Tibetan
ན་བཞི་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ་དྲན་པ་དང༌། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང༌། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྔར་དང་འདྲ་ལ། ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ནི་ལུང་མ་བསྟན་དང༌། འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཀྱང་སྔར་དང་འདྲའོ། །དེ་ཡང་རྟོག་དཔྱོད་ལ་སོགས་ཡན་ལག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཙམ་པོ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། །རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་སྤང་བ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའོ། །རྟོག་དཔྱོད་དགའ་བ་གསུམ་སྤངས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པའོ། །དེ་གསུམ་བདེ་བ་དང་བཞི་སྤངས་པ་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །བསམ་གཏན་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་ཀྱང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཡང་དག་པ་དེས་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་གི་རྟེན་བྱེད་ པས་ན་ཉེར་བསྡོགས་མི་ལྕོགས་མེད་ཅེས་བྱ་ལ། ཉེར་བསྡོགས་དེ་དང་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ལ་ཙམ་ཁྱད་གཉིས། ལྷག་མ་གསུམ་དང་དྲུག་ལ་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་ཅེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་མེད་པས་དམིགས་རྣམ་གྱིས་འབྱེད་དེ། །བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པ་དེས། །གྲུ་བཞི་ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་དབྱིབས་ཀྱི་འདུ་ཤེས། །དཀར་སེར་དམར་ལྗང་ལ་སོགས་ཁ་དོག་གི་འདུ་ཤེས། །རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་ལ་སོགས་ཐོགས་རེག་གི་འདུ་ཤེས་གསུམ་ཀ་བཀག་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམས་པས། གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་གནས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས། །ནམ་མཁའ་ཙམ་དུའང་འཛིན་པ་སྤངས་ནས་ནམ་མཁའོ་སྙམ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་ཙམ་གྱི་ངང་དུ་གནས་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས། །རྣམ་ཤེས་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡང་སྤངས་ནས་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །སྙམ་དུ་གནས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པ། ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡང་སྤངས་ནས་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་མཁན་གྱི་འདུ་ཤེས་ལ་བརྟགས་ནས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་འགྱུ་བ་རགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་འདུ་ཤེས་ཕྲ་མོ་ཙམ་ལ་གནས་པ་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། །འདི་ལ་ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡང་ཟེར་རོ། །ཡང་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས། །མཉམ་རྗེས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང༌། །ངོ་བོ་ཐ་དད་པའོ། །དང་ པོ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ནི། སེམས་རྩེ་གཅིག་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཚེ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་འགྱུ་བ་རགས་པ་ཐམས་ཅད་ནུབ་ནས་སེམས་རྟོག་མེད་དུ་གནས་པ་ནི་མཉམ་བཞག་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དབང་ཤེས་མ་འགགས་པ་ལ་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་སྣང་ལ་འཛིན་པ་མེད་པར་གསལ་བའི་ཆ་ནི་རྗེས་ཐོབ་པོ། །གཉིས་པ་མཉམ་རྗེས་ཐ་དད་པ་ནི། སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཚེ་ན་མཉམ་གཞག་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ལངས་ནས་ཟ་ཉལ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་གྱི་ཚེ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དྲན་རྫི་དང་མ་བྲལ་བ་ནི་རྗེས་ཐོབ་པོ། །རྗེས་ཐོབ་རྒྱ་ཡན་པ་ཞེས་པ་ནི། སེམས་དྲན་ཤེས་དང་བྲལ་ནས་འཁྲུལ་འབྱམས་སུ་སོང་བའོ། །དེས་ན་རྒྱ་ཡན་པ་འདི་ནི་དག་ས་ཐོབ་ནས་མེད་ལ། །མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ནི་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཡོད་དོ། །མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་དུ་སྤྱོད་ལམ་མཛད་པ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་མཐའི་སྐབས་སུ་གཟུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང༌། ཤེས་པ་སྐད་གཅིག་ཆ་མེད་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། བསལ་ན་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་ཡོད་གཞན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བཅོམ་ན་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་བུམ་པ་ལྟ་བུ། བློས་གཞན་བསལ་ན་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་ཆུ་ལྟ་བུ། རགས་པ་ དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དེ། །ཡོད་དམ་དུ་ཡོད་པ་ལས་གཞན་མེད་པའོ། །བཅོམ་པ་དང་བློས་བསལ་མི་ནུས་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲན་དང་སྐད་གཅིག་ཆ་མེད་དེ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པའོ། །མདོ་སྡེ་པ་ནི། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པས། དོན་བྱེད་ནུས་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ལ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལས་གཞན་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་དངོས་མེད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའོ། །དེ་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། །དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། །དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡང་དོན་རང་མཚན་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་དང༌། སྤྱི་མཚན་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་བོ། །དོན་རང་མཚན་དོན་དམ་བདེན་པ། །དངོས་པོ། མི་རྟག་པ་རྣམས་དོན་གཅིག །དོན་སྤྱི་མཚན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། དངོས་མེད། རྟག་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་གོ །དེ་ཡང་ཆུ་སྐྱོར་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་བུམ་པའི་རང་མཚན་ནི་དངོས་པོ་དང་དོན་དམ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ལ། ཡིད་རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་དོན་སྤྱི་མཚན་དངོས་མེད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཙམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ལས། གཟུང་བ་ཕྱིའི་ཡུལ་དང༌། ཡུལ་དེ་འཛིན་པའི་སེམས་དང༌། དེ་གཉིས་ལ་བཏགས་པའི་མིང་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཡིན་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་དབང་ངོ༌། །གཞན་དབང་དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་མེད་པའི
Chinese
第四禅有四个支分，即忆念、感受舍、作意舍、以及等持。忆念和等持与之前相同，感受舍是无记，作意舍也与之前相同。其中，具有寻、伺等五支分的是初禅的本体粗分，从那之中，没有寻但具有伺的是本体殊胜分。舍弃寻、伺二者是二禅。舍弃寻、伺、喜三者是三禅。舍弃那三者和乐受是四禅。即使没有获得禅定的本体，仅仅是初禅的近分正行，也能作为胜观的基础，因此称为“近分不可缺”。那个近分和初禅的本体有粗分和殊胜分两种。其余的三禅和六禅称为禅定六地。第二，无色界的各个禅定没有支分的差别，因此通过所缘和行相来区分。获得第四禅的人，遮止四方形、圆形等形状的想，白色、黄色、红色、绿色等颜色的想，山和房屋等触碍的想这三者，将一切法观想为空性。超越一切色想，安住于如虚空般的境界，是空无边处。舍弃仅仅执着于虚空，安住于作意“是虚空”的识的境界，是识无边处。也舍弃仅仅执着于识，安住于“什么都没有”的境界，是无所有处。也舍弃执着于“什么都没有”，观察作意“什么都没有”的想，遮止一切粗大的想的动摇，安住于仅仅是细微的想，是无想非非想处。这也被称为非有非无。此外，从等持和后得的差别来说，有两种：等持和后得本体相同，以及本体不同。第一种本体相同的情况是，当一心安住于等持时，心和心所的粗大动摇全部止息，心安住于无分别的状态，这是等持。那时，根识没有停止，一切境相显现，但没有执着的明分是后得。
English
The fourth dhyana has four branches: mindfulness, feeling of equanimity, intention of equanimity, and samadhi. Mindfulness and samadhi are the same as before, feeling of equanimity is indeterminate, and intention of equanimity is also the same as before. Among them, that which possesses the five branches of investigation, analysis, etc., is merely the coarse aspect of the first dhyana's actual state. From that, that which is without investigation but possesses analysis is the distinguished aspect of the actual state. Abandoning both investigation and analysis is the second dhyana. Abandoning investigation, analysis, and joy is the third dhyana. Abandoning those three and pleasure is the fourth dhyana. Even if one has not attained the actual state of dhyana, the correct practice of the first dhyana's proximity is also the basis for vipashyana, therefore it is called 'proximity indispensable.' That proximity and the actual state of the first dhyana have two aspects: coarse and distinguished. The remaining three and six are called the six grounds of dhyana. Secondly, the formless realms do not have a distinction of branches, therefore they are distinguished by object and aspect. One who has attained the fourth dhyana, having blocked the perception of shapes such as squares and circles, the perception of colors such as white, yellow, red, and green, and the perception of tangible objects such as mountains and houses, contemplates all phenomena as like space. Having transcended all perceptions of form and abiding in a state like space, is the infinity of space. Having abandoned clinging to just space, and abiding in the state of consciousness that thinks 'it is space,' is the infinity of consciousness. Having also abandoned clinging to just consciousness, and abiding in the state of 'there is nothing,' is nothingness. Having also abandoned clinging to 'there is nothing,' and examining the perception that thinks 'there is nothing,' having blocked all coarse movements of perception and abiding in just subtle perception, is the sphere of neither perception nor non-perception. This is also called neither existence nor non-existence. Furthermore, from the distinction of equipoise and subsequent attainment, there are two: equipoise and subsequent attainment being of the same essence, and being of different essences. The first, the case of being of the same essence, is when the mind is placed in single-pointed equipoise, all coarse movements of mind and mental factors cease, and the mind abides in a state without thought, this is equipoise. At that time, the sense consciousnesses have not ceased, all appearances of objects appear, but the clear aspect without grasping is subsequent attainment.
Chinese
教授。第二，等持和后得的差别是：心专注一境时是等持，从等持中起立后，在吃睡等行为时，不离如幻的忆念守护，这是后得。所谓的后得放逸，是指心脱离正念和觉知，陷入散乱。因此，这种放逸的状态在获得清净地后就不存在了。而等持和后得的差别，在未成佛之前一直存在。因为在等持状态中也能进行行为，这是唯有佛才具有的特点。在宗派方面，认为所取是不可分割的微尘，以及意识是刹那不可分割的，这是实有，这是有部宗的主张。如《俱舍论》中所说：“何为破坏及智异，除遣彼智不容受，瓶水如是世俗有，实有异于彼。”意思是说，如果破坏它，智慧不再接受它，比如瓶子；如果智慧排除其他，智慧不再接受它，比如水。粗大的事物是世俗谛所承认的。而实有则与此不同。不能被破坏和被智慧排除的是不可分割的微尘和刹那，它们是实有的。经部宗则认为：能起作用的事物是实物，因此，能起作用的事物是实有。除了能起作用的事物之外，不能起作用的无实物是世俗谛。如《释量论》中所说：“凡有作用力，此处说实有，余者世俗有，彼等自共相。”意思是说，凡是具有作用力的，此处就说是实有；其余的则是世俗有。这些是自相和共相的定义。因此，所有的自相都是实有，所有的共相都是世俗。实自相、实谛、实物、无常等意义相同。共相、世俗谛、无实物、常等意义相同。例如，能够盛水的瓶子的自相是实物和实有二者。而意识分别的显现对象，共相和无实物，则是世俗谛。在唯识宗的观点中，遍计所执、依他起、圆成实这三者中，所取的外境，以及执取外境的心，以及安立在这二者之上的名称，这些都是遍计所执。而所有这些的本体是心和心所，这就是依他起。在依他起上没有遍计所执的……
English
Professor. Secondly, the difference between meditative equipoise and subsequent attainment is: when the mind is focused on one object, it is meditative equipoise; when one arises from meditative equipoise and engages in activities such as eating and sleeping, not separating from the illusory mindfulness and vigilance, this is subsequent attainment. The so-called subsequent attainment of indulgence refers to the mind being separated from mindfulness and awareness, falling into distraction. Therefore, this state of indulgence does not exist after attaining the pure lands. The difference between meditative equipoise and subsequent attainment exists until one attains Buddhahood. Because engaging in activities while in meditative equipoise is a unique characteristic of the Buddhas alone. In terms of philosophical schools, the Vaibhashika school asserts that the apprehended object is indivisible atoms, and consciousness is indivisible moments, as ultimately existent. As stated in the Abhidharmakosha, "What is destroyed or distinguished by intellect, that which the intellect does not accept, like a pot of water, exists conventionally, while ultimate existence is different from that." This means that if it is destroyed, the intellect no longer accepts it, like a pot; if the intellect excludes others, the intellect no longer accepts it, like water. Coarse things are acknowledged by conventional truth. Ultimate existence is different from this. What cannot be destroyed or excluded by intellect are indivisible atoms and moments, which are ultimately existent. The Sautrantika school believes that whatever has the power to perform a function is a real entity, therefore, whatever has the power to perform a function is ultimately existent. Other than what has the power to perform a function, what cannot perform a function, the unreal, is conventional truth. As stated in the Pramanavarttika, "Whatever has the power to perform a function, here it is said to be ultimately existent; the rest is conventionally existent; these are the definitions of their own and common characteristics." This means that whatever has the power to perform a function is said to be ultimately existent here; the rest is conventionally existent. These are the definitions of self-characteristics and common characteristics. Therefore, all self-characteristics are ultimately existent, and all common characteristics are conventional. Self-characteristic, ultimate truth, real entity, impermanence, etc., have the same meaning. Common characteristic, conventional truth, unreal entity, permanence, etc., have the same meaning. For example, the self-characteristic of a pot that can hold water is both a real entity and ultimately existent. The object of appearance of mental discrimination, the common characteristic and unreal entity, is conventional truth. In the view of the Mind-Only school, among the three natures of the imagined, dependent, and perfected, the apprehended external object, the mind that apprehends the external object, and all the names established on these two are the imagined nature. The essence of all these is mind and mental factors, which is the dependent nature. On the dependent nature, there is no imagined nature...