Tibetan
ང་འབྱུང་པོ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་འདྲེ་དེ་གཞན་ཕྱོགས་སུ་བཟུང་། དེ་ལ་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ཏེ་སོད་སོད་དང་རྒྱོབ་རྒྱོབ་ཟེར་ནས་བརྡུང་རྡེག་གི་སྟངས་ཀ་བྱེད། ལྷ་འདྲེ་གནོད་བྱེད་དེ་གསོད་རྒྱུ་དང་བརྡུང་རྒྱུ་ཞིག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཆགས་སྡང་གི་དབང་དུ་ཤོར་ནས་མཉམ་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མ་སྐྱེས་པས་ལན། ད་ལེགས་པར་བརྟགས་ན་ཡོན་བདག་ལས་ཀྱང་གནོད་བྱེད་དེ་སྙིང་རྗེ་སྟེ། གནོད་བྱེད་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་དེ་ལས་ངན་གྱི་རྒྱུས་འཕངས། ལུས་ངན་ཡི་དྭགས་སུ་སྐྱེས་པས། ན་ཚ་དང་འཇིགས་སྐྲག་གི་སྣང་བ་དཔག་ཏུ་མེད། རྟག་ཏུ་བཀྲེས་སྐོམ་དང་ངལ་དུབ་ཁོ་ན་ལ་སྤྱོད། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དོགས་པར་འཆར་རྒྱུད་ཞེ་སྡང་དང་གདུག་རྩུབ་ཆེ་བས་ཤི་མ་ཐག་དམྱལ་བར་འགྲོ་བ་མང་བས་དེ་ལས་སྙིང་རྗེ་བ་སུ་ཡོད། ཡོན་བདག་དེ་ལ་ན་ཚ་དང་ཟུག་རྔུ་སྐྱེས་ཀྱང་དེས་ལས་ངན་འཛད་པ་མ་གཏོགས་ལས་ངན་མི་སོག །གནོད་བྱེད་དེས་ བསམ་ངན་གྱིས་གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱས་པས་ལས་ངན་གྱི་རྒྱུས་ངན་སོང་གི་གཏིང་དུ་འཕེན་པ་ཡིན། དེས་ན་རྒྱལ་བ་ཐབས་མཁས་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བས་དྲག་ཤུལ་དང་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་ལྷ་འདྲེ་བསྐྲད་པ་དང་བསྡིགས་པ་སོགས་གསུངས་པ་དེ་ཡང་། ལྷ་འདྲེ་དེ་ཁོ་རང་སྙིང་རྗེ་བས། དཔེར་ན་བྱིས་པ་ཆུང་ངུ་ཉན་དུ་མ་བཏུབ་པ་ལ་མས་བརྡུང་རྡེག་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་དང་། སྡིག་པ་དང་མི་དགེ་བ་ཁོ་ན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ལས་ངན་གྱི་རྒྱུན་བཅད་ནས་རྣམ་ཤེས་དག་པའི་ཞིང་དུ་འཕེན་ནུས་ན་བསྒྲལ་ལས་བྱེད་པ་སོགས་གནང་བ་ཡིན་གྱི། ཡོན་བདག་དང་གྲྭ་འཁོར་སོགས་རང་ཕྱོགས་སུ་བཟུང་ནས་དེ་ལ་ཆགས། ལྷ་འདྲེ་དང་གནོད་བྱེད་དེ་གཞན་ཕྱོགས་སུ་བཟུང་ནས་དེ་ལ་སྡང་། ཆགས་སྡང་གི་དབང་གི་རང་ཕྱོགས་སྲུང་བ་དང་གཞན་ཕྱོགས་རྡུང་བའི་ཐབས་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ག་ལ་ཡིན། དེ་ལྟ་བུའི་ཆགས་སྡང་གི་བློ་དང་ལྡན་ཕྱིན་ལྷ་འདྲེ་ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་དེ་དག་བསྐྲད་པ་དང་བརྡུངས་པ་སོགས་བྱས་ཀྱང་ཉན་དུ་མི་བཏུབ་ཅིང་སླར་རང་ལ་གནོད་པ་བྱེད། ཆགས་སྡང་གི་བློ་ཅན་ལྟ་ཅི། ལྷ་འདྲེ་རང་རྒྱུད་དུ་བཟུང་ནས་སོང་ན་དགའ་བ་ཙམ་གྱི་བློ་ཡོད་ཀྱང་ལྷ་འདྲེ་མི་ཐུལ་བ། སྔོན་རྗེ་བཙུན་མི་ལ་མཆོང་ལུང་ཁྱུང་གི་རྫོང་ན་བཞུགས་སྐབས། བགེགས་ཀྱི་ རྒྱལ་པོ་བི་ནཱ་ཡ་ཀས་ཆོ་འཕྲུལ་བྱུང་སྟེ། ཨ་ཙ་ར་མིག་པོར་ཁོག་ཙམ་བསྒྲད་པ་ལྔ་གཟིམ་ཁང་དུ་འདུག་པ། བླ་མ་དང་ཡི་དམ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་རུང་མ་སོང་། ཡི་དམ་གྱི་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམས་ནས་དྲག་སྔགས་བཟླས་ཀྱང་འགྲོར་མ་འདོད་པའི་ཚེ། ང་ལ་ལྷོ་བྲག་མར་པས། སྣང་སྲིད་སེམས་སུ་ངོ་སྤྲད་ཅིང་། སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ཡིན་པས། གདོན་བགེགས་ཕྱི་རོལ་དུ་བཟུང་ནས་སོང་ན་དགའ་བ་འདི་བྱེད་དོན་མི་འདུག་དགོངས་ཏེ། ལྷ་འདྲེ་རང་སྣང་དུ་ཤེས་པའི་ལྟ་བའི་ངར་གདིང་སྐྱེས་ནས་ནང་དུ་འཚངས་ཀྱིས་བྱོན་པས། ཁོང་རྣམས་སྐྲག་ནས་མིག་རིག་རིག་བྱེད་ཅིང་མི་སྣང་བར་གྱུར། དེ་བཞིན་དུ་བྲག་སྲིན་མོའི་གླུ་ལས་ཀྱང་། ལར་བག་ཆགས་བདུད་འདི་སེམས་ལས་བྱུང་། །སེམས་ཀྱི་དེ་ཉིད་མ་ཤེས་ན། །ཁྱོད་སོང་ཞིག་བྱས་པས་ང་མི་འགྲོ། །རང་སེམས་སྟོང་པར་མ་རྟོགས་ན། །འདྲེ་ང་ཡིས་མི་ཚད་གཞན་ཡང་ཡོད། །རང་སེམས་རང་གིས་ངོ་ཤེས་ན། །མི་མཐུན་རྐྱེན་རྣམས་གྲོགས་སུ་འཆར། །ང་བྲག་སྲིན་མོ་ཡང་འབངས་སུ་མཆི། །ཞེས་པ་ལྟར། ལྷ་འདྲེ་རང་སེམས་སུ་ཤེས་པའི་ལྟ་བའི་གདིང་དང་མ་ལྡན་ན། ཞེ་སྡང་གི་ལྷ་འདྲེ་འདུལ་ག་ལ་ནུས། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་འབྱོན་སྐབས་ཀྱང་ ཡོན་བདག་དེས་བཤས་ལུག་ཅི་ཙམ་ཞིག་བསད་ནས་དྲངས་ཀྱང་ཐུགས་ལ་དོགས་པ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་དགྱེས་བཞིན་དུ་གསོལ། ཁྱད་པར་སྲུང་བ་དང་གསོལ་མཆོད་སོགས་བྱེད་པའི་སྐབས་རྫས་ཤ་གཙང་མ་ཞིག་དགོས་ཟེར་ནས། ད་ལྟ་འཕྲལ་དུ་བསད་པའི་ཤ་ཚིལ་ཁྲག་ཙ་རེ་རླངས་ཕལ་ལེ་བ་དེ་ལ་གཙང་མར་འཛིན་ཞིང་། དེ་དག་གིས་གཏོར་མ་དང་མཆོད་རྫས་ཐམས་ཅད་བརྒྱན་ཏེ་རྔམ་རྔམ་དང་རྫིག་རྫིག་བྱེད་པ་དེ་དག་བོན་དང་མུ་སྟེགས་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་གི་ཆོས་ལུགས་ཡིན་ན་མ་གཏོགས་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ལུགས་ནི་མིན། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ལུགས་ཡིན་ན་ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་སེམས་ཅན་ལ་འཚེ་བ་སྤང་དགོས་རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ། གང་དུ་འགྲོ་ཡང་དེར་སེམས་ཅན་རེའི་སྲོག་ལ་འཚེ་བ་བྱིན་ནས་བསད། ཤ་ཁྲག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ན་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགལ། ཁྱད་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུགས་ལ་མཐའ་ཡས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐྱབས་དང་སྐྱོབ་པ་བྱེད་དགོས་རྒྱུ་ལ། གང་བསྐྱབ་པར་བྱ་རྒྱུའི་སེམས་ཅན་ལས་ངན་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྤུ་ཙམ་ཡང་མེད་པར། བསྐྱབ་བྱ་སེམས་ཅན་དེ་བསད་ནས་ཤ་ཁྲག་གཡོས་སུ་བྱས། སྐྱོབ་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་དྲུང་དུ་བཞག་ཙ་ན་དགྱེས་བཞིན་དུ་རྐན་སྒྲ་ཐག་གེ་གསོལ་འགྲོ་ ན་དེ་ལས་ཐུ་བ་དང་སྡུག་པ་ཅི་ཡོད། གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གཞུང་རྣམས་ལས། ཤ་ཁྲག་མཆོད་པ་གཞུང་བཞིན་མ་ཚོགས་ཏེ། །སིཾ་ཧ་ཕྲ་མེན་ཐུགས་
Chinese
我将作害的鬼魔置于他方，对其生起嗔恨，一边喊着“杀！杀！”“打！打！”，一边做出殴打的姿态。认为鬼神作害者是应该杀和打的对象，这也是因为自己被自相续的贪嗔所控制，没有生起平等的广大慈悲的缘故。现在好好观察，比施主更可怜的就是作害者。作害的鬼魔被恶业所牵引，转生为恶劣的饿鬼之身，感受着无法估量的疾病和恐惧，总是遭受饥渴和疲惫的折磨。一切显现都呈现为疑虑，由于内心充满嗔恨和残暴，死后立即堕入地狱的情况很多，还有谁比他们更可怜呢？施主虽然会生病和疼痛，但那只是在消耗恶业，不会积累新的恶业。而作害者因为恶念而伤害他人，恶业的因缘会将其推向恶趣的深渊。因此，善巧方便且具有大悲心的胜者，所说的以猛烈和显现的行为驱逐鬼神和恐吓等，也是因为可怜鬼神本身。例如，对于不听话的小孩，母亲会进行打骂一样。如果能够断除只享受罪恶和不善的众生的恶业之流，并将他们的心识转移到清净的刹土，那么进行诛杀等行为也是可以的。然而，将施主和僧众等置于自己一方，对他们产生贪恋；将鬼神和作害者置于他方，对他们产生嗔恨。依靠贪嗔的力量来保护自己一方，殴打对方的方法，胜者怎么会宣说呢？如果具有这样的贪嗔之心，即使驱逐和殴打那些鬼神意幻之身，他们也不会听从，反而会反过来伤害自己。更何况是具有贪嗔之心的人呢？即使心中只有希望鬼神离开的念头，也无法制服鬼神。以前，当尊者米拉日巴住在琼隆穹之宗时，魔王毗那夜迦显现神通，五个阿杂惹（修行人）的尸体膨胀得像帐篷一样，停留在寝室里。即使向喇嘛和本尊祈祷，他们也没有离开。观修本尊的生起次第，进行猛
English
I place the harming demon on the other side, and generate hatred towards it, shouting "Kill! Kill!" and "Beat! Beat!" while making gestures of striking. Considering the harming ghost or spirit as something to be killed and beaten is also because one is controlled by the attachment and hatred of one's own mindstream, and has not generated equal great compassion. Now, upon careful examination, the harming entity is more pitiable than the benefactor. The harming ghost or spirit is driven by negative karma, and is born into a miserable preta body. They experience immeasurable sickness and fear, and are always subjected to hunger, thirst, and fatigue. All appearances arise as suspicion, and because their minds are filled with hatred and cruelty, many fall into hell immediately after death. Who is more pitiable than them? Although the benefactor may experience sickness and pain, it only exhausts negative karma and does not accumulate new negative karma. The harming entity, by harming others with evil thoughts, causes the causes of negative karma to be thrown into the depths of the lower realms. Therefore, the Victorious Ones, who are skillful in means and possess great compassion, spoke of expelling and threatening ghosts and spirits through forceful and manifest actions, also because they pity the ghosts and spirits themselves. For example, just as a mother beats a small child who does not listen. If one can cut off the stream of negative karma of beings who only indulge in sin and non-virtue, and transfer their consciousness to a pure land, then performing wrathful actions is permissible. However, to place benefactors and sangha members on one's own side and be attached to them; to place ghosts and harming entities on the other side and hate them; how could the Victorious Ones teach a method of protecting one's own side and striking the other side based on the power of attachment and hatred? If one possesses such a mind of attachment and hatred, even if one expels and beats those ghostly mental forms, they will not listen and will instead harm oneself. Let alone those with attachment and hatred. Even if one only has the thought of wanting the ghosts to leave, one cannot subdue them. In the past, when Jetsun Milarepa was staying at Chonglung Khyungi Dzong, the king of obstacles, Vinayaka, manifested miraculous powers, and five corpses of Acharyas (practitioners) swollen like tents remained in the room. Even though he prayed to the lama and yidam, they did not leave. He meditated on the generation stage of the yidam and performed wrathful
Chinese
当念诵祈祷也无法驱逐时，我的老师洛扎·玛尔巴（Lhodrak Marpa）将显现和存在的一切事物都介绍为心，并将心的自性介绍为光明空性。因此，他认为把邪魔外道当作外在之物并赶走是没有意义的。他生起了视神鬼为自显的坚定见解，并进入其中。他们都吓得眼睛直转，消失不见了。同样，在岩罗刹女之歌中也说：实际上，习气魔是从心中产生的。如果不了解心的本性，即使你说“你走开”，我也不会走。如果不能证悟自心是空性的，我这个魔鬼不算什么，还有其他的魔鬼。如果自己认识了自己的心，不顺的因缘也会显现为朋友。我，岩罗刹女，也会成为你的仆人。正如这首歌所说，如果没有将神鬼视为自心的坚定见解，又怎么能调伏嗔恨的神鬼呢？同样，当他去施主家时，无论施主宰杀了多少只羊来款待他，他都毫不介意地高兴地享用。特别是，在进行守护和供养等仪式时，他们说需要纯净的肉。他们认为现在立刻宰杀的，还冒着热气的生肉、脂肪和血是纯净的。他们用这些来装饰朵玛和所有供品，装模作样，这如果是苯教或外道那样的宗教还说得过去，但不是佛教的宗教。如果是佛教的宗教，皈依佛法后就应该避免伤害众生。但无论去哪里，都要伤害一个众生的生命并宰杀它。享用血肉，这和皈依有什么不矛盾的呢？特别是，在大乘菩萨的修行中，必须成为无量众生的庇护和救护者。但对于那些应该被救护的恶劣众生，却没有丝毫的慈悲。宰杀了应该被救护的众生，用它们的血肉来烹饪。当把这些放在救护者菩萨的面前时，他高兴地发出“咔嚓咔嚓”的声音享用，还有比这更过分和可悲的吗？在密宗金刚乘的经典中说：如果血肉供品没有按照经典如法准备，辛哈·扎门（Simha Jhāṃ Bhin）会...
English
When recitations and prayers also failed to drive them away, my teacher Lhodrak Marpa introduced me to all appearances and existence as mind, and introduced the nature of mind as luminous emptiness. Therefore, he thought it was pointless to regard demons and obstacles as external and try to drive them away. He developed a firm conviction of seeing gods and demons as self-manifestations, and entered into them. They were all frightened, their eyes darting around, and they disappeared. Similarly, in the Song of the Rock Demoness, it says: Actually, the habitual demons arise from the mind. If you do not understand the nature of the mind, even if you say, "Go away!" I will not go. If you do not realize that your own mind is emptiness, I, the demon, am nothing; there are other demons as well. If you recognize your own mind, unfavorable conditions will appear as friends. I, the Rock Demoness, will also be your servant. As this song says, if you do not have the firm conviction of seeing gods and demons as your own mind, how can you subdue the gods and demons of hatred? Similarly, when he went to the patron's house, no matter how many sheep the patron slaughtered to entertain him, he would happily partake without the slightest hesitation. In particular, when performing protections and offerings, they would say that pure meat was needed. They consider freshly slaughtered, steaming raw meat, fat, and blood to be pure. They use these to adorn the tormas and all the offerings, acting grand and imposing. This might be acceptable for a religion like Bon or the Tirthikas, but it is not a Buddhist religion. If it is a Buddhist religion, one should take refuge in the Dharma and abandon harming sentient beings. But wherever they go, they harm and kill one sentient being's life. How can enjoying meat and blood not contradict taking refuge? In particular, in the practice of the Mahayana Bodhisattva, one must be the refuge and protector of all limitless sentient beings. But towards those wretched sentient beings who should be protected, there is not even a hair's breadth of compassion. They slaughter the sentient beings who should be protected and cook their meat and blood. When these are placed before the protector Bodhisattva, he happily enjoys them with a "crunch, crunch" sound. What could be more excessive and deplorable than this? In the tantric Vajrayana scriptures, it says: If the meat and blood offerings are not properly prepared according to the scriptures, Simha Jhāṃ Bhin will...