Tibetan
འི་ཚེ་འོག་མ་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་ཡོད་ཀྱང་མི་མངོན་པར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་སྡོམ་གསུམ་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་འཛིན་བཞིན་དུ་བག་ལ་ཞ་བ་མི་འཐད་དོ། །བླང་འདས་སོ་སོར་བསྲུང་དགོས་ན་ནི་བག་ལ་མ་ཞ་ལ་མི་དགོས་ན་སོ་སོར་ཡོད་པ་མི་རུང་བས་མི་འཐད་དོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གྱི་སྐབས་སུ་བསམ་གཏན་བཞི་དང༌། གཟུགས་མེད་བཞི་ཡིས། དང་པོ་བསམ་གཏན་བཞི་ལ། ཉེར་བ་སྔོགས་དང་དངོས་གཞི་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཉེར་བསྡོགས་ལ་སྒོམ་ཚུལ་མང་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་རྐྱང་པ་ལ་ ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྒོམ་པ་ཤས་ཆེ་བས་དེ་ལྟར་ན། དང་པོ་འདོད་པའི་སེམས་ནི་རགས་པ་དང༌། མ་ཞི་བ་དང༌། མཚན་མར་དམན་པར་བལྟས་ནས། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི། དེ་བས་ལྷག་པར་ཡང་ཞི་བ་དང་བདེ་བ་དང་གྱ་ནོམས་པའོ་སྙམ་ནས་ཐོས་བསམ་འདྲེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་ནམ་ཞིག་ཐོས་བསམ་ལས་འདས་ནས་སྒོམ་བྱུང་དུ་སོང་སྟེ་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆེ་འབྲིང་དྲུག་སྤངས་པའི་བར་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྔོག་གོ །དེ་ནས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུ་གསུམ་སྤངས་པའི་ཚེ་ན་བསམ་གཏན་དངོས་གཞིའི་སེམས་ཐོབ་པའོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། རྟོག་པ་དང༌། དཔྱོད་པ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྔའོ། །རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ནི། མཛོད་ལས། རྟོག་དང་དཔྱོད་བ་རྩིབ་ཞིབ་ཉིད། ཅེས་པ་ལྟར་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་མེད་དུ་གནས་མི་གནས་རགས་པར་རྟོག་པ་དང༌། ཞིབ་པར་དཔྱོད་པ་དང༌། སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་ཡིད་ཤེས་བདེ་བས་ཁྱབ་པ་དགའ་བ་དང༌། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལུས་ལ་ཤིན་སྦྱང་གི་བདེ་བ་སྐྱེས་པ་བདེ་བ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། རབ་དང༌། དགའ་བ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང༌། འདིར་དགའ་བའི་གཡོ་བ་དང༌། མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རབ་དྭང་གི་སྒྲས་བསྟན་ཏོ། །ལྷག་མ་གསུམ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། བདེ་བ་དང༌། བཏང་སྙོམས་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྔའོ། །བདེ་བ་ནི་སྔར་དང་འདྲ་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་སེམས་བྱིང་རྒོད་མེད་པར་གནས་པའི་ཚེ་རང་བབས་སུ་འཇོག་པའོ། །དྲན་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་བརྗེད་པའོ། །ཤེས་བཞིན་ནི་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་བྱུང་མ་བྱུང་རྟོགས་པའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །བསམ་གཏ
Chinese
之时，下者虽被压制，然欲其不显现。如是，执持三律仪之体性，不应杂乱。若需分别守护应断应取，则不杂乱则不需，若不应分别存在，则不应理。如是说。于禅定之时，以四禅定与四无色定。初于四禅定，有近分与根本二者。初于近分，虽有众多修法，然以世间道为主，多修习寂静与粗猛之相，如是则，初欲界之心乃粗猛，且不寂静，观为下劣之相。第一禅定，较之更为寂静、安乐且殊胜，如是思惟，以闻思混合之方式，再三作意，何时超越闻思，转为修所成，乃至断除欲界大中小六种烦恼之间，乃禅定之近分。其后，断除欲界微小三种烦恼之时，则获得禅定根本之心。第一禅定有五支，即：寻、伺、喜、乐、定。寻伺二者，如《俱舍论》云：寻与伺，乃粗细之观察。如是，心于无过之定中，是否安住，粗略观察为寻，精细观察为伺。心安住于定中，意识遍满安乐，是为喜。以彼之力，身生轻安之乐，是为乐。心住于一缘之定，是为定。第二禅定有四支，即：胜解、喜、乐、定。虽是正念、正知与舍之体性，然此处以喜之动摇，未分离之故，以胜解之语表示。余三如前。第三禅定有五支，即：乐、舍、念、正知、定。乐如前，舍者，心于无沉掉之时，安住于自性。念者，不忘失定。正知者，了知沉掉等生起与否。定如前。禅定
English
At that time, although the lower one is suppressed, it is desired that it does not appear. Thus, holding the nature of the three vows, it is not appropriate to be mixed up. If it is necessary to separately protect what should be abandoned and what should be taken, then it is not necessary if it is not mixed up. If it is not appropriate to exist separately, then it is not reasonable. Thus it is said. In the time of meditation, with the four meditations and the four formless absorptions. First, in the four meditations, there are two: the approximation and the main. First, in the approximation, although there are many ways to meditate, the worldly path is the main one, and it is mostly practiced with the aspect of calmness and roughness. In this way, the mind of the desire realm is rough and not calm, and it is seen as an inferior aspect. The first meditation is more calm, happy, and excellent than that. Thinking like this, in a way that mixes hearing and thinking, repeatedly paying attention, when it goes beyond hearing and thinking and becomes meditation-born, until the six major, medium, and minor afflictions of the desire realm are abandoned, is the approximation of meditation. After that, when the three minor afflictions of the desire realm are abandoned, the mind of the main meditation is obtained. The first meditation has five branches: investigation, analysis, joy, happiness, and concentration. The two, investigation and analysis, are as the Treasury of Knowledge says: Investigation and analysis are the coarse and fine examination. Thus, whether the mind dwells flawlessly in concentration is roughly investigated as investigation, and finely investigated as analysis. Because the mind dwells in concentration, the consciousness is pervaded by happiness, which is joy. By its power, the happiness of pliancy arises in the body, which is happiness. The mind dwells in one-pointed concentration, which is concentration. The second meditation has four branches: conviction, joy, happiness, and concentration. Although it is the nature of mindfulness, awareness, and equanimity, here, because the movement of joy is not separated, it is indicated by the word conviction. The remaining three are as before. The third meditation has five branches: happiness, equanimity, mindfulness, awareness, and concentration. Happiness is the same as before. Equanimity is when the mind dwells in its natural state without dullness or excitement. Mindfulness is not forgetting concentration. Awareness is understanding whether dullness, excitement, etc., have arisen or not. Concentration is as before. Meditation