Tibetan
་གྱིས་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེངས་བར་བྱེད། བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་སེམས་བྱིང་རྒོད་མེད་པར་རྣལ་དུ་བདུག་པ་བྱེད་དོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་དབེན་པ་ཚོལ་ཞིང་གནས། ། ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཚོལ་ཞིང་གནས། སྡུག་བསྔལ་འགགས་པར་དམིགས་ནས་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཚོལ་ཞིང་གནས། སྡུག་བསྔལ་འགོགས་པར་འགྱུར་བ་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་བསྒོམ་པ་ཚོལ་བ་སྟེ་ལྷག་མ་དྲུག་ལའང་དེ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དྲན་པ་སོགས་བདུན་པོ་དེའང་བསྡུ་ན་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། རང་བཞིན་ཡན་ལག་ནས་ཡན་ལག །གསུམ་པ་ངེས་འབྱུང་ཡན་ལག་སྟེ། བཞི་པ་ཕན་ཡོན་ཡན་ལག་ཡིན། རྣམ་གསུམ་ཉོན་མོངས་མེད་ཡན་ལག །འདི་ལ་གཞི་དང་གནས་དང་ནི། ངོ་བོ། བཏང་སྙོམས་ཉིད་་ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་ངོ་བོ་ཡན་ལག་གཞན་རྣམས་ལས་མི་གཡེང་བར། སོ་སྐྱེའི་ས་ལས་རིང་དུ་འདའ་བར་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས། ལུས་སེམས་ལ་ཕན་པ་དང་དགའ་པའོ། །དུ་བསྟན་པ་ཡིན། ཞེས་སོ། །ཤིན་སྦྱང་བཞི་ཏིང་ངེ་འཛིན་པ་ནི། མཐོང་སྤངས་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ལ་གཞན་རྣམས་དེའི་ཡན་ལག་དུ་འགྱུར་བས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ །བཞི་པ་སྒྲ་དོན་ནི། སྔར་མ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་གསར་དུ་མཐོང་བས་མཐོང་ལམ་མོ། །གསར་མཐོང་ཞེས་པའང་ཐ་སྙད་ཙ་ལས་དོན་ལ་མཐོང་བ་མེད་བ་སྟེ་ནམ་མཁའ་མཐོང་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་འཇིག་པའང་ཡོད་པས་སོ། །ལྔ་པས་ནི། ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ། །བཞི་པ་བསྒོམ་ལམ་ལ། རྟེན་ངོ་བོ་་དབྱེ་བ་་སྒྲ་དོན་་ས་དང་ལྔའོ། །དང་པོ་ལ་ལུས་རྟེན་ནི། གླིང་གསུམ་གྱི་མི་དང་འདོད་ལྷ་རིགས་དྲུག་དང༌། གཟུགས་ཁམས་ལས་ཚངས་ཆེན་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པ་མ་གཏོགས་སོ། །སྲིད་རྩེ་མ་གཏོགས་པའི་གཟུགས་མེད་ལྷག་མ་གསུམ་དང་བཅས་པའོ། །སེམས་རྟེན་ནི། བསམ་གཏན་ས་དྲུག་དང་གཟུགས་མེད་གསུམ་སྟེ་ས་དགུའོ། །ཟག་མེད་ཀྱི་རྟེན་དུ་འདི་ཁོ་ན་ལོག་ལྟའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། ༈ སྔར་མཐོང་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཀ་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་རུང་བས་ས་དགུའོ། །གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་སྒོམ་པ་ནི་བསྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་རེད་གསུངས། གཉིས་པ་ནི། བདེན་བཞིའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པའོ། །གསུམ་པ་ལས་དགུ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འདས་པ་དང༌། ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ། སྦྱོར་བ། བར་ཆད་མེད། རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་མོ། །དང་པོ་གཉིས་ལ། གང་གིས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ། གང་གིས་ཐོབ་བྱའི་ངོ་བོ། །དེ་ལྟར་ཐོབ་པའི་རྟགས། །ཐོབ་པ་པོའི་གང་ཟག་དང་བཞི་ལས། །དང་པོ་ལ་སྤོང་བའི་ཡིད་བྱེད་བདུན་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེའི་གྲངས་ངེས་ནི། མཚན་ཉིད་མཱོས་པ་དཔྱོད་པ་གསུམ་རྒྱུ། དབེན་པ་དགའ་བ་སྦྱོར་མཐའ་གསུམ་ངོ་བོ། །སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་ཡིད་བྱེད་འབྲས་བུའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་གཉིས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་དང་ལྔ་པ་སྐྱེས་ཟིན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུའོ། །སོ་སོའི་ངོས་འཛིན་ནི། དེ་ཡང་ཁམས་གོང་འོག་གི་སྤོང་ཐོབ་ཀྱི་ཞི་རགས་ཐོས་བསམ་འདྲེས་མའི་སྒོ་ནས་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པ་ནི་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་དང༌། །དེ་ལྟའི་ཞི་རགས་ལ་ཡུན་རིང་དུ་བརྩོན་ཏེ་མོས་པར་བྱ་ཏེ་ཐོས་བསམ་ ལས་འདས་པའི་ཞི་ལྷག་དུ་སོན་པ་ནི་གཉིས་པ་དང༌། དེ་ཡུན་དུ་བསྒོམ་པས་འདོད་ཉོན་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤངས་པའི་ལམ་གསུམ་པ་དང༌། དགའ་བ་སྡུད་པས་ནི་འདོད་ཉོན་འབྲིང་གསུམ་སྤོང་བ་བཞི་པ་དང༌། སླར་སྡུག་མཚན་ཡིད་ལ་བྱས་པས་འདོད་འདུན་འབྱུང་ན་སྤང་བྱའི་ལྷག་མ་ཞི་རགས་བསྒོམ་པ་ལྔ་པ་དང༌། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པས་འདོད་ཉོན་ཆུང་གསུམ་སྤོང་བ་དྲུག་པ་དང༌། དེས་མཐུས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་དང་ལྡན་པས་ཡིད་བྱེད་སྐྱེས་པ་ནི་ཡིད་བྱེད་བདུན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་སྤྱིར་འཇིག་འདས་ལ། ས་འཚམས་ཀྱི་དང༌། མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ས་དང༌། བསམ་གཟུགས་བརྒྱད་པོར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་མ་ཟིན་ཏེ་གསུམ་ལས་འདིར་ཕྱི་མ་ལྟར་རོ། །དག་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་ཟེར་མཆན། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང༌། དེ་དག་གི་རྣམ་བཞག་བཤད་པ་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་དག་པ་གཉིས་ཀྱིས་དང་པོ་ནི། གང་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བའི་གཞི་ནི་བསམ་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་གཞི་དག་པའོ། །གང་གིས་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་བསྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན། སྲེད་ལྟ་ང་རྒྱལ་མ་རིག་པ་བཞིའོ། །ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་ཚུལ་དེ་དང་དེར་མཚུངས་ལྡན་དུ་སོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་རང་སའི་ཀུན་དཀྲིས་དང་བྲལ་བའི་བསམ་གཏན་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཉམས་པ། གནས་པ། ཁྱད་པར། དེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་དང་བཞི་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་བསམ་གཟུགས་དགུ་པོ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་སྟེ། བསམ་གཏན་ཡན་ལག་བཤད་པ་ དང༌། གཟུགས་མེད་དམིགས་རྣམ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། དེ་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོར་དེ་ཡང་བསམ་གཏན་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཡོད་པ་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་བ་དང༌། རྟོག་མེད་དཔྱོད་བཅས་ཁྱ
Chinese
以（正）念使心不向他处散乱。以舍使心无沉掉而安住。观察痛苦，寻求并安住于它的寂静。观察集（苦之因），寻求并安住于它的离欲。观察苦灭，寻求并实现它。观察导向苦灭之道，寻求它的修习，其余六支也如此。第三，若将忆念等七者归纳，则有五支。如《中边分别论》所说：自性支乃至支，第三是出离支，第四是利益支，第五是无三垢支。对此，基、处和体性是舍，即是辨别法的体性，不散乱于其他支分。精进使远离凡夫地。身心有益且欢喜。如是宣说。四种轻安和禅定能断除见道所断之法。第五，见道的无分别智是菩提，其他则成为它的支分，故为菩提支。第四，词义是：因新见到先前未见的智慧，故为见道。所谓“新见”只是名称而已，实际上并没有见到，如说“见到天空”一般。有生必有灭。第五是初地极喜地。第四，修道有：所依、体性、分类、词义、地和五者。初地，身体所依是：三洲之人与欲界六类天众，以及色界中除了大梵天和无想天之外。以及除了有顶天之外的其余三个无色界。心所依是：六个禅定地和三个无色界，即九地。作为无漏的所依，只有这个是邪见的自性。༈ 先前见道的智慧，因世俗的思量而为九地。观想依于色而生是修道的体性。第二是：如实证悟四谛的智慧。第三有九种：世间道、出世间道、小、中、大三种，加行道、无间道、解脱道、胜道。前两种，以何获得
English
With mindfulness, one prevents the mind from wandering elsewhere. With equanimity, one makes the mind abide calmly without sinking or agitation. Focusing on suffering, one seeks and dwells in its solitude. Focusing on the origin (of suffering), one seeks and dwells in its detachment from desire. Focusing on the cessation of suffering, one seeks and actualizes it. Focusing on the path leading to the cessation of suffering, one seeks its cultivation; the same applies to the remaining six branches. Thirdly, if one summarizes the seven, such as mindfulness, there are five branches. As stated in the Madhyāntavibhāga: the nature branch to the branch. The third is the renunciation branch, the fourth is the benefit branch. The fifth is the branch without the three defilements. Regarding this, the basis, place, and nature are equanimity, which is the nature of discriminating dharma, not being distracted by other branches. Diligence makes one go far beyond the ordinary ground. Beneficial and joyful to body and mind. Thus it is taught. The four pliabilities and samādhi abandon what is to be abandoned by the path of seeing. Fifth, the non-conceptual wisdom of the path of seeing is enlightenment, and others become its branches, hence it is a branch of enlightenment. Fourth, the meaning of the word is: because one newly sees the wisdom that was not seen before, it is the path of seeing. The term "newly seeing" is just a name, but in reality, there is no seeing, like saying "seeing the sky." If there is birth, there is also destruction. The fifth is the first ground, the Joyful Ground. Fourth, the path of cultivation has: support, nature, division, meaning of the word, ground, and five. In the first, the physical support is: humans of the three continents and the six types of desire realm gods, and in the form realm, except for the Great Brahma and the Non-Conceptual Realm. And the remaining three formless realms except for the Peak of Existence. The mental support is: the six dhyāna grounds and the three formless realms, that is, the nine grounds. As a stainless support, only this is the nature of wrong view. ༈ The wisdom of the previous path of seeing, because of worldly thought, is the nine grounds. Meditating on birth based on form is said to be the nature of the path of cultivation. The second is: the wisdom that directly realizes the meaning of the four truths. The third has nine: worldly path, transcendent path, small, medium, and large three, application, immediate, liberation path, and superior path. The first two, by what is attained
Chinese
的原因。以何获得的自性。如是获得的相。获得者的人与四者。初者修断除的作意七种。其数量决定为：体性、信解、寻思三者为因。寂静、欢喜、结合边际三者为自性。结合的果，作意的果。其中，最初二者使未生者生起，第五者使已生者特殊化，是其因。各自的认识是：即，上下界的断除获得的寂静粗猛，听闻思维修混合的方面，彻底了知这些的体性，是第一作意。如是的寂静粗猛，长久精进信解，超越听闻思维修，成为寂止胜观，是第二者。长久修习此，断除欲界大烦恼三者，是第三道。摄集欢喜，是断除欲界中烦恼三者，是第四者。再次忆念痛苦之相，生起欲求，修习所断余部的寂静粗猛，是第五者。如是修习，断除欲界小烦恼三者，是第六者。以此威力，具备初禅的真实义，生起作意，是第七作意。第二者，世间者与总的世出世间。地界，等持后得地，以及八禅定，为智慧所摄持与否，有三种，此处以后者为准。清净的世间者之注释。出世间者，以及这些的分类解说，共有三种。初者，以烦恼者与清净者二者，初者是：何为烦恼所依之基，是禅定的真实义清净者。以何烦恼之法，是有覆无记。贪欲、邪见、我慢、无明四者。如何烦恼之方式，于彼与彼中成为相应。二者是远离自地的缠缚的无过失禅定。此有退失、安住、殊胜、由此区分随顺四者。二者是九禅定为通达无我的智慧所摄持。三者有二，禅定支分之解说，以及无色定所缘行相之解说。初者有四，即，于初禅中，也有具足寻思与伺察二者的真实义，以及唯有寻思，
English
The cause of. The nature of what is to be obtained. The sign of obtaining it in that way. From the person of the obtainer and the four. In the first, contemplate the seven mental activities of abandonment. The determination of its number is: characteristic, faith, and analysis, the three are the cause. Solitude, joy, and the end of union, the three are the nature. The fruit of union is the fruit of mental activity. Furthermore, the first two cause the unborn to arise, and the fifth makes the born special, which is its cause. The individual identifications are: That is, the tranquility and roughness of abandonment and attainment in the upper and lower realms, through the combination of hearing, thinking, and meditation, thoroughly knowing the characteristics of these is the first mental activity. Striving for such tranquility and roughness for a long time, cultivating faith, surpassing hearing, thinking, and meditation, becoming tranquility and insight, is the second. By meditating on this for a long time, abandoning the three great afflictions of the desire realm is the third path. Gathering joy is abandoning the three medium afflictions of the desire realm, which is the fourth. Again, remembering the aspect of suffering, if desire arises, meditating on the tranquility and roughness of the remaining part to be abandoned is the fifth. By meditating in this way, abandoning the three small afflictions of the desire realm is the sixth. By this power, possessing the actual basis of the first dhyana, the arising of mental activity is the seventh mental activity. The second is the mundane and generally the mundane and supramundane. The boundary of the earth, the ground of equipoise and subsequent attainment, and whether the eight form absorptions are grasped by wisdom or not, there are three, here according to the latter. Annotation of the pure mundane. The supramundane, and the explanation of the classification of these, there are three. In the first, with the afflicted and the pure, the first is: What is the basis for being afflicted, is the purity of the actual basis of the form absorption. By what afflicting dharma, is obscured and unspecified. Desire, view, pride, and ignorance, the four. How to afflict, becoming associated with that and that. The second is the faultless dhyana that is free from the entanglements of one's own ground. This has decline, abiding, distinction, and four that are in accordance with this distinction. The second is that the nine form absorptions are grasped by the wisdom that realizes selflessness. The third has two, the explanation of the limbs of dhyana, and the explanation of the object and aspect of the formless. The first has four, that is, in the first dhyana, there is also the actual basis possessing both investigation and analysis, and only investigation,