, but the man said nothing. When he went closer, there were many such men. Seeing those men, he felt his flesh and hair stand on end, thinking, "The so-called calamity, the occurrence of calamity, this must be it." Thinking this, he went inside the castle and saw a man with an iron wheel spinning on his head, crushing his brains to a pulp. He asked, "What did you do?" The man replied, "I am experiencing the karmic result of kicking my mother's head. You did not enjoy the happiness of Guru Brahma's Castle."