Tibetan
དུན་པ་སོགས་སོ། །ཡང་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་སོགས་དང༌། སྐྱེས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་འདུན་པ་སོགས་སོ། །དེ་ལ་འདུན་པ་བསྐྱེད་པ་ནི། དང་པོར་བླང་དོར་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །འབད་པ་ནི་སེམས་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་ཡེངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། །སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་བྱིང་རྨུགས་སུ་གྱུར་ན་རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་སེམས་སྤྲོ་བར་གྱུར་བའི་གནས་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པའོ། །སེམས་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་ནི་འཕྲོ་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སོགས་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་རབ་ཏུ་འཇོག་པའོ། །འདིར་མི་དགེ་བ་སྐྱེས་བ་དང་མ་སྐྱེས་པ་གཉིས། དགེ་བ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་གཉིས་དང་བཞི་ནི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ། འདུན་པ་བསྐྱེད་པ་སོགས་ནི་རྣམ་པའོ། །སྒྲ་དོན་ནི་མི་དགེ་བ་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་གཉིས་སྤོང་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་མིང་བཏགས་པ་སྟེ། ཕྱུགས་ཀྱི་ངོ་དགར་བ་ལག་པ་ཞེས་མིང་འདོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྫུ་འཕྲུལ་ གྱི་རྐང་པ་བཞི་ལ་གསུམ། དང་པོ་དམིགས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་མང་པོར་འགྱུར་བ་དང༌། མང་པོར་གྱུར་ནས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་པ་ལ་སོགས་པའོ། །རྣམ་པ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྣམ་གནས་རྣམས་ཏེ་རྫུལ་གྱི་མངོན་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་གནས་ནི་ལུས་ཡང་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །ལྟ་བའི་མིག་ལ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་སྣང་བས་ཁྱབ་པར་རོ། །རྣ་བ་ལ་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་སྒྲས་ཁྱབ་པར་རོ། །གཞན་སེམས་ཤེས་པ་ལ་བདག་ལུས་འདི་འདྲ་བ་ལ་ཡིད་འདི་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་ཡང་ལུས་འདི་འདྲ་བ་ལ་ཡིད་དི་འདྲ་བ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་ནི་ཡིད་ཤེས་ད་ལྟ་འགགས་མ་ཐག་པ་ནས་མཚམས་བཟུང་ལ་ཕུང་པོ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་བར་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན་འདུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤང་བའི་འདུ་བྱེད་དང་ལྡན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ། བརྩོན་པའི་སོགས། སེམས་པའི་སོགས་དཔྱོད་པའི་སོགས་བཞི། དང་པོར་བསྒོམ་བྱའི་དོན་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་འདུན་པ། སྤྲོ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས། ངེས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་སོང་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན། དེ་ལ་བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཞུགས་མ་ཞུགས་དཔྱོད་པ་ནི་དཔྱོད་པའོ། །སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་དང་ལྡན་པའི༌།རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་པའི་དོ
Chinese
欲等。又，为了生起未生的善法而欲等，为了使已生的善法更增上而欲等。其中，生起欲者，首先是对应取舍之处生起信心的状态。精进是心不从彼处散乱到他处的状态。勤奋努力是为了平息掉举、沉没等。心专注是如果陷入沉没，就缘于诸佛之身和功德等使心喜悦之处而心专注。心安住是如果变得掉举，就缘于轮回痛苦等使心厌离之境而心安住。此处，未生和已生的不善法二者，未生和已生的善法二者，这四者是所缘，生起欲等是行相。词义是对于舍弃已生和未生的不善法二者，以一个方面而命名，如同给牛的特殊之处命名为“尾巴”一样。第三、神变的四足分为三。第一、所缘是一变为多，多变为一等。行相是神变的行相，即神变现证的行相是意念身体轻盈。对于观看的眼睛来说，一切方向都显现而遍满。对于耳朵来说，一切方向都被声音遍满。对于知晓他心来说，意念自己这样的身体有这样的心，其他这样的身体也有这样的心。忆念前世是，从意识刚刚停止的刹那开始，到中有身连接蕴之间的过程，以顺逆的方式意念。其中，如果区分，则有具有欲的等持、具有断除的行作的神变足，精进等，心等，观察等四种。首先，因为对所修之义生起信心而努力追求，是为欲。欢喜地进入是为精进。心专注一境的等持是为等持。对于其中掉举、沉没等过患是否进入进行观察，是为观察。具有断除的行作的，神变足的意思。
English
Desire, etc. Furthermore, in order to generate unarisen virtuous dharmas, there is desire, etc., and in order to increase arisen virtuous dharmas, there is desire, etc. Among these, generating desire is, first of all, in the manner of having faith in what should be adopted and abandoned. Effort is in the manner of the mind not being distracted from that to another place. Diligence is for the purpose of pacifying agitation, sinking, etc. Focusing the mind is, if one becomes sunk, then focusing the mind by focusing on a place that makes the mind happy, such as the body and qualities of the Buddhas. Settling the mind is, if one becomes agitated, then settling the mind by focusing on an object that makes one weary, such as the suffering of samsara. Here, the two unwholesome things, arisen and unarisen, and the two wholesome things, arisen and unarisen, these four are the objects, and generating desire, etc., are the aspects. The meaning of the words is that the two arisen and unarisen unwholesome things are named by one aspect of abandoning them, just as naming a special feature of a cow as "tail." Third, the four legs of magical power are divided into three. First, the object is to become one from many, and to become one from many, and so on. The aspects are the aspects of magical power, that is, the aspects of magical direct perception are to contemplate the body as light. For the eye of sight, all directions appear and are pervasive. For the ear, all directions are pervaded by sound. For knowing the minds of others, one contemplates that one's own body has such a mind, and that other such bodies also have such minds. Recollecting past lives is to contemplate in a forward and reverse manner from the moment the mind has just ceased until the intermediate state connects the aggregates. If we divide them, there are four: the magical foot of concentration with desire, with the activity of abandoning; diligence, etc.; mind, etc.; and investigation, etc. First, because one has faith in the meaning to be meditated upon, one strives for the meaning, which is desire. Entering with joy is diligence. Concentration in which the mind is focused on one point is concentration. Examining whether faults such as agitation and sinking have entered into it is examination. The meaning of the magical foot with the activity of abandoning.
Tibetan
ན་མི་ཉེས་པ་ལྔ་སྤང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་སྟེ། ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ། །བརྗེད་ངས། བྱིང་རྒོད། འདུ་མི་བྱེད་པ། འདུ་བྱེད་དོ། །འདི་དག་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། །ལེ་ལོ་ནི་དང་ པོར་སྦྱོར་པའི་དུས་ན་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྩོན་པས་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗེད་ངས་ནི་སྦྱོར་བ་བྱེད་བའི་དུས་ན་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་ཚུལ་གདམས་ངག་རྣམས་བརྗེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིང་རྒོད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱོན་ཅན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་མི་བྱེད་པ་ནི། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དུས་ན་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ་དེས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་འདུ་མི་བྱེད་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཞི་བའི་དུས་ན་སྐྱོན་ཏེ། བྱིང་རྒོད་ཞི་ནས་ཀྱང་ད་དུང་དེའི་གཉེན་པོ་ཚལ་ན་སེམས་སླར་ཡང་གཡེང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ནི་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་དེ། འདུན་པ་དང༌། དད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་དང༌། དྲན་པ་དང༌། ཤེས་བཞིན་དང༌། སེམས་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་སོ། །དང་པོ་བཞི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། གཉེན་པོ་དངོས་ནི་བརྩོན་འགྲུས་དང༌། གཞན་གསུམ་དེའི་ཡན་ལག་གོ །དེ་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང༌། རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་ཡོད་ན་བརྩོན་འགྲུས་འབྱུང་བས་འདུན་པ་ནི་རྒྱུ་ལ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་འབྲས་བུའོ། །རྒྱུ་འདུན་བའི་རྟེན་ནི་དད་པ་ཡིན་ཏེ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་ཡོད་ན་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་བརྩོན་འགྲུས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་ཤིན་སྦྱང་ཡིན་ཏེ་བརྩོན་པས་འབད་ན་ལུས་སེམས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྐྱེ་བའོ། །བརྗེད་ངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ནི་ཤེས་བཞིན་ཡིན་ཏེ་དེས་ཀྱང་བྱིང་རྒོད་བྱུང་མ་བྱུང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་མི་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ནི་སེམས་པ་སྟེ་དེས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་སེམས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཏེ་དེས་ཀྱང་བྱིང་རྒོད་ཞི་བའི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའི་སྒྲ་དོན་ནི། །རྫུ་འཕྲུལ་ནི་མངོན་ཤེས་ལྔ་སོགས་ཡིན་ལ། དེ་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའོ། །བཞི་པ་དབང་པོ་ལྔ་ནི། དམིགས་ཡུལ་ནི་འདི་དག་མཐོང་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིན་པས། མ
Chinese
那弥，舍弃五过失，依止八作意。五过失是：懈怠、忘失、沉掉、不作意、作意。这些成为过失的方式是：懈怠最初在修习时是过失，因为以精进不修习禅定。忘失在修习时是过失，因为会忘失禅定修习的诀窍等。沉掉在禅定生起于相续中时是过失，因为它使禅定成为有缺陷的。不作意是在产生沉掉时是过失，因为它不对治沉掉。作意是在沉掉平息时是过失，因为沉掉平息后，如果仍然对治它，心会再次散乱。这些的对治是舍弃的八作意：欲、信、精进、轻安、念、正知、作意、舍。前四个是懈怠的对治。真实的对治是精进，其他三个是它的支分。这也是因和果、所依和能依。如果具有希求的欲，就会产生精进，因此欲是因，精进是果。因欲的所依是信，因为具有信赖的信，就会产生希求的欲。果精进所依赖的是轻安，因为如果以精进努力，身心会生起轻安。忘失的对治是念，因为它不会忘失所缘境。沉掉的对治是正知，因为它能了知沉掉是否产生。不作意的对治是作意，因为它作意沉掉的对治。作意的对治是舍，因为它在沉掉平息时安住于本然。神足的词义是：神变是五神通等，因为它是成就它的根本，所以是神足。第四个是五根，所缘境是这些是见道的加行，因此。
English
Nami, abandoning the five faults and relying on the eight efforts. The five faults are: laziness, forgetfulness, lethargy and excitement, non-application, and application. The ways in which these become faults are: Laziness is a fault at the beginning, during the time of practice, because one does not practice meditation with diligence. Forgetfulness is a fault during the time of practice, because one forgets the key instructions on how to meditate on samadhi. Lethargy and excitement are faults when samadhi arises in the mindstream, because they make samadhi defective. Non-application is a fault when lethargy and excitement arise, because it does not counteract lethargy and excitement. Application is a fault when lethargy and excitement subside, because even after lethargy and excitement have subsided, if one still applies the antidote, the mind will wander again. The antidotes to these are the eight efforts of abandonment: aspiration, faith, diligence, pliancy, mindfulness, awareness, attention, and equanimity. The first four are the antidotes to laziness. The actual antidote is diligence, and the other three are its branches. These are also cause and effect, basis and dependent. If there is aspiration for meaning, diligence will arise, so aspiration is the cause and diligence is the effect. The basis of the cause, aspiration, is faith, because if there is trusting faith, aspiration for meaning will arise. What depends on the effect, diligence, is pliancy, because if one strives with diligence, pliancy will arise in body and mind. The antidote to forgetfulness is mindfulness, because it does not forget the object of focus. The antidote to lethargy and excitement is awareness, because it also recognizes whether lethargy and excitement have arisen or not. The antidote to non-application is attention, because it attends to the antidote to lethargy and excitement. The antidote to application is equanimity, because it abides in the natural state when lethargy and excitement have subsided. The meaning of the term "feet of miraculous power" is: miraculous power is the five superknowledges, etc., and because it is like the root of accomplishing it, it is the feet of miraculous power. The fourth is the five faculties, the object of focus is that these are the application of the path of seeing, therefore.