Tibetan
་བུ་མོ་ཕ་མའི་ཁྱིམ་དུ་སོང་སྟེ་ལོ་རྒྱུས་བཤད་ནས། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་དུ་མ་བསླངས་ཏེ་ཚོང་དཔོན་གྱི་བུ་མོ་ཁོལ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པ་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན། བུ་མོ་ཕ་མ་ལ་སོགས་འཁོར་དུ་མ་དང་བཅས་ཏེ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་སོང་ནས་གྲོང་ཁྱེར་སྤོས་ངད་ལྡན་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་འཁོར་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་མཐོང་ངོ ། ། དེ་མཐོང་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུ་ལ་དགེ་སློང་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པའི་བདེ་བ་ལྟ་བུ་ཐོབ་ཅིང་། འཁོར་བུ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་ཏེ་ཤིང་རྟ་ལས་བབས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་ཀྱི་དྲུང་དུ་སོང་ངོ ། །དེའི་ཚེ་གནས་དེ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཁང་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལས་བྱས་ཤིང་ཙནྡན་དམར་པོས་བརྒྱན་པ། མུ་ཏིག་གི་དྲཱ་བས་གཡོགས་པ་ཕྱོགས་བཞིར་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བཞི་བཞག་པའི་སྒྲོན་མེ་དང་དངུལ་གྱི་ཕོག་ཕོར་བཞི་ནས་ཨ་ག་རུ་ནག་པོའི་བདུག་པ་འབའ་ཞིག་འབུལ་བ། དེའི་དབུས་སུ་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོམ་བཞིའི་ནང་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གསེར་གྱི་གླེགས་བམ་ལ་་ཞུན་མས་བྲིས་པ་ལ་ལྷ་དང་མི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པ་འབུལ་ཞིང་འདུག་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་དྲིས་ནས། རྟག་ཏུ་བུ་དང་བུ་མོ་དཔོན་གཡོག་ལྔ་བརྒྱས་ལེགས་པར་མཆོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་འཁོར་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་དྲུང་དུ་སོང་ངོ། །དེར་སོང་ནས་རྟག་ཏུ་ངུ་འཁོར་བུ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པས་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་དེ་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་ལ་མཆོད་ནས་ཚོང་དཔོན་གྱི་བུ་མོ་འཁོར་དང་བཅས་པས་བྱང་ ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད། རྟག་ཏུ་ངུས་སྔར་མཇལ་བའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་གང་ནས་བྱོན་པ་དང་གང་དུ་བཞུད་པ་དྲིས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་བྱོན་པ་དང་བཞུད་པ་མེད་པའི་ལེའུ་གསུངས་ནས་གདན་ལས་བཞེངས་ཏེ་ཁྱིམ་དུ་བྱོན་ལོ་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཅིག་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བཞུགས་པ་ལ། དེའི་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུ་འཁོར་བུ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པ་ཉལ་བ་དང་འདུག་པའི་སྤྱོད་ལམ་སྤངས་ནས་འགྲེང་བ་དང་འཆག་པའི་སྤྱོད་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་དུས་འདའ་ཞིང་། ནམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་བཞེངས་ཏེ་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་དེ་ཁོ་ན་ལ་སེམས་ཤིང་འཁོད་དོ། །དེ་ལྟར་ལ་བདུན་པོ་དེ་ཟད་དུ་ཉེ་བ་ན་ད་སྟེ་ཞག་བདུན་ན་བྱང་ཆུབ་སེ
Chinese
女儿回到父母的家中，讲述了事情的经过，筹集了许多供养的物品，然后商人的女儿带着五百个侍女一同乘坐马车。女儿和父母等众多眷属一起向东方出发，在香气弥漫的城市里，他们看见菩萨法胜正在向成百上千的眷属说法。 见到此景，菩萨常啼获得了如同比丘安住于禅定的喜悦。他和五百侍女一起从马车上下来，前往菩萨法胜的住所。当时，在那地方，菩萨法胜拥有一座由七宝制成、用红色旃檀装饰的般若波罗蜜多殿堂，殿堂上覆盖着珍珠网，四个方向都放置着如意宝珠，还有四盏灯和四个银制的香炉，里面仅仅燃烧着黑沉香。殿堂中央有四个珍宝箱，里面装着用黄金书写的般若波罗蜜多经书，受到天人和所有人的供养。常啼询问了其中的缘由，得知常啼的儿子、女儿和五百名仆人都在精心地供养着。于是，他们前往菩萨法胜向眷属说法的住所。到达后，常啼和五百侍女用那些供养品供养了菩萨法胜，商人的女儿和她的眷属都生起了无上的菩提心。常啼询问以前见过的佛陀们从何处来，又往何处去。菩萨法胜宣讲了佛陀们无来无去的章节，然后从座位上起身，回到家中，在七年间都安住于一种禅定之中。在此期间，菩萨常啼和五百侍女放弃了躺卧和坐着的行为，仅仅通过站立和行走的姿势度过时光。他们心中只想着，菩萨法胜何时才能从禅定中起身，开始说法。就这样，七年即将结束时，还剩下七天，菩萨
English
The daughter returned to her parents' home, recounted the events, and gathered many offerings. Then, the merchant's daughter, along with five hundred maidservants, rode in a chariot. The daughter, along with her parents and many attendants, set out towards the east. In the fragrant city, they saw the Bodhisattva Dharmotkrānta teaching the Dharma to hundreds of thousands of attendants. Upon seeing this, the Bodhisattva Sadāprarudita obtained joy like that of a monk abiding in meditative absorption. He and the five hundred maidservants descended from the chariot and went to the Bodhisattva Dharmotkrānta's residence. At that time, in that place, the Bodhisattva Dharmotkrānta had a Prajñāpāramitā hall made of seven precious jewels, adorned with red sandalwood, covered with a pearl net, with wish-fulfilling jewels placed in the four directions, and four lamps and four silver incense burners, in which only black agarwood was burned. In the center of the hall were four jeweled boxes containing the Prajñāpāramitā scriptures written in gold, which were being offered to by gods and humans alike. Sadāprarudita inquired about the reason for this, and learned that Sadāprarudita's sons, daughters, and five hundred servants were meticulously making offerings. So, they went to the Bodhisattva Dharmotkrānta's residence where he was teaching the Dharma to his attendants. Upon arriving, Sadāprarudita and the five hundred maidservants offered those offerings to the Bodhisattva Dharmotkrānta, and the merchant's daughter and her attendants all generated the supreme Bodhicitta. Sadāprarudita asked where the Buddhas he had seen before had come from and where they had gone. The Bodhisattva Dharmotkrānta expounded the chapter on the Buddhas having no coming and no going, then rose from his seat and returned home, remaining in one samādhi for seven years. During this time, the Bodhisattva Sadāprarudita and the five hundred maidservants abandoned the practices of lying down and sitting, spending their time only standing and walking. They only thought about when the Bodhisattva Dharmotkrānta would arise from his samādhi and begin to teach the Dharma. Thus, as those seven years were nearing their end, with only seven days remaining, the Bodhisattva
Tibetan
མས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བཞེངས་ནས་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་རྟག་ཏུ་ངུས་ལྷ་རྣམས་ལས་ཐོས་ནས། འཁོར་བུ་མོ་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པས་གང་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་བའི་ས་ཕྱོགས་དེ་དཔག་ཚད་གཅིག་ཚུན་ཆད་ཕྱགས་དར་བྱས་ནས་རྡུལ་མི་ལྡང་བའི་ཆེད་དུ་ཆག་ཆག་གདབ་པར་རྩོམ་པ་ན་བདུད་སྡིག་ཅན་གྱིས་ཆུ་ཐམས་ཅད་ མི་སྣང་བར་བྱས་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་རྩ་ཐམས་ཅད་ཕུག་ནས་ཁྲག་གིས་ཆག་ཆག་བཏབ་པས་ཚོང་དཔོན་གྱི་བུ་མོ་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་རང་རང་གི་ལུས་ཀྱི་རྩ་ཐམས་ཅད་ཕུག་སྟེ་ཁྲག་གིས་ཆག་ཆག་བཏབ་པ་ན་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཁྲག་དེ་ཐམས་ཅད་ལྷ་ཡུལ་གྱི་ཙན་དན་དམར་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས། རྟག་ཏུ་ངུ་འཁོར་དང་བཅས་པས་དེར་སེང་གེའི་ཁྲི་བཀོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཤམས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་བྱོན་ནས་བཞུགས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྟན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་བརྒྱ་སྟོང་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་ཐོབ། སངས་རྒྱས་གྲངས་མེད་པའི་ཞལ་མཐོང་། དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྨི་ལམ་ན་ཡང་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་དང་མ་བྲལ་ཞིང་། ད་ལྟ་ཡང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྒྲ་དབྱངས་མི་ཟད་པ་སྒྲོགས་པའི་དྲུང་ན་བཞུགས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནཱ་རོ་པཎ་ཆེན་གྱིས་ཏེ་ལོ་པ་བསྟེན་པའི་དུས་སུ་ཡང་དཀའ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ནཱ་རོས་ཏེ་ལོ་པ་སྤྲང་པོའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པའི་དྲུང་དུ་མཇལ་ནས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་ཞུས་པས་འོང་གསུངས་ནས། ཁོང་རང་གར་འབྱོན་པའི་ཕྱི་བཞིན་དུ་ཁྲིད་་ ཆོས་ནི་མ་གསུངས། ཉིན་གཅིག་མཁར་ཐོག་བརྩེགས་དགུ་ཡོད་པ་ཞིག་གི་རྩེ་མོར་ཁྲིད་ནས་བླ་མའི་བཀའ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་མཁར་འདིའི་རྩེ་ནས་མཆོངས་ནུས་པ་ཡོད་དམ་གསུངས་པས། འདི་ན་མི་གཞན་ནི་སུ་མི་འདུག །ང་རང་ལ་གསུང་པ་ཡིན་སྙམ། མཁར་གྱི་རྩེ་ནས་མཆོངས་པས་ལུས་ཐམས་ཅད་བརྡབ་སྟེ་ན་ཚ་དང་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་། བླ་མ་བྱོན་ནས་ནའམ་གསུངས་པ་ལ། ན་བས་མ་ཚད་རོ་བཞིན་ཐལ་ཞུས་པས་བྱིན་རླབས་མཛད་ནས་ལུས་སྔར་བཞིན་སོས་ཏེ་ཡང་ཁྲིད་ནས་སོང་། ནཱ་རོ་པ་མེ་ཐོང་ཞིག་གསུངས། མི་བུས་ཙ་ན་ཁོང་གི་སྙུག་གཤགས་རིང་པོ་མང་པོ་ལ་སྣུམ་གྱིས་བྱུགས་མེ་ལ་བསྲོས་ནས་ངར་བཏགས་ཏེ། བླ་མའི་བཀའ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་དཀའ་བ་ཡང་སྤྱད་དགོས་པ་ཡིན་གསུངས་ནས། སྨྱུག་
Chinese
如是常啼从圣法三摩地中起，听到诸天说：‘圣法菩萨将要说法。’于是常啼和五百侍女，将菩萨说法之处，方圆一由旬内打扫干净，为了不起灰尘，便开始洒水。这时，恶魔让所有的水都消失了。常啼菩萨便刺破自己身上的所有脉络，用血洒水。五百商主之女也各自刺破自己身上的所有脉络，用血洒水。这时，天帝释将所有的血都加持成天界的红色旃檀。常啼和他的眷属在那里布置了庄严的狮子座，圣法菩萨降临并安坐其上。当他宣讲《般若波罗蜜多》时，常啼菩萨获得了六十百千陀罗尼门，见到了无数的佛陀。从那以后，即使在梦中，他也从未与见到佛陀分离。据说，他现在仍然在圆满正等觉的无尽音声佛陀面前。同样，那若班智达在依止帝洛巴时，也经历了无数的苦行。如前所述，那若在帝洛巴以乞丐的形象居住的地方见到他，请求摄受，帝洛巴说‘来吧’，然后就带着他随处走动， 却没有说法。有一天，帝洛巴带他到一座九层楼的顶上，说：‘为了遵从上师的教言，你能从这座楼顶跳下去吗？’那若心想：‘这里没有其他人，这是对我说的。’便从楼顶跳了下去，身体全部摔坏，感受到了无法估量的痛苦。上师来了，问他：‘疼吗？’那若回答说：‘不仅疼，简直像死了一样。’帝洛巴加持他，他的身体恢复如初，又带着他走了。帝洛巴说：‘那若巴，给我烧些柴火来。’那若便将许多长长的劈柴涂上油，放在火上烧红，心想：‘为了遵从上师的教言，必须忍受这样的苦行。’
English
Thus, Sadāprarudita arose from the Samādhi of the Holy Dharma and heard the gods say, 'The Bodhisattva Holy Dharma will teach the Dharma.' Then Sadāprarudita and his five hundred attendants swept the area within one yojana where the Bodhisattva Holy Dharma would teach the Dharma, and to prevent dust from rising, they began to sprinkle water. At that time, the evil demon made all the water disappear. The Bodhisattva Sadāprarudita then pierced all the veins in his body and sprinkled water with his blood. The five hundred daughters of the merchant also pierced all the veins in their bodies and sprinkled water with their blood. Then, the Lord of the Gods, Indra, blessed all the blood into red sandalwood of the heavenly realm. Sadāprarudita and his retinue arranged a magnificent lion throne there, and the Bodhisattva Holy Dharma came and sat upon it. When he taught the Perfection of Wisdom, the Bodhisattva Sadāprarudita obtained sixty hundred thousand gates of dhāraṇī and saw countless Buddhas. From then on, even in his dreams, he was never separated from seeing the Buddhas. It is said that he is still present before the Buddha of Unending Sound, the perfectly enlightened one. Similarly, Nāropa Paṇchen also endured immeasurable hardships while relying on Tilopa. As mentioned before, Nāropa met Tilopa where he was residing in the guise of a beggar, and requested to be accepted as a disciple. Tilopa said, 'Come,' and then led him around wherever he went, but did not teach the Dharma. One day, Tilopa took him to the top of a nine-story building and said, 'In order to fulfill the words of the guru, can you jump from the top of this building?' Nāropa thought, 'There is no one else here, he must be speaking to me.' He jumped from the top of the building, and his body was completely smashed, causing him immeasurable pain and suffering. The guru came and asked him, 'Does it hurt?' Nāropa replied, 'Not only does it hurt, but I am almost dead.' Tilopa blessed him, and his body was restored to its former state, and then he took him away again. Tilopa said, 'Nāropa, bring me some firewood.' Nāropa then took many long pieces of firewood, smeared them with oil, and heated them in the fire until they were red-hot, thinking, 'In order to fulfill the words of the guru, I must endure such hardships.'