Tibetan
ཐོང་ལམ་དང་དམིགས་ཡུལ་གཅིག་སྟེ་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་པའོ། །རྣམ་པ་ནི་བདེན་པ་བཞི་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་དད་པས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག །དྲན་པས་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག །ཤེས་རབ་ཀྱིས་དོན་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་གོ །སྒྲ་དོན་ནི་རྣམ་བྱང་གི་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པ་ལ་དབང་བྱེད་པས་ན་དབང་པོ་ལྔའོ། །ལྔ་པ་སྟོབས་ལྔ་ནི། །དམིགས་རྣམ་དབང་པོ་དང་འདྲ་ལ། །སྒྲ་དོན་ནི་དད་སོགས་རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དབང་དུ་མི་འགྱུར་བར་སྟོབས་སུ་གྱུར་པས་ན་སྟོབས་སོ། །དྲུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ལ། དམིགས་པ་ནི་བདེན་པ་བཞིའོ། །རྣམ་པ་ ནི་དྲན་པས་བདེན་པས་གཞིའི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པར་འཛིན། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱིས་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ་གཏན་ལ་འབེབས། །བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་དེ་ལ་སྤྲོ་བཞིན་དུ་འཇུག །དགའ་བས་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་གསར་དུ་མཐོང་བ་ལ་དགའ་བ་སྐྱེ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པས་ལུས་དང་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་བར་བྱེད། །བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་སེམས་བྱིང་རྒོད་མེད་པར་རྣལ་དུ་འཇུག་པར་བྱེད་དོ། །སྒྲ་དོན་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ལ། གཞན་རྣམས་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ནོ། །བདུན་པ་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལ། །དམིགས་པ་ནི་མཐོང་ཟིན་གོམས་པ་བྱེད་པ་ཡིན་བས་མཐོང་ལམ་དང་གཅིག་སྟེ་བདེན་པ་བཞིའོ། །རྣམ་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བས་སྔར་མཐོང་ལམ་གྱི་དུས་ན་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་འདི་ལྟར་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་བྱེད། རྟོག་པས་དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་དེ་རྟགས་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ཤིང་དེ་ཇི་ལྟར་གཞན་ལ་མཚོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་ཤིང་གོ་བར་བྱེད། ངག་གིས་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྟོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཚིག་གིས་མཚོན་ནས་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་སྟོན་ཅིང་ལྟ་བ་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ ཆེས་པར་བྱེད། ལས་ཀྱི་མཐས་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པ་མེད་ཅིང་ཆོས་དང་མཐུན་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། འཚོ་བས་ལོག་འཚོ་སྡིག་པའི་ཟས་དང་མ་འདྲེས་ཤིང་ཡང་
Chinese
所缘和目的相同，即缘于四谛。相状是缘于四谛各自的体性，以信的方式进入信解，以精进的方式进入欢喜，以忆念的方式进入不忘失所缘境，以禅定的方式进入心一境性，以智慧的方式进入辨别意义。词义是能自在生起清净的功德，所以是五根。第五个是五力，所缘和相状与五根相同。词义是信等不被各自相违品所控制，转变成力量，所以是力。第六个是七菩提分，所缘是四谛。相状是以忆念不忘失以四谛为基础的所缘境，以择法如实决定四谛的法和法性的体性。以精进欢喜地进入，以喜对新见四谛的法性生起欢喜，以轻安使身心堪能，以禅定使心不向外散乱，以舍使心无沉掉而安住。词义是无分别智择法是菩提，其他成为它的支分，所以是七菩提分。第七个是八正道支，所缘是已经见过而串习，所以与见道相同，即四谛。相状是以正见在先前见道时，如此证悟四谛的法性，以决定的方式确定。以思惟以理证和根据的方式证悟那样的证悟，并且以如何向他人表达的方式确定和理解。以语用词语表达法性离戏论的证悟的自性，以讲辩著三种方式向他人展示，并且使观点完全清净而信解。以业边使一切行为与不相违背，并且信解与法相应的戒律完全清净。以生活不与邪命罪恶的食物相混杂，又
English
The object and purpose are the same, namely, focusing on the Four Noble Truths. The aspect is to focus on the individual characteristics of the Four Noble Truths, entering with faith in the manner of belief, entering with diligence in the manner of joy, entering with mindfulness in the manner of not forgetting the object, entering with samadhi in the manner of one-pointedness of mind, and entering with wisdom in the manner of distinguishing meanings. The meaning of the words is that they have the power to generate pure qualities, hence they are the five faculties. The fifth is the five powers. The object and aspect are the same as the five faculties. The meaning of the words is that faith and so on are not controlled by their respective opposing factors, but are transformed into powers, hence they are powers. The sixth is the seven branches of enlightenment. The object is the Four Noble Truths. The aspect is that mindfulness holds the object based on the Four Noble Truths without forgetting it. Discrimination of Dharma ascertains the characteristics of the Dharma and Dharmata of the Four Noble Truths as they are. It enters with diligence and joy. With joy, joy arises from newly seeing the Dharmata of the Four Noble Truths. With pliancy, it makes body and mind serviceable. With samadhi, it prevents the mind from being distracted elsewhere. With equanimity, it makes the mind abide calmly without sinking or excitement. The meaning of the words is that non-conceptual wisdom discriminating Dharma is enlightenment, and the others become its branches, hence they are the seven branches of enlightenment. The seventh is the eightfold noble path. The object is what has already been seen and practiced, so it is the same as the path of seeing, namely, the Four Noble Truths. The aspect is that with right view, at the time of the previous path of seeing, one ascertains in the manner of determination that the Dharmata of the Four Noble Truths has been realized in this way. With thought, one realizes that kind of realization in the manner of reason and basis, and one ascertains and understands in the manner of how to express it to others. With speech, one expresses the nature of the realization of Dharmata, which is free from elaboration, with words as mere terms, and one shows it to others in the three ways of teaching, debating, and writing, and one makes the view completely pure and believes in it. With the end of action, one makes all actions not contradictory, and one believes that the discipline corresponding to the Dharma is completely pure. With livelihood, one does not mix with the food of wrong livelihood and sin, and also
Tibetan
དག་པའི་འཚོ་བས་འཚོ་བ་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། རྩོལ་བས་ནི་མཐོང་ཟིན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པས་སྒོམ་སྤངས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་བྱེད། དྲན་པས་ཞི་ལྷག་གི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་པས་ཉེ་ཉོན་བརྗེད་ངེས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབས་ཤིང་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཉེན་བོར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་དབུས་མཐའ་ལས། ཡོངས་སུ་གཅོད་དང་གོ་བྱེད་དང༌། རྣམ་གསུམ་གཞན་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། །ལྷག་མ་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་གོ །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆོས་སོ་བདུན་ཀྱང་རྫས་སུ་བསྡུ་ན་བཅུའམ་བཅུ་གཅིག་སྟེ། དད་བརྩོན་དྲན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་དང་ལྔ། དགའ་བ་ཤིན་སྦྱང་བཏང་སྙོམས་རྟོག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཅུའོ། །དེ་ཡང་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་ནི་ཤེས་རབ་ཏུ་འདུ། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སུ་འདུ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འདུའོ། །ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་དང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཤེས་རབ། །ངག་ལས་མཐའ་འཚོ་བ་དང་གསུམ་ ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ཡང་ན་ངག་སོ་སོར་པ་གྲངས་པས་བཅུ་གཅིག་གོ །བསྐྱེད་དང་རྫོགས་པ་གཟུངས་དང་ཟད་པར་དང༌། ཞེས་བསྐྱེད་རྫོགས་ནི་ལེའུ་བཅུ་པར་འཆད་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། གཟུངས་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་ལ་སོགས་པ་མི་བརྗེད་པར་འཛིན་པའི་དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་བོ། །ཟད་པ་ཡང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །སློབ་ལམ་བཞིའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་རྒྱུའི་ས་བཅུའི་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་ལ་བདུན་ཏེ། ངོ་བོ་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གང་ཞིག །ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་བྱེད་པ་དང༌། ངེས་ཚིག་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་ལ་ནི་ཉེ་བ་དང༌། །སེམས་ཅན་དོན་སྒྲུབ་མཐོང་བ་ལས། །རབ་ཏུ་དཀའ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་པས། །དེ་ཕྱིར་རབ་དགའ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །སྤང་བའི་ཁྱད་པར་མཐོང་སྤངས་བརྒྱ་དང་བཅུ་གཉིས་སྤངས། །རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་རྟོགས། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དུས་སྐད་ཅིག་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྒྱ་ལ་རྣམ་པར་འཇུག་ཅིང་ལྡང༌། སངས་རྒྱས་བརྒྱའི་ཞལ་བལྟ། སངས་རྒྱས་བརྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ཤེས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བརྒྱར་འགྲོ། ཞིང་བརྒྱ་གཡོ་བར་བྱེད། ཞིང་བརྒྱ་སྣང་བར་བྱེད། །ཆོས་ཀྱི་སྒོ་བརྒྱ་འགྱེད། སེམས་ཅན་བརྒྱ་སྨིན་པར་བྱེད། དུས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་གནས་པ་སྟོ
Chinese
清净的活命使人相信活命是清净的。精进使人反复习惯于已经见到的法性之义，因此成为对治修断烦恼的对治品。正念能不忘失寂止和胜观的所缘行相，因此成为对治近分烦恼忘失的对治品。禅定成就能够成就无有沉掉等过失的禅定，并且使道的功德越来越增上，因此成为对治违品的对治品。如《中边分别论》所说：完全断除和能理解，以及其他三种使人相信，其余是能对治的支分。如是，三十七菩提分也如果归纳为体性，则是十个或十一个，即：信、精进、正念、禅定、智慧这五个；喜、轻安、舍、作意、戒律这十个。其中，四念住归摄于智慧，四正断归摄于精进，四神足归摄于禅定。正法分别和正见是智慧，语、业边际、活命这三者是戒律。或者，如果分别计数语，则是十一个。生起次第和圆满次第、陀罗尼和灭尽等，如生起次第和圆满次第在第十章中所说的那样。陀罗尼是不忘失地忆持法的词句和意义等的正念和智慧。灭尽也将要解说。成为四种学道体性的十地中的初地极喜地有七种功德：体性是于大乘见道之际的殊胜智慧，是功德的所依。定义是，如《经庄严论》所说：对于菩提是近的，成办有情义，从见道中，产生极难得，因此称为极喜。断除的差别是断除一百一十二种见断所断。证悟的差别是证悟周遍法性的意义。世俗的功德是在一刹那间能入定和出定于一百个禅定，能见到一百个佛陀的容颜，知道被一百个佛陀加持，能前往一百个佛土，能震动一百个佛土，能照亮一百个佛土，能开启一百个法的门，能成熟一百个有情，示现于一百个劫中安住。
English
Pure livelihood makes one believe that livelihood is pure. Diligence makes one repeatedly familiar with the meaning of the Dharma that has already been seen, thus becoming the antidote to abandoned afflictions. Mindfulness holds the aspects of calm and insight without forgetting, thus becoming the antidote to the near afflictions of forgetfulness. Samadhi accomplishes samadhi that is free from faults such as sinking and excitement, and increases the qualities of the path more and more, thus becoming the antidote to opposing factors. As it is said in the Madhyāntavibhāga: "Completely cutting off and understanding, and the other three make one believe, the rest are limbs of the antidote." Thus, if the thirty-seven factors of enlightenment are condensed into substance, they are ten or eleven: faith, diligence, mindfulness, samadhi, and wisdom are five; joy, pliancy, equanimity, attention, and discipline are ten. Among them, the four mindfulnesses are included in wisdom, the four right abandonments are included in diligence, and the four miraculous feet are included in samadhi. Right discrimination of Dharma and right view are wisdom. Speech, the limit of action, and livelihood are the three disciplines. Or, if speech is counted separately, there are eleven. Generation stage and completion stage, dharani and exhaustion, etc., as the generation stage and completion stage are explained in the tenth chapter. Dharani is the mindfulness and wisdom that does not forget to hold the words and meanings of the Dharma, etc. Exhaustion will also be explained. The first of the ten grounds that is the cause of becoming the nature of the four paths of learning, the first ground of utmost joy, has seven qualities: the nature is the special wisdom at the time of the Mahayana path of seeing, which is the basis of qualities. The definition is, as it is said in the Ornament of the Sutras: "Being close to enlightenment, accomplishing the meaning of sentient beings, from seeing the path, producing the extremely difficult, therefore it is called utmost joy." The difference of abandonment is abandoning one hundred and twelve that are abandoned by seeing and abandoning. The difference of realization is realizing the meaning of pervading the nature of Dharma. The mundane qualities are being able to enter and arise from one hundred samadhis in an instant, being able to see the faces of one hundred Buddhas, knowing that one is blessed by one hundred Buddhas, being able to go to one hundred Buddha-fields, being able to shake one hundred Buddha-fields, being able to illuminate one hundred Buddha-fields, being able to open one hundred gates of Dharma, being able to ripen one hundred sentient beings, and showing that one abides for one hundred kalpas.