Tibetan
། ཕྱིར་འོང་མི་འོང་གཉིས་སྒོམ་ལམ། དགྲ་བཅོམ་པ་མི་སློབ་པའི་ལམ་མོ། །དེ་དག་དམན་ལམ་ས་བརྒྱད་དང་སྦྱར་ན། སྦྱོར་ལམ་དུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ངེས་པ་ཐོབ་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་ས། རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་ནི་བརྒྱད་པའི་ས་སྟེ། དགྲ་བཅོམ་འབྲས་གནས་ནས་ཡར་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་བགྲངས་པས་བརྒྱད་པ་ཡིན་པས་སོ། །རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་ནི་མཐོང་བའི་ས་སྟེ་བདེན་བཞིའི་དོན་དང་པོར་མཐོང་བའོ། །ཕྱིར་འོང་འབྲས་གནས་ནི་སྲབ་པའི་ས་སྟེ་འདོད་ཉོན་ཆུང་ངུ་གསུམ་མ་གཏོགས་སྤངས་པས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་སྲབ་པའོ། །ཕྱིར་མི་འོང་འབྲས་གནས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ས་སྟེ་འདོད་ཉོན་དགུ་ག་སྤངས་པས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་བྱས་པ་རྟོགས་པའི་ས་སྟེ། རང་དོན་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱས་ཟིན་ནས་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་པའོ། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་སྔར་ཡོད་པ་རྣམས་ཟད་པ་དང༌། ཕྱིན་ཆད་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པའོ། །ཕྱིར་འོང་ཞུགས་པ། ཕྱིར་མི་འོང་ ཞུགས་པ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཞུགས་པ་གསུམ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ཞེས་ཀྱང་བྱ། དེའི་སྟེང་དུ་རང་རྒྱལ་གྱི་ཞུགས་གནས་བརྒྱད་ཀ་གཅིག་ཏུ་བརྩིས་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཞེས་དམན་ལམ་ས་བརྒྱད་དོ།། ༈ སྐྱབས་འགྲོའི་དབྱེ་བའི་སྐབས་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་ནི་གཞན་རྒྱུད་ལ་བྱོན་ཟིན་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ། སྟོན་པ་དང་ལམ་དང་གྲོགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ། །འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་ནི། མ་འོངས་པ་ན་རང་རྒྱུད་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཐོབ་པར་སྨོན་པའོ། །འདི་དང་སྨོན་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་ཅེ་ན། རྗེ་བཙུན་བསོད་ནམས་རྩེ་མོས་ནི། སྨོན་སེམས་ལ་ངེས་པར་དམ་བཅས་པ་ཞིག་དགོས་པས་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དམ་བཅས་པའི་ལྕགས་ཀྱུས་རང་དབང་དུ་བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁྱད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས། ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་ནི། སྨོན་སེམས་གཞན་དོན་དང༌། འདི་རང་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང༌། འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཞེས་བཞག་ནས་དེ་གཉིས་ཀ་ལའང་སྔར་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྐྱབས་འགྲོ་གཉིས་རེ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཐེག་ཆེན་པ་ལྟར་ན་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཆོས། ། རྒྱལ་སྲས་སར་གནས་པའི་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ཏེ་གསུམ་ལ་སྟོན་པའམ་གྲོགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ། །ད་ལྟ་ལམ་བསྒྲུབ་པས་མ་འོངས་པ་ན་རང་རྒྱུད་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་འབྱོན་པར་སྨོན་པ་ནི་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོའོ། གསང་སྔགས་ལྟར་ན་སྔར་གྱི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་དེའི་སྟེང་དུ་མེ་ཏོག་གང་ལ་ཕོག་པའི་ལྷ་དེ་གཙོས་ཡི་དམ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོར་སངས་རྒྱས་དང་རྒྱུད་སྡེ་བཞིའམ་དྲུག་བསྐྱེད་རྫོགས་དང་བཅས་པ་ཆོས། །གནས་གསུམ་གྱི་དཔའ་བོ་མཁའ་འགྲོ་དམ་ཅན་ཆོས་སྲུང་དང་བཅས་པ་དགེ་འདུན་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྩ་བའི་བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དངོས་ཡིན་ཏེ་དེའི་སྐུ་དགེ་འདུན་གསུང་དམ་ཆོས། །ཐུགས་སངས་རྒྱས་ཏེ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཀུན་འདུས་སུ་ཤེས་ཤིང་བསྐྱབ་བྱ་དང་སྐྱོབ་བྱེད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་མི་འཛིན་པར་གཉིས་མེད་ཀྱི་ངང་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོ་དང༌། །ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལས། ངག་ཐོབ་བྲལ་བའི་སེམས་སངས་རྒྱས། །མི་འགྱུར་དྲི་མེད་ཆོས་དང་ནི། །ཡོན་ཏན་ལྷུན་རྫོགས་དགེ་འདུན་ཉིད། །ཡིན་ཕྱིར་རང་གི་སེམས་ཉིད་མཆོག །ཅེས་པ་ལྟར་རང་སེམས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱོན་ཡེ་ཟད་དུ་གནས་པས་དག་བྱ་དང་བྲལ་ཞིང༌། ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དུ་གནས་པས་གསར་ཐོབ་དང་བྲལ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང༌། ཡེ་ནས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དྲི་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ཆོས། ཡོན་ཏན་དབྱེར་མེད་པར་འདུས་པ་ ནི་དགེ་འདུན་ཏེ་ད་ལྟ་ཉིད་ནས་རང་སེམས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོའོ། །ཞེས་འཆད་དགོས་སོ། །གནས་གསུམ་ནི། གནས་ཉེར་བཞི། ཡུལ་སོ་གཉིས། དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དོ། །ལེའུ་བདུན་པ་ཚད་མེད་བཞིའི་སྐབས་སུ་བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་དེ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་འདོད་པ་བྱམས་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་བའི་སེམས་ཅན་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་དེ་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པ་སྙིང་རྗེ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དང་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པ་དགའ་བ། ཆགས་སྡང་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་བདེ་སྡུག་གི་རྒྱུ་ཉེ་རིང་ཆགས་སྡང་དང་བྲལ་བར་ཤོག་ཅིག་སྙམ་པ་བཏང་སྙོམས་སོ། །དེས་ན་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཡུལ་ནད་པ་ལྟ་བུ་ནད་ལས་གྲོལ་འདོད་དུ་འདྲ་ཡང༌། ནད་མེད་པའི་བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པ་ཞིག་དེ་དམིགས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་དང་ལྡན་པར་འདོད་ན་བྱམས་པ། ནད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་
Chinese
返回与不返回二者的修道，阿罗汉是不学道。如果将这些与小乘道的八地相联系，那么在加行道中获得声闻种姓的决定是种姓地。入流果的证入是第八地，因为从阿罗汉果位向上逆数是第八地。入流果的果位是见地，即初次见到四谛的意义。一来果的果位是薄地，因为除了三个小欲界烦恼之外，其余都已断除，所以对欲界的贪欲变薄。不来果的果位是离欲地，因为断除了九种欲界烦恼，所以远离了对欲界的贪欲。阿罗汉是已作地，即已经完成了自利的一切事业，获得了知尽和不生的智慧。知尽和不生是指，了知三界的烦恼已经断尽，并且以后不会再生起。一来果的证入，不来果的证入，阿罗汉的证入这三者也被称为声闻地。在此之上，将独觉的八种证入果位算作一个，称为独觉地，这就是小乘道的八地。 皈依的分类中，因皈依是指对已经存在于他人相续中的三宝，以导师、道路和朋友的方式进行皈依。果皈依是指，未来希望在自己的相续中获得三宝。这和发愿心的区别是什么呢？ 杰尊索南孜摩说：发愿心必须要有誓愿，所以这两者的区别在于是否用誓愿的铁钩来控制。 贡钦·曲吉嘉波说：发愿心是缘于利他，而此皈依是缘于自利的区别。 然而，在本论中，将因明乘的皈依称为因皈依，将果金刚乘的皈依称为果皈依，并且两者都像以前一样各有因果皈依。 如果按照自性大乘的观点，那么具有四身五智的佛陀是教证的自性，
English
The path of cultivation for those who return and those who do not return; an Arhat is a path of no more learning. If these are connected with the eight grounds of the Hinayana path, then obtaining certainty of the Hearer's lineage on the path of joining is the ground of lineage. Entering the stream-enterer is the eighth ground, because counting backwards from the fruit of Arhat is the eighth. The fruit of the stream-enterer is the ground of seeing, which is seeing the meaning of the four truths for the first time. The fruit of the once-returner is the ground of attenuation, because having abandoned all but the three minor afflictions of desire, the desire for desire is attenuated. The fruit of the non-returner is the ground of detachment from desire, because having abandoned the nine afflictions of desire, one is detached from the desire for desire. An Arhat is the ground of having done what was to be done, having completed all activities for one's own benefit and attained the wisdom of knowing exhaustion and non-arising. Knowing exhaustion and non-arising is knowing that the afflictions of the three realms that existed before have been exhausted, and that they will not arise in the future. Entering the once-returner, entering the non-returner, and entering the Arhat are also called the Hearer's ground. On top of that, considering all eight abodes of the solitary realizer as one, it is called the ground of the solitary Buddha, which is the eight grounds of the Hinayana path. In the classification of refuge, the refuge of cause is taking refuge in the Three Jewels that have already arisen in the continuum of others, in the manner of a teacher, a path, and a friend. The refuge of effect is aspiring to attain the Three Jewels in one's own continuum in the future. What is the difference between this and aspiration? Jetsun Sonam Tsemo said that aspiration must necessarily have a vow, so the difference between these two is whether or not one is controlled by the iron hook of a vow. Kunkhyen Chökyi Gyalpo said that aspiration is focused on the benefit of others, while this refuge is focused on one's own benefit. However, in the context of this treatise, the refuge of the causal characteristic vehicle is called the refuge of cause, and the refuge of the resultant secret mantra vehicle is called the refuge of effect, and both of these have two refuges of cause and effect as before. According to the Great Vehicle of characteristics, the Buddha with the four bodies and five wisdoms is the nature of scripture and realization,
Chinese
以导师或朋友的方式皈依于安住于处所的圣僧众三宝，是因的皈依。现在通过修持道，期望未来自己相续中生起三宝，是果的皈依。按照密宗的说法，在之前的三个宝的基础上，以花落之处的本尊坛城主尊为首，佛是包括四部或六部续部的生起圆满次第；三处（二十四圣地，三十二境域，八大尸林）的勇士空行、具誓护法等是僧。所有这些的根本上师是诸佛的总集，他的身是僧，语是正法，意是佛，要知道三宝总集，不把所救和能救执为 अलग-अलग，在无二的状态中皈依是因的皈依。从智慧成就中说：‘离言语之心的佛，不变无垢是法，功德圆满是僧，因此自心即是胜。’如同所说，自心光明智慧，安住于过失完全止息，远离所净，安住于功德完全具足，远离新得，是佛；本来不变的法性，无垢的自性是法；功德无分别地聚集是僧，现在就认识到自心是三宝的自性，是果的皈依。需要这样讲解。三处是：二十四圣地，三十二境域，八大尸林。第七品修四无量心时，缘没有快乐的众生，希望他们具有快乐是慈爱；缘遭受痛苦的众生，希望他们脱离痛苦是悲心；缘没有痛苦具有快乐的众生，希望不和他们分离是喜；缘有贪嗔的众生，希望他们脱离苦乐之因的亲疏贪嗔是舍。因此慈爱和悲心的差别是：对境像病人一样，想脱离疾病是相同的，但是如果以没有无病快乐的对境，希望他们具有快乐是慈爱，对于疾病的痛苦
English
Taking refuge in the noble Sangha, the Three Jewels residing in places, as a teacher or friend, is the refuge of the cause. Now, by practicing the path, wishing that the Three Jewels may arise in one's own mind-stream in the future is the refuge of the result. According to the Secret Mantra, on top of the previous three jewels, the deity on whom the flower falls is the main deity of the mandala, the Buddha is the generation and completion stages including the four or six tantra classes; the heroes and heroines of the three places (twenty-four sacred sites, thirty-two realms, eight great charnel grounds), the oath-bound protectors of the Dharma, etc., are the Sangha. All of these are the embodiment of the root guru, the Buddhas, whose body is the Sangha, whose speech is the sacred Dharma, whose mind is the Buddha, knowing that the Three Jewels are all-inclusive, and not grasping the object of refuge and the refuge-giver as separate, taking refuge in a state of non-duality is the refuge of the cause. From the accomplishment of wisdom, it says: 'The Buddha is the mind free from words, the unchanging and stainless is the Dharma, the perfectly complete qualities are the Sangha, therefore one's own mind is supreme.' As it is said, one's own mind, the clear light of wisdom, abiding in the complete cessation of faults, free from what is to be purified, and abiding in the complete possession of qualities, free from what is newly attained, is the Buddha; the Dharma nature that is originally unchanging, the essence of stainlessness is the Dharma; the qualities gathered without distinction are the Sangha, knowing that one's own mind is the nature of the Three Jewels right now is the refuge of the result. This is how it should be explained. The three places are: twenty-four sacred sites, thirty-two realms, eight great charnel grounds. In the seventh chapter, when discussing the four immeasurables, focusing on sentient beings who do not have happiness, wishing them to have happiness is loving-kindness; focusing on sentient beings tormented by suffering, wishing them to be free from suffering is compassion; focusing on sentient beings who do not have suffering and have happiness, wishing not to be separated from them is joy; focusing on sentient beings who have attachment and aversion, wishing them to be free from the attachment and aversion of near and far, the cause of happiness and suffering, is equanimity. Therefore, the difference between loving-kindness and compassion is: the object is the same, like a sick person wanting to be free from illness, but if one focuses on an object that does not have the happiness of being without illness, wishing them to have happiness is loving-kindness, regarding the suffering of illness