Tibetan
རང་གི་ཆེད་དུ་གནང་བ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ། གང་ཟག་འགའ་ཞིག་གིས་ཉེས་པ་བྱས་པ་དེ་ལ་བཅས་པ་མཛད་པ་ལྟ་བུ་གཏམ་གླེང་བའི་གཞི་ལས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་གླེང་གཞི། དེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་ལོ་རྒྱུས་གསུངས་པ་ནི་རྟོགས་བརྗོད། སྔ་རབས་སུ་བྱུང་བའི་གཏམ་ རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱེ་བའི་ཕྲེང་བ་དག་བརྗོད་པ་ནི་སྐྱེས་རབས། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཚད་མེད་པ་དག་བསྟན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ། །ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་སྔར་མ་གྲགས་པའི་ཟབ་དོན་འགའ་ཞིག་བསྟན་པ་ནི་རྨད་དུ་བྱུང་བ། འཁོར་བའི་ཆོས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རབ་དབྱེ། ལམ་གྱི་ཆོས་ས་ལམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣམ་གཞག །འབྲས་བུའི་ཆོས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ལ་སོགས་པ་འདུལ་བ་དང་མདོ་སྡེའི་དོན་ཐམས་ཅད་ཞིབ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་གཏན་ཕབ་པོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་བསྡུ་ན། །མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་དང་ལྔ་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་སྡེ། གླེང་གཞི་རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་གསུམ་ཐེག་དམན་གྱི་འདུལ་བ། སྐྱེས་རབས་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་འདུལ་བ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་རྨད་དུ་བྱུང་བ་གཉིས་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ། གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་མངོན་པའོ། །དེ་ལྟར་རྗོད་བྱེད་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་བརྗོད་བྱ་ནི་ལམ་ལྷག་པའི་བསླབ་པ་གསུམ་སྟེ། འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པའོ། །མདོ་སྡེའི་བརྗོད་བྱ་ལྷག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པའོ། །མངོན་པའི་བརྗོད་བྱ་ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པའོ། །ཆོས་ནི་བསོད་ནམས་ལམ་དང་མྱ་ངན་འདའ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་སྤྱིར་ཆོས་ཞེས་པ་ ནི་སྒྲ་དོན་བཅུ་ལ་འཇུག་སྟེ། །ཆོས་ནི་ཤེས་བྱ་ལམ་དང་ནི། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ། །བསོད་ནམས་ཚེ་དང་གསུང་རབ་དང༌། །འབྱུང་འགྱུར་ངེས་དང་ཆོས་ལུགས་ལའོ། །ཞེས་བཤད་པའི་ནང་ཚན་ཤེས་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་ཚད་ཤེས་བྱ་དང༌། ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ནང་ཚན་ཆོས་ནི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དང༌། སྲོག་ཅི་ཙམ་འཚོ་བའི་ཡུན་ནི་ཚེ་དང༌། །ད་གདོད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ནི་འབྱུང་འགྱུར་དང༌། དོན་གང་ཡང་མ་ནོར་བར་གྱུར་པ་ནི་ངེས་པ་དང༌། རང་རང་གི་ལུགས་སྲོལ་ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་ལུགས་ཏེ། དེ་དྲུག་ནི་ཆོས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ཙམ་འཇུག་པའོ། །འདིར་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་པ། བསོད་ནམས་དང༌། ལམ་དང༌། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང༌།
Chinese
为了自己而给予的特别叙述。 就像某些人犯了错误而制定戒律一样，从谈话的开端广泛地讲述开端。 像那样讲述其他一些人的历史是譬喻。 古代发生的故事的结合就是那样发生的。 讲述菩萨的转世系列是本生。 阐述深奥广大的无量佛法是广说。 讲述一些前所未闻的奇妙佛法是希有。 轮回的法，蕴、界和处的分辨。 道的法，地道、三摩地的分类。 果的法，身和智慧的种类等等，详细地确定所有律和经的意义是决定。 那些也归纳为三藏。 经、讽诵、授记、偈颂、自说这五者是小乘的经。 开端、譬喻、如是语这三者是小乘的律。 本生是，大乘的律，广说和希有二者是大乘的经。 决定是大小乘二者的论。 如此，能诠的三藏所诠的是道增上三学，律藏所诠的是增上戒学。 经藏所诠的是增上定学。 论藏所诠的是增上慧学。 “法是福德、道和涅槃”，在这样的语境中，一般所说的法 有十种含义。 法是所知和道，以及涅槃和意的境。 福德、寿命和圣教，未来、决定和法制。 如是所说，其中成为知晓之境的都是所知，在外六处中的法是意的境，生命存活的时间是寿命，现在将要发生的是未来，任何意义都没有错乱的是决定，各自的习俗等是法制，这六者仅仅是法的声音所指。 这里神圣的法之声音所指的是，福德、道和涅槃。
English
Specifically stating what was given for oneself. Like establishing precepts when some people commit offenses, extensively discussing the beginning from the basis of conversation is the introduction. Narrating the history of some other people in that way is the avadāna. The combination of stories that happened in ancient times is what happened in that way. Narrating the series of bodhisattvas' births is the jātaka. Explaining the immeasurable Dharma that is profound and vast is the extensive exposition. Explaining some profound meanings of the wonderful and marvelous Dharma that has never been heard before is the marvelous. The Dharma of samsara, the divisions of skandhas, dhātus, and āyatanas. The Dharma of the path, the classifications of bhūmis and samādhi. The Dharma of the result, the categories of kāyas and jñānas, etc., thoroughly determining all the meanings of the Vinaya and Sutra is the determination. Those are also categorized into the three piṭakas. The five, Sutra, Geya, Vyākaraṇa, Gāthā, and Udāna, are the Sutras of the Hīnayāna. The three, Nidāna, Avadāna, and Itivṛttaka, are the Vinaya of the Hīnayāna. Jātaka is the Vinaya of the Mahāyāna, and the two, Vaipulya and Adbhūta, are the Sutras of the Mahāyāna. The determination is the Abhidharma of both the Mahāyāna and Hīnayāna. Thus, what is expressed by the three piṭakas is the three higher trainings of the path. What is expressed by the Vinaya piṭaka is the higher training in morality. What is expressed by the Sutra piṭaka is the higher training in samādhi. What is expressed by the Abhidharma piṭaka is the higher training in wisdom. "Dharma is merit, path, and nirvāṇa," in such a context, the general term Dharma has ten meanings. Dharma is knowable and path, as well as nirvāṇa and the object of mind. Merit, life, and scripture, future, certainty, and custom. As it is said, among them, whatever becomes the object of knowledge is knowable, and Dharma among the six external āyatanas is the object of mind, the duration of how long life lasts is life, what is about to happen now is the future, what has no error in any meaning is certainty, and one's own customs and so on are custom, these six are merely what the sound of Dharma refers to. Here, the sound of the holy Dharma refers to merit, path, and nirvāṇa.
Tibetan
གསུང་རབ་བཞི་ཡིན་ལ་དེ་ལས་སྔ་མ་གསུམ་ནི་རྟོགས་པའི་ཆོས་སོ། །ཕྱི་མ་ནི་ལུང་གི་ཆོས་སོ། །རྟོགས་པའི་ཆོས་ནི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་སོགས་རིམ་བཞིན་ལམ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་ཅེས་པའི་སྐབས་སུ། བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་སྡེ་ཚན་བདུན་ནོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་ལ། དམིགས་པ་རྣམ་པ། སྒྲ་དོན་དང་གསུམ་ལས། དམིགས་པ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། །དེ་ཡང་ལུས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྟེ། དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱིའི་ལུས་ནི་ས་ཆུ་མེ་རླུང་ལ་སོགས་འབྱུང་བཞིས་བསྡུས་པའི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། །ནང་གི་ལུས་ནི་རང་གི་ལུས་སོ། །བར་གྱི་ལུས་ནི་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་ལུས་སོ། །ཚོར་ བ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་བདེ་སྡུག་སོགས་སོ། །སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཚོགས་བརྒྱད་དམ་ཚོགས་དྲུག་གོ །ཆོས་ནི་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་མཚོན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། །རྣམ་པ་ནི། ཐེག་དམན་རྣམས་ལུས་མི་གཙང་བ་དང༌། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སེམས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་ལ། ཐེག་ཆེན་པ་རྣམས་བཞི་ག་ཡང་མཉམ་བཞག་ཏུ་སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་དང་རྨི་ལམ་ལྟར་བསྒོམ་མོ། །གཞན་ཡང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ལ་ཁྱད་པར་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ཐེག་དམན་གྱིས་རང་གི་ལུས་སོགས་བཞི་ཙམ་ལ་དམིགས་ལ། །ཐེག་ཆེན་གྱིས་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་སོགས་བཞི་ལ་དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ཐེག་དམན་གྱིས་མི་གཙང་བ་སོགས་སུ་བསྒོམས་ལ། །ཐེག་ཆེན་གྱིས་སྟོང་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའོ། །དགོས་པའི་ཁྱད་པར་ཐེག་དམན་གྱིས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་སོགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམས་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱིས་འབྲལ་མི་འབྲལ་གཉིས་ཀའི་ཕྱིར་མི་བསྒོམ་གྱི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་བསྒོམ་མོ། །སྒྲ་དོན་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སོ་སོར་ཕྱེས་ནས་དེའི་རྒྱུན་དྲན་པས་སྐྱོང་པས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པའོ། །དམིགས་པའི་ཡུལ་དྲན་པས་མི་བརྗེད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་མ་དཔྱད་པས་བདག་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ པས་ན་དྲན་པའི་ཡུལ་ལ་ཤེས་རབ་ཉེ་བར་འཇོག་པའོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་ནི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འདུན་པ་བསྐྱེད་དོ། །འབད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ་མོ། །སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ནོ། །སེམས་རབ་ཏུ་འཇོག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པ་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཕྱིར་འ
Chinese
经典有四种，其中前三种是证悟之法，后一种是教法。证悟之法，即正念等次第，在五道功德的章节中，有三十七道品，分为七类。其中，第一类是四念住，包括所缘、体相、作用三个方面。所缘是身等四者。其中，身是指色蕴，分为三种：外身是指由地、水、火、风等四大组成的器世间；内身是指自己的身体；中间身是指其他众生的身体。受是指受蕴，包括乐、苦等。心是指识蕴，即八识或六识。法是指以想和行蕴为代表的一切法。体相方面，小乘行者观身不净、受是痛苦、心是无常、一切法无我；大乘行者则将这四者都在入定状态中观为空性如虚空，出定状态中观如幻如梦。此外，大乘和小乘的正念还有三个区别：所缘的差别，小乘只观自己的身等四者，大乘则观一切众生的身等四者；体相的差别，小乘观为不净等，大乘则观为空性；目的的差别，小乘为了脱离有漏之身等而修，大乘则不为脱离或不脱离而修，而是为了获得不住涅槃而修。声音和意义方面，以智慧分别身等总相和自相，然后以正念守护其相续，因此说正念安住于智慧的境界。以正念不忘失所缘境，以智慧不作分析而确定为无我，因此说智慧安住于正念的境界。第二是四正断，为了不生起未生的罪恶不善之法而生起欲乐，精进，策励，心执持，心安住。同样，为了断除已生的罪恶不善之法
English
There are four kinds of scriptures, of which the first three are the Dharma of realization, and the last is the Dharma of transmission. The Dharma of realization, such as the four mindfulnesses, etc., in the section on the qualities of the five paths, there are thirty-seven factors of enlightenment, divided into seven categories. Among them, the first is the four mindfulnesses, which include three aspects: object, aspect, and function. The object is the four, such as the body. Among them, the body refers to the form aggregate, which is divided into three types: the external body refers to the vessel world composed of the four elements of earth, water, fire, and wind; the internal body refers to one's own body; and the intermediate body refers to the bodies of other sentient beings. Feeling refers to the feeling aggregate, including pleasure, pain, etc. Mind refers to the consciousness aggregate, which is the eight consciousnesses or the six consciousnesses. Dharma refers to all dharmas, represented by perception and mental formations. In terms of aspect, Hinayana practitioners contemplate the body as impure, feeling as suffering, mind as impermanent, and all dharmas as selfless; Mahayana practitioners contemplate all four as emptiness like the sky in meditative equipoise, and as illusion and dream in post-meditation. Furthermore, there are three differences between the mindfulnesses of Mahayana and Hinayana: the difference in object, Hinayana only contemplates one's own body and the other three, while Mahayana contemplates the bodies and the other three of all sentient beings; the difference in aspect, Hinayana contemplates them as impure, etc., while Mahayana contemplates them as emptiness; the difference in purpose, Hinayana practices to be free from the contaminated body, etc., while Mahayana does not practice for the sake of being free or not being free, but for the sake of attaining non-abiding Nirvana. In terms of sound and meaning, wisdom distinguishes the general and specific characteristics of the body, etc., and then mindfulness protects their continuity, therefore it is said that mindfulness abides in the realm of wisdom. Mindfulness does not forget the object, and wisdom establishes it as selfless without analysis, therefore it is said that wisdom abides in the realm of mindfulness. The second is the four right abandonments, to generate desire, effort, exertion, mind-holding, and mind-dwelling in order not to generate unwholesome dharmas that have not yet arisen. Similarly, in order to cut off the continuity of unwholesome dharmas that have already arisen.