Tibetan
ད་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །བཟོད་ཐོབ་ངན་སོང་ལྷུང་མི་སྲིད། ཅེས་སོ། །ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མི་སྐྲགས་པའི་བཟོད་པ་ཐོབ་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གཞི་བདག་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའོ། །ཆོས་མཆོག་དེ་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་སྦྱོར་ལམ་ངེས་འབྱེད་བཞིའོ། །འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩེ་མོ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་བཏགས་པའི་འཛིན་རྟོག་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲ་དོན་འབྲེལ་བ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པའོ། །དེ་དང་མེད་པ་གསལ་སྣང་དོན་གཅིག་ཅིང༌། དཔེར་ན་ཟླ་བ་གཉིས་པ་དང་བསྐྱེད་རིམ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་་རྟོག་ཀྱང་ངོ༌། །དེ་ཡང་དང་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དང་སྦྱོར་བའི་ལམ་དྲོད་རྩེ་གཉིས་སུ་དབང་པོ་ལྔ་བསྒོམ་པ་དེ་ལ་ལྔ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡུལ་གང་ལ། ཚུལ་ཇི་ལྟར། ངོ་བོ་གང༌། དགོས་ཆེད་ཅིའི་ཕྱིར། སྒྲ་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སྟེ། དེ་ལའང་སྒྲ་དོན། མཚན་གཞི། མཐོང་ལམ་ནམ་སྐྱེ་མ་ངེས་པ་་མཚན་ཉིད། གཅིག་ཐ་དད། གྲངས་ངེས། གོ་རིམ་དང་དྲུག་ལས། དང་པོ་ནི་བསྟན་པ་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ནི་རྒྱལ་བལ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་ངེས་པ་དང༌། དེ་མཐོང་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་བློ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྐྱེ་བ་སྟེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀྱི་ངོས་ནས་བདེན་པའོ། །དེ་ཡང་འཕགས་པའི་གཟིགས་དོར་བདེན་པས་ན་བདེན་པའོ། །གཉིས་ པ་ལ་སྡུག་བདེན་གྱི་མཚན་གཞི་ནི། མ་དག་པའི་སྣོད་བཅུད་གཉིས་ཏེ། ཀུན་བཏུས་སུ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང༌། སྐྱེ་བའི་གནས་ཀྱང་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཀུན་འབྱུང་ནི། ཉོན་མོངས་དང༌། ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ལས་སོ། །འགོགས་པ་ནི། བརྡ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་ས་བོན་ཉམས་སྨད་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་མངོན་གྱུར་མགོ་གནོན་པ་དང༌། དོན་དམ་པ་འཕགས་པས་ས་བོན་དྲུང་ནས་ཕྱུང་བའོ། །ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འགོགས་པའོ། །བཞི་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའོ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། ལམ་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། གང་ཞིག །གང་གིས། གང་དུ་འགོགས་པའོ། །ལམ་ནི། ཤེས། སྤོངས། མངོན་བྱེད། བསྒོམ་པ་སྟེ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྡུས་པའོ། །ཡང་ན་ལམ་ལྔ་ཀ་ལམ་བདེན་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་མཚན་གཞི་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བདེན་པ་རེ་རེ་བཞི་བཞི་སྟེ་བཅུ་དྲུག་གོ །དེ་ཡང་དང་པོ་མི་རྟག་པ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགགས་བྱེད་པས། གང་ཅི་ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་འདས་པས། སྡུག་བསྔལ་བ། ངར་འཛིན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བདག་པོ་མེད་པས་སྟོང་པ། གང་ཟག་གི་བདག་གཞི་མེད་པས་བདག་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པས་རྒྱུ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ཀུན་འབྱུང་བ། སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་ཕྲལ་ཏུ་སྐྱེ་བས་རབ་སྐྱེ། སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འཚམ་སྦྱོར་བས་རྐྱེན་ནོ། །གསུམ་པ་འགོགས་པ་ལ་མ་འོང་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་རྒྱུ་འགོགས་པས། འཁྲུལ་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ ཅད་ཞི་བས་ཞི་བ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཆོག་གི་ཆོས་ཡིན་པས་གྱ་ནོམ་པ། སླར་མི་ཟློག་པར་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་ཐར་བས་ངེས་པར་བྱུང་པའོ། །ཉོན་མོངས་པ་བྲལ་བའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། མི་གཙང་བ་མེད་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་ཕན་གྱི་གཞིའོ། །བཞི་པ་ལམ་ལ། གོང་ནས་གོང་དུ་བགྲོད་པར་བྱ་བའི་ལམ། ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་རིག་པ། སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པས་སྒྲུབ་པ། གཏན་དུ་ཐར་བ་མྱང་འདས་ཀྱི་གནས་སུ་ཁྲིད་པས་ངེས་པར་འབྱིན་པའོ། །བཞི་པ་ནི། འགོགས་པ་དང་གཞན་གསུམ་པོ་གཅིག་བཀགས་པའི་ཐ་དད་དོ། །འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་སྐབས་སུ་ལམ་བདེན་དང་སྡུག་བདེན་གཉིས་ཐ་དད་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་དུ་མི་འགལ་ལོ། །ལམ་ཀུན་གཉིས་ནི་རྫས་ཐ་དད་པའོ། །སྡུག་ཀུན་གཉིས་གཞི་གཅིག་ཀྱང་ཀུན་འབྱུང་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཁྱབ་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཀུན་འབྱུང་གིས་མ་ཁྱབ་བོ། །ལྔ་པ་ནི་རྟོག་ལྡན་གྱི་བླང་དོར་བྱ་བའི་གནས་ཀུན་བྱང་གི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་རེར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི། དང་པོ་བསྒོམ་པ་པོས་རིམ་པ་དང་བསྟུན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤངས་བྱ་ལ། བདེར་གནས་ཐོབ་ཕྱིར་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལྟར། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་འགོག་པ་དེ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། ཤེས་བྱ་སྤངས་བྱ་རིག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལ་བསྙེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ཡང་རིམ་པ་ལྟར་བདེན་བཞི་ལ། ཡིད་ཆེས་པའི་དང༌། སྤྲོ་བའི་དང༌། དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་ པའི་དང༌། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་དང༌། དེ་དག་སོ་སོར་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །བཞི་པ་ནི། སྦྱོར་ལམ་བཞི་གྲུབ་པ་དང༌། མཐོང་ལམ
Chinese
现在讲述一方面的等持。获得忍位，不会堕入恶趣。这是说获得了不畏惧深奥之义的忍位，即一切都是心的显现，而作为基础的自体实有并不成立。殊胜法之后的等持，即加行道的四种决择分。是世间道所有法中最顶端的，即对人我所作的执着也不成立的能取所取二取的无二智慧。那些也以声音和意义相关联，以总义的方式来领悟。它和无有、明亮显现意义相同，例如第二个月亮和生起次第。声音的分别念也是如此。那也是首先在现观和加行道的暖位和顶位二者中修习五根，那有五种，即在何处境上，以何种方式，本体是什么，为何目的，声音和意义。第一是对于四圣谛，那也有声音和意义，体性，见道何时生起不确定，相，一异，数量确定，次第等六个方面。第一是教义没有不一致，即如胜者和尼泊尔所说的那样确定，如果见到它，就成为完全清净的因，因此不颠倒的智慧生起，即从境和有境二者的角度来说是真实的。那也是因为圣者所见所舍弃的是真谛，所以是真谛。第二，苦谛的体性是不清净的内外二者，在《摄类学》中说，什么是苦谛？那就是有情众生的出生，以及出生的处所也应当了知。集谛是烦恼和因烦恼的力量而产生的业。灭谛是，通过名言和世间道使种子衰损。烦恼现行被压制，胜义谛是圣者从根拔除种子。有未完全的灭和完全的灭。第四是佛的果位。如何呢？即如来藏、道和烦恼，即什么，通过什么，在何处灭除。道是，知、断、现证、修习，是道的体性的简略概括。或者认为五道都是道谛。那些是体性。第三，每个真谛各有四个方面，所以是十六个。
English
Now, the samadhi explained from one perspective. Having attained forbearance, one will not fall into the lower realms. This means having attained the forbearance that is not afraid of the profound meaning, that is, everything is merely an appearance of the mind, and the self-nature established as a basis for substance does not exist. The samadhi immediately following the supreme Dharma is the four stages of the path of joining. It is the pinnacle of all the Dharmas of the worldly path, that is, the wisdom of non-duality of subject and object, in which the imputation of self to a person does not exist. Those are also understood in the manner of general meanings related to sound and meaning. It and non-existence, clear appearance are the same in meaning, like the second moon and the generation stage. Sound cognition is also like that. That is also the first time to cultivate the five faculties in the two stages of heat and peak of the path of manifestation and joining, there are five in that, that is, in which object, in what way, what is the essence, for what purpose, sound and meaning. The first is for the four truths, that also has sound and meaning, entity, the characteristic that the path of seeing is not certain when it arises, one or different, definite number, order and six aspects. The first is that the teachings are not inconsistent, that is, it is certain as the Victorious One and Nepal have taught, and if one sees it, it becomes the cause of complete purification, so that unerring wisdom arises, that is, it is true from the perspective of both object and subject. That is also because what the noble ones see and abandon is the truth, so it is the truth. Second, the entity of the truth of suffering is the impure outer and inner, in the Compendium it says, what is the truth of suffering? That is the birth of sentient beings, and the place of birth should also be known. The origin is afflictions and actions arising from the power of afflictions. Cessation is the weakening of the seed through conventions and worldly paths. The manifest afflictions are suppressed, and the ultimate truth is that the noble ones uproot the seed. There is incomplete cessation and complete cessation. The fourth is the state of Buddhahood. How is it? That is, suchness, path, and afflictions, that is, what, by what, where is it eliminated. The path is, knowing, abandoning, manifesting, cultivating, is a brief summary of the characteristics of the path. Or it is believed that all five paths are the path of truth. Those are the entities. Third, each truth has four aspects, so there are sixteen.
Chinese
又，第一，无常是刹那生灭的，因此，所有感受都离不开痛苦，是痛苦的。由于执我的事物没有主宰，是空性的。由于没有补特伽罗的我，是无我的。第二，集是所有痛苦的根源，是因。所有痛苦都由此产生，是集。剧烈的痛苦立即产生，是猛生。体验痛苦的协调者，是缘。第三，灭是阻止未来痛苦和集之因。所有错误的烦恼都寂灭，是寂灭。是圆满殊胜的法，是妙。不再退转，必定从轮回中解脱，是出离。因为远离烦恼，因为远离痛苦，因为是没有不净之物的本体，是常乐之基。第四，道是，从高到高行进之道。是烦恼的对治，是正见。心不颠倒地修持，是修。恒常引导至解脱涅槃之境，是出。第四是，灭和其他三者是遮止一者的差别。在圣者的等持之际，道谛和苦谛虽然不同，但在后得位并不相违。道和集二者是实体不同。苦和集二者本体相同，但集遍及痛苦，而痛苦不遍及集。第五是，为了确定有分别的应取应舍之处，一切清净的因果二者各自确定。第六是，首先修行者按照次第，如《宝性论》所说：病是应知，病因是应断，为了获得安乐，药是应服用。痛苦、因和灭，以及道，应知、应断、应证、应修。其次是，亲近前前有因者，进入后后，也就是按照次第，对四谛，生起信解，生起欢喜，不忘失所缘和行相，心一境性，通过各自完全辨别的方式来修持。第三是各自的体性。第四是，成就四加行道和见道。
English
Furthermore, firstly, impermanence is the momentary arising and ceasing. Therefore, all feelings are inseparable from suffering, hence they are suffering. Since the objects of self-grasping have no lord, they are empty. Since there is no self of the person, they are selfless. Secondly, the origin is the root of all suffering, hence it is the cause. All suffering arises from it, hence it is the origin. Intense suffering arises immediately, hence it is intense arising. The coordinator who experiences suffering is the condition. Thirdly, cessation is the prevention of future suffering and the cause of origin. All erroneous afflictions are pacified, hence it is pacification. It is the supreme and excellent Dharma, hence it is sublime. Without turning back, one is definitely liberated from samsara, hence it is definite emergence. Because it is free from afflictions, because it is free from suffering, because it is the essence without impurity, it is the basis of constant bliss. Fourthly, the path is the path to be traversed from higher to higher. It is the antidote to afflictions, hence it is wisdom. Cultivating the mind without perversion is cultivation. Constantly leading to the state of liberation and nirvana is emergence. The fourth is that cessation and the other three are the difference of preventing one. During the equipoise of the noble ones, although the truth of the path and the truth of suffering are different, they are not contradictory in the subsequent attainment. The two, path and origin, are different entities. The two, suffering and origin, have the same basis, but origin pervades suffering, while suffering does not pervade origin. Fifthly, it is because the objects to be adopted and abandoned with discernment, the cause and effect of all purification, are each determined. Sixthly, firstly, the practitioner follows the order, as stated in the Uttaratantra: Disease is to be known, the cause of disease is to be abandoned, and medicine is to be taken in order to attain well-being. Suffering, cause, and cessation, and likewise the path, are to be known, abandoned, realized, and cultivated. Secondly, one approaches the former, which has a cause, and enters the latter. That is, according to the order, one cultivates the four truths by generating faith, generating joy, not forgetting the object and aspect, one-pointedness of mind, and through the way of completely distinguishing each. Thirdly, it is the characteristic of each. Fourthly, it is the accomplishment of the four preparatory paths and the path of seeing.