Tibetan
ད་པར་པའོ། །རྟོག་དཔྱོད་དགའ་བདེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྔའོ། །གཉིས་པར་རབ་དང༌། དགའ་བདེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཞིའོ། །གསུམ་པར་བཏང་སྙོམས་དྲན་ཤེས་བདེ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྔའོ། །བཞི་པར་བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞིའོ། །དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་ནི། རྟོག་དཔྱོད་སྤངས་པ་གཉིས་པ། དང་པོ་གཉིས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །དགའ་བ་སྤང་བ་གསུམ་པ་གཉིས་པ་གསུམ་པ་ལ་ཕན་འདོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །བདེ་བ་སྤངས་པ་བཞི་པ། གསུམ་པ་བཞི་པར་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྫོགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཡན་ལག་ནི། རྟོག་དཔྱོད་གཉིས། དགའ་བདེ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་ཡིད་མི་བདེ་བ། །འབྱུང་རྔུབ་གཉིས་ཏེ་སྐྱོན་བརྒྱད་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡན་ལག་བཞི་དང༌། ལྔར་གྲངས་ངེས་པ་ཡང༌། གཉེན་པོ་དང༌། ཕན་ཡོན་དང༌། གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་བཞི་ལས་དང་པོ་ནི། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པ་དེའི་གཟུགས་ལ་སྐྱོན་དང་གཟུགས་མེད་པར་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་ནས་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཟློག་ཕྱིར་ཁ་དོག་དང་དབྱིབ་རེག་བྱ་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་བྲལ་བའི་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ཁོ་ན་བསྒོམ་པས། རགས་པ་དེ་དག་གི་སྣང་བ་ནུབ་སྟེ་ ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ཁོ་ན་འབྱུང་བ་དང་པོ། །རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས། ཅི་ཡང་མེད་པ། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་རྣམས་སྐྱེ་མཆེད་སྔ་མ་སྔ་མ་རགས་པར་མཐོང་ནས་དེ་དག་བཟློག་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་སེམས་ལ་མོས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། བསམ་གཏན་ཐོབ་རྟགས་ལུས་ས་འོག་ཏུ་བྱིང་བ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་དང༌། གཟུགས་མེད་ཐོབ་རྟགས་ནམ་མཁར་འཕྱོ་བ་ལྟ་བུའི་རྟགས་འབྱུང་ངོ༌། །བཞི་པ་ནི། མཛོད་ལས། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་རང་ས་དང༌། འོག་སའི་རྟེན་ཅན་འོག་དགོས་མེད། ཅེས་སྤྱིར་བཏང་དང༌། །སྲིད་རྩེའི་འཕགས་པ་ཅི་ཡང་མེད། །མངོན་སུམ་བྱས་ནས་ཟག་པ་ཟད། ཅེས་དམིགས་གསལ་ལོ། །དེ་ཡང་བསྒོམ་ལམ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བས་དགུ་དང༌། དེ་དག་རེ་རེ་ལའང༌། སྦྱོར་བ། བར་ཆད་མེད་པ། རྣམ་གྲོལ་དང༌། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་སྟེ་སོ་དྲུག་གོ །དེ་ལྟ་བུའི་ལམ་དེ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པ་ལ་རྣམ་དག་ངེས་འབྱིན་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་བསྒོམ་པ་སྟེ། ཡུལ་གང་ལ། ཚུལ་ཇི་ལྟར། ངོ་བོ་གང༌། དགོས་ཆེད། སྒྲ་དོན་དང་ལྔ། དང་པོ་བདེན་པ་བཞི་ལའོ། །གཉིས་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྡང་མཐོང་ལམ་གྱི་དུས་ན་བ
Chinese
这是另一部分。 寻伺、喜乐、等持，此五者。 第二，胜解、喜乐、等持，此四者。 第三，舍、念、知、乐、等持，此五者。 第四，舍、念、觉受、舍、等持，此四者。 这些的差别是： 舍弃寻伺是第二禅。如果问第一禅和第二禅有什么差别，答：有等持完全圆满的差别。 舍弃喜是第三禅。第二禅和第三禅有利益完全圆满的差别。 舍弃乐是第四禅。第三禅和第四禅有完全清净圆满的差别。 第四禅的支分是：寻伺二者，喜乐二者，痛苦不悦，出入息二者，远离这八种过失。 像这样，四支和五支的数量确定，也是从对治、利益和处所的支分这三个方面来决定的。 第二，无色界的四种所缘行相，第一是：获得第四禅的人，见到色身的过患和无色界的功德，为了遣除色身的想，只修习脱离颜色、形状、触等相状的虚空想。粗大的显现消失，唯有虚空想生起，这是第一。 识无边处，无所有处，非想非非想处，见到前前生处粗大，为了遣除前前，而信乐后后之心。 第三，获得禅定的征相是，身体像沉入地下的显现，获得无色定的征相是，出现像飘在空中的征相。 第四，《俱舍论》中说：禅定、无色定，以自地和下地为所依，不需要下地。这是总的说法。 有顶的圣者，现证无所有处，断尽烦恼。这是特别的说法。 又分为大、中、小三种修道，所以有九种。这些每一种都有加行道、无间道、解脱道和殊胜道，所以有三十六种。 像这样修习此道，要修习清净、决定生起、八支圣道。即：在什么境上，以什么方式，本体是什么，必要，词义这五者。第一是在四谛上。 第二，以什么方式？在见道时具有正见
English
This is another section. Initial application and sustained application, joy, bliss, and equanimity, these five. Second, conviction, joy, bliss, and equanimity, these four. Third, equanimity, mindfulness, awareness, bliss, and equanimity, these five. Fourth, equanimity, mindfulness, feeling, equanimity, and equanimity, these four. The differences between these are: Abandoning initial and sustained application is the second dhyana. If asked what the difference is between the first and second dhyanas, the answer is: there is the difference of complete perfection of equanimity. Abandoning joy is the third dhyana. The second and third dhyanas have the difference of complete perfection of benefit. Abandoning bliss is the fourth dhyana. The third and fourth dhyanas have the difference of complete purity and perfection. The branches of the fourth dhyana are: initial and sustained application, joy and bliss, suffering and displeasure, inhalation and exhalation, being free from these eight faults. Thus, the definite number of four and five branches is also determined from the aspects of antidote, benefit, and the branch of location. Second, of the four objects of the formless realms, the first is: having attained the fourth dhyana, seeing the faults of the form body and the qualities of the formless realm, in order to reverse the perception of form, one cultivates only the perception of space, which is free from characteristics such as color, shape, and touch. The appearance of grossness disappears, and only the perception of space arises, this is the first. Limitless consciousness, nothingness, neither perception nor non-perception, seeing the preceding realms as gross, in order to reverse the preceding, one is devoted to the mind of the succeeding. Third, the signs of attaining dhyana are the appearance of the body sinking into the ground, and the signs of attaining the formless samadhi are the appearance of floating in the sky. Fourth, in the Treasury of Knowledge it says: dhyana and formless samadhi rely on their own ground and the lower ground, without needing the lower ground. This is the general statement. The noble one at the peak of existence, having directly realized nothingness, exhausts defilements. This is the specific statement. Furthermore, dividing it into three paths of cultivation, great, medium, and small, there are nine. Each of these has the path of preparation, the path of no interruption, the path of liberation, and the path of distinction, so there are thirty-six. Like this, to cultivate this path, one must cultivate the pure, definite arising, eightfold noble path. That is: on what object, in what way, what is the essence, the necessity, and the meaning of the words, these five. The first is on the four truths. Second, in what way? Having right view at the time of the path of seeing
Tibetan
དེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་འདི་ལྟར་རྟོགས་ཞེས་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་བྱེད། རྟོག་པས་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་དེ་རྟགས་དང་གཏན་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་རྟོག་ཤིང་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་ལ་མཚོན་པའི་ཚུལ་གང་ལ་འབེབས་ཤིང་གོ་བར་བྱེད། ངག་གིས་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་ བྲལ་གྱི་རྟོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཚིག་གིས་མཚོན་པས་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་སྟོན་ཞིང་ལྟ་བ་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། ལས་ཀྱི་མཐས་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་ཆོས་དང་མི་མཐུན་པ་མེད་ཅིང་ཆོས་དང་མཐུན་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། འཚོ་བས་ལོག་འཚོ་སྡིག་པའི་ཟས་དང་མ་འདྲེས་ཤིང་ཡང་དག་པའི་འཚོ་བ་རྣམ་དག་དུ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། རྩོལ་བས་ནི་མཐོང་ཟིན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད། དྲན་པས་ནི་ཞི་ལྷག་གི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་པས་ཉེ་ཉོན་བརྗེད་ངེས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བྱེད། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་ཅིང་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་ནས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ངོ་བོ་ནི། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སོགས་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཡན་ལག་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཡོངས་སུ་གཅོད་དང་གོ་བྱེད་དང༌། རྣམ་གསུམ་གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། ལྷག་མ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་དགོས་ཆེད་ནི། བསྒོམ་སྤང་རྣམ་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །ལྔ་པ་སྒྲ་དོན་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་སྟེ་དེའི་ཡན་ལག་གོ །བཞི་པ་སྒོམ་ལམ་སྤྱིའི་སྒྲ་དོན་ནི་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། །ལྔ་པ་ས་ནི། ལམ་དགུ་པོ་དང་སྦྱར་ཏེ་དྲི་མ་མེད་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་བར་དུའོ། །དེ་ལྟར་ཕྱོགས་ཆོས་སོ་བདུན་རྣམས་ཀྱང་རྫས་སུ་བསྡུ་ ན་བཅུའམ་བཅུ་གཅིག་སྟེ། དད་བརྩོན་དྲན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་ལྔ། །དགའ་བ་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་བཏང་སྙོམས་རྟོགས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཅུའོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་བཞི་ནི་ཤེས་རབ་ཏུ་འདུ། ཡང་དག་སྤོང་བཞི་ནི་བརྩོན་འགྲུས། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་བཞི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འདུས་སོ། །ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་དང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཤེས་རབ། ངག་ལས་མཐའ་འཚོ་བ་གསུམ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ཡང་ན་ངག་སོ་སོར་བསྒྲང་བས་བཅུ་གཅིག་གོ །ལྔ་པ་མི་སློབ་པའི་ལམ་ལ། རྟེན་ངོ་བོ་དབྱེ་བ་སྒྲ་དོན་ས་དང་ལྔའོ། །དང་
Chinese
如是了知四谛之法性，以决断门而决定之。以分别念，如是之了知，以理路与因明之门而分别，其如何向他者表示之方式安立并令其理解。语以法性离戏之了知，其自性仅以名言之词表示，以讲辩著三门向他者展示，并令其于清净之见解生起信解。业之究竟，一切行止皆与法不相违，且与法相应，故于清净之戒律生起信解。活命不杂以邪命罪恶之食，且于清净之正命生起信解。精进则于已见之法性之义，再三串习，故为烦恼之对治。正念则不忘失止观之所缘境，故为近烦恼忘失之对治。等持则成办无有沉掉等过失之等持，且令道之功德更上层楼，故为相违品之对治。三、本体：正见等八支圣道，亦可归为四支，如《中边分别论》云：‘决断与能诠，及三令他信，余者对治支。’四、必要：能断除修断。五、词义：了知法性之义，即是圣道，乃其支分。四、修道总词义：乃串习已见者。五、地：与九道相合，从无垢地至法云地之间。如是，若将三十七道品归纳为体性，则为十或十一，即信、精进、正念、等持、智慧五者，加上喜、极喜、轻安、舍、证悟、戒律，共十者。其中，四念住归于智慧，四正断归于精进，四神足归于等持。正法分别与正见为智慧，语、业边际、活命三者为戒律。或者，若分别计数，则为十一。五、无学道中，有所依、本体、差别、词义、地五者。初
English
Thus, the Dharma-nature of the Four Noble Truths is understood and determined through the gate of decisive ascertainment. Through conceptual thought, such understanding is analyzed through the means of logic and reasoning, and the manner in which it is represented to others is established and made comprehensible. Speech expresses the nature of the understanding of the Dharma-nature, which is free from elaboration, using mere words as representations, demonstrating it to others through the three means of explanation, debate, and composition, and instilling faith in pure views. Through the culmination of actions, all conduct is in harmony with the Dharma and not in contradiction to it, thus inspiring faith in pure morality. Livelihood is unmixed with the food of wrong livelihood and sin, and inspires faith in pure right livelihood. Effort repeatedly familiarizes oneself with the meaning of the Dharma-nature that has already been seen, thus acting as an antidote to afflictions. Mindfulness holds the objects of calm abiding and insight without forgetting, thus acting as an antidote to the near afflictions of forgetfulness. Samadhi accomplishes samadhi free from faults such as sinking and excitement, and enhances the qualities of the path from higher to higher, thus acting as an antidote to opposing factors. Third, the essence: The eightfold noble path, such as right view, can also be reduced to four branches, as the *Madhyāntavibhāga* states: 'Decisive ascertainment and expression, and three that cause others to believe, the rest are branches of antidotes.' Fourth, the purpose: To completely abandon what is to be abandoned through cultivation. Fifth, the meaning of the words: Understanding the meaning of Dharma-nature is the noble path, which is its branch. Fourth, the general meaning of the words for the path of cultivation: To familiarize oneself with what has been seen. Fifth, the ground: Combined with the nine paths, from the stainless ground to the cloud of Dharma. Thus, if the thirty-seven factors of enlightenment are condensed into substances, they are ten or eleven: faith, diligence, mindfulness, samadhi, and wisdom, plus joy, extreme joy, pliancy, equanimity, realization, and morality, making ten. Among these, the four mindfulnesses are included in wisdom, the four right abandonments are included in diligence, and the four legs of miraculous power are included in samadhi. Right discrimination of Dharma and right view are wisdom, and speech, the limit of action, and livelihood are morality. Alternatively, if speech is counted separately, there are eleven. Fifth, in the path of no more learning, there are five: basis, essence, distinctions, meaning of the words, and ground. First