Chinese
通过考察所说的空性的体性，也能明白。还有些人说，证悟空性后，不需要学习广大的行为，这也是用谎言来欺骗，仅仅证悟空性才去学习行为，没有证悟空性怎么能学习行为呢？孩子不能从床上起来，怎么能在观众中跳舞呢？证悟空性后用行为做什么呢？因为布施等行为是为了证悟空性。如果这样说，那就是对大乘道的总义一点也不明白，把小乘道执着为大乘道。然而，是这样的：在论典的供养赞颂时，如云：“利益有情者，以道智成就，世间之义利。”正如所说的那样，诸位佛子的究竟意愿是利他，因此依靠布施等行为的广大方便，圆满无边众生的愿望，这是大乘道的正行，在那之前，如果没有现量证悟空性，就不能领会自他平等性，因此行为不会清净，所以现证空性是诸佛子广大行为的前行，怎么会是大乘道主要究竟的所为呢？《经庄严论》中也说：“于此善悟法性已，增上戒律增上意，以及增上智慧学。”以及在菩萨的分类时也说：“在不清净的七地时安住于行。”就像所说的那样。还有，行为是相续修持所需要的，不是大乘道的究竟，经部中，世尊说：“乃至没有获得第八地之前，诸佛不给我授记，因为安住于行，获得第八地后，完全超越一切行为而授记。”如果这样想，那么它的意思是：如上所说，在七地以下没有无相无勤作之道，因为没有双运无分别和利他的行为，所以在行为上会有微细的实执。
English
It can also be understood by examining the nature of emptiness as it is spoken of. Furthermore, some people say that after realizing emptiness, there is no need to study vast conduct, which is also speaking to deceive with lies. It is only after realizing emptiness that one studies conduct. How can one study conduct without realizing emptiness? How can a child who cannot get out of bed dance among the audience? What is the use of conduct after realizing emptiness? Because giving and other actions are for the sake of realizing emptiness. If you say that, then it is true that you do not understand the general meaning of the Mahayana path at all, and you hold the Hinayana path to be the Mahayana. However, it is like this: In the offering and praise of the treatise, it says: "Those who benefit beings, accomplish the meaning of the world with the wisdom of the path." As it is said, the ultimate intention of the Bodhisattvas is to benefit others, therefore, relying on the vast means of conduct such as giving, fulfilling the wishes of limitless sentient beings is the main practice of the Mahayana path. Before that, if there is no direct realization of emptiness, one cannot comprehend the equality of oneself and others, therefore, conduct will not be pure. Therefore, the direct realization of emptiness is the preliminary of the vast conduct of the sons of the Buddhas. How can it be the main and ultimate endeavor of the Mahayana path? The Ornament of the Sutras also says: "Having well understood the nature of Dharma here, one learns the higher discipline, the higher mind, and the higher wisdom." And also in the classification of Bodhisattvas, it is said: "During the seven impure grounds, one abides in conduct." Just as it is said. Furthermore, conduct is necessary for the continuity of practice, it is not the ultimate of the Mahayana path. In the Sutras, the Blessed One said: "Until the eighth ground is attained, the Buddhas do not give me predictions, because I abide in conduct, and after attaining the eighth ground, I am predicted because I have completely transcended all conduct." If you think so, then its meaning is: As mentioned above, there is no path of no signs and no effort below the seventh ground, because there is no union of non-discrimination and altruistic conduct, so there is a subtle aspect of clinging to reality in conduct.
Tibetan
སྤྱོད་པ་ལ་གནས་ཞེས་བཤད་ལ། ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་ནས་མཚན་མེད་འབད་རྩོལ་དང་བྲལ་བ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་སྤྱོད་པ་ལ་ཞེན་པ་ཕྲ་མོའང་བྲལ་ཞིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འབྱུང་བ་ལ་སྤྱོད་པ་ལས་འདས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་མོད། འདིའི་སྐབས་སུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཞི་བའི་དབྱིངས་སུ་ཞུགས་ན་ཆད་པའི་མྱང་འདས་སུ་འགྱུར་གྱིས་དོགས་ནས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་ཡང་གཞན་དོན་ལ་བསྐུལ་བར་གསུངས་ཏེ་སྤྱོད་པ་ལམ་གྱི་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་ན་བསྐུལ་ཡང་ཅི་ཞིག་དགོས། ཡང་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་སློབ་པ་མིན་ན། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཡན་ལག་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །ཐུབ་པས་ཤེས་རབ་དོན་དུ་གསུངས། ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདིའི་སྐབས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། ཤེར་ལེའི་གཞུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ། །གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག། བློ་ཡི་ མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པ་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་ཤེས་རབ་སྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ངོས་བཟུང་ནས། དེ་ལྟར་ན་གཞན་དོན་གཟུགས་སྐུ་མི་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་རྩོད་སྤོང་དེ་མ་ཐག་ཏུ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔག་བསམ་ཤིང༌། ཇི་ལྟར་རེ་བ་ཡོངས་སྐོང་བ། །དེ་བཞིན་གདུལ་བྱར་སྨོན་ལམ་གྱི། །དབང་གིས་རྒྱལ་བའི་སྐུར་སྣང་ངོ༌། །ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་གཙོ་བོ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་གཉེར་བྱ་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཟབ་མོས་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་སོ་ཞེ་ན། ཅི་ཁྱོད་ད་དུང་ཡང་དམན་ལམ་ལ་ཐེག་ཆེན་དུ་ཞེན་པའི་རྟོག་ངན་དེ་ཁོ་ན་མི་སྤོང་ཞིང་སྨྲ་བར་བྱེད་དམ། ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་གཉེར་བྱ་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་ཏེ། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ། གང་དང་ཡང་དག་ལྡན་པས་ཐུབ་པ་རྣམས་རྣམ་ཀུན་ལྡན་སྣ་ཚོགས་འདི་གསུངས་པ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་གང་ཟག་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ཐབས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་བརྟེན་ནས། འབྲས་བུ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བ་ཞེས་བཤད་པས། མཐར་ཐུག་གི་གཉེར་བྱ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ན། དེ་ལ་ཡང་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་དགོས། །དེས་ན་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གཉིས་ཀར་ཡང་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱིས་གཉེར་བྱའི་གཙོ་བོ་གཞན་དོན་ཡིན་ལ། དེ་བ
Chinese
据说安住于行，获得第八地后，无有无相勤作，现证故，对行的微细执着也脱离，自然成就生起，因此说是超越行。然而，此时若入于无分别寂灭之界，则恐成断灭涅槃，故诸佛屡屡劝请为利他而行。若行非为道之究竟，劝请又有何用？又若布施等行非为证悟空性而学，则与《入行论》所说“此等一切支分，佛说为慧之义”相违。若如是，此处的智慧乃是学问，如学问导师陈那所说：“智慧到彼岸无二，彼智慧即如来。”如同在辨识般若经的智慧自性时所说：“何时有实与无实，于心识前不住留，尔时无有他种相，无缘寂灭极安乐。”如此确定智慧为远离戏论之界。如此一来，为遣除他人之义色身不生的争论，紧接着说：“如意宝珠如意树，如何圆满诸希愿，如是为调伏有情，以愿力故现佛身。”如是说。即便如此，大乘道之主要仍将成为证悟无我的智慧。因为大乘道所追求的是断除二障之佛果，而这必须依靠甚深智慧才能现证。难道你至今仍未舍弃将小乘道执着为大乘道的邪念，而要这样说吗？大乘道所追求的并非断除二障之佛果。在赞颂的场合中，“以何者与真实相应，诸佛宣说此具足一切相之种种。”在此场合中，佛陀说：“依靠方便一切智，果位转法轮。”因此，若最终所追求的是佛果，那又需要什么果呢？因此，无论暂时还是究竟，大乘道所追求的主要都是利他，
English
It is said to abide in conduct, and after attaining the eighth bhumi, the effort without characteristics and exertion is manifested, so even the subtle attachment to conduct is removed, and spontaneous accomplishment arises, therefore it is said to transcend conduct. However, at this time, if one enters the realm of non-discrimination and quiescence, there is concern that it will become annihilationist nirvana, so the Buddhas repeatedly urge to act for the benefit of others. If conduct is not the ultimate of the path, what is the use of urging? Furthermore, if the practice of generosity etc. is not learned for the sake of realizing emptiness, then it contradicts what is said in the Bodhicaryāvatāra, "All these limbs, the Buddha taught for the sake of wisdom." If so, the wisdom here is learning, as the teacher Dignāga said, "Wisdom gone to the other shore is non-dual, that wisdom is the Tathāgata." As it is said when identifying the nature of wisdom in the Prajñāpāramitā scriptures: "When reality and unreality, do not abide before the mind, then there is no other aspect, objectless quiescence is extremely blissful." Thus, wisdom is determined as the realm free from elaboration. In this way, to dispel the argument that the form body does not arise for the sake of others, it is immediately said: "Like a wish-fulfilling jewel, a wish-fulfilling tree, how it fulfills all desires, likewise, for those to be tamed, by the power of aspiration, the body of the Victor appears." Thus it is said. Even so, the main thing of the Mahāyāna path will still become the wisdom of realizing selflessness. Because what the Mahāyāna path seeks is the Buddha-fruit of abandoning the two obscurations, and this must be manifested by profound wisdom. Are you still not abandoning the evil thought of clinging to the Hinayana path as the Mahāyāna path, and saying this? What the Mahāyāna path seeks is not the Buddha-fruit of abandoning the two obscurations. In the context of praise, "With what does the Thus-gone One truly possess, the Buddhas proclaim this variety possessing all aspects." In this context, the Buddha said, "Relying on skillful omniscient means, the fruit is turning the wheel of Dharma." Therefore, if the ultimate goal is the Buddha-fruit, then what fruit is needed for that? Therefore, both temporarily and ultimately, the main thing sought by the Mahāyāna path is benefiting others,
Tibetan
སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དངོས་ནི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང༌། འབྲས་བུའི་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཡིན་ཞིང༌། །འདི་གཉིས་ཀའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའམ། འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་ཤེས་རབ་མཆོག་དང་གཙོ་བོར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཤེས་རབ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པ་བརྩོན་འགྲུས་དེ་བཞིན་དེ། དགེ་ཆོས་ཆུད་མི་གསན་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ཡིན། ཞེས་དང༌། དམུས་ལོང་དམིགས་བུ་མེད་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་རྣམས། །ལམ་ཡང་མི་ཤེས་གྲོང་ཁྱེར་འཇུག་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཤེས་རབ་མེད་ན་མིག་མེད་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྔ་ཡང༌། དམིགས་བུ་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་རེག་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །ཤེས་རབ་ནི་དམུས་ལོང་གི་སྣ་ཁྲིད་ལྟ་བུར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་གསུངས་པས། དང་པོར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་རང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ནས་གཟོད་སྦྱིན་སོགས་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོའི་སྒོ་ནས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་གཞན་ཕན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལྷུར་བླངས་ཏེ་རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་ནས་ཡང་དག་མཐའ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་ལམ་གྱི་འབྲེལ་མ་ནོར་བ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཕྱིན་དྲུག་གི་གོ་རིམ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་ལྟ་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་ངོ༌། །ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་ན་བཟོད་དོ། །ཞེས་སྔ་ཕྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་གསུངས་པ་དང༌། །གང་ཕྱིར་སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་དག་ནི་སྒྲུབ་ བྱེད་ལ། །ཁྲིམས་ཀྱིས་མཐོ་རིས་བསྒོམས་པས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་ཅིང༌། །ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་ཀུན་སྤོང་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འདི་མཆོག་ཉིད་དེ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་འདི་ཐོས་ཡིན། །ཞེས་སོགས་མཆོག་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་སོ་སྐྱེས་སའི་སྦྱིན་སོགས་ལ་དགོངས་ཤིང་གོང་གི་སྤྱོད་འཇུག་གི་ལུང་དོན་ཡང་འདི་ལྟར་བཀྲལ་ནའང་རུང་ངོ༌། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚོགས་སྦྱོར་དུ་སྦྱིན་སོགས་རང་རྒྱུད་སྦྱོང་བའི་ཚོགས་བསགས་ལ་སློབ་པ་ནི་ཟབ་མོ་ལྟ་བ་རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་གྱི་རྒྱལ་སྲས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ཉམས་ལེན་ཡང་མ་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཕྱིན་དྲུག་མཚན་ཉིད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང༌། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉམས་པའང་མ་ཡིན། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའང་མ་ཡིན། སྐལ་བ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་གསུམ་གང་རུང་ལ་
Chinese
实际修持的方法是，在道位时是布施等菩提的行为，在果位时是佛陀本身的利他事业。而这两者的先导，或者说成就之因的主要因素是智慧，因此说智慧是最殊胜和最重要的。如《摄颂》中所说：布施的先导是智慧，同样，持戒、忍辱、精进也是如此。为了不使善法和正法白白流失，所以要完全受持。又说：盲人没有向导，百千俱胝数，既不识路，又怎能入城？没有智慧，就像没有眼睛，其余五度，没有向导，也无法证得菩提。因此，智慧就像盲人的引路人一样，被说成是先导。首先，要在自相续中生起不分别的智慧，即空性的证悟，然后才能以布施等菩萨的无量行为，在无数劫中精勤地行持利他之行，从而圆满、成熟、清净，最终现证真实的究竟，这才是道的正确关联。此外，在讲解六度的次第时说：不贪著受用，才能守护戒律。守护戒律，才能安忍。这是以前后因果的方式来说明的。因为布施是成就受用的方法，持戒能生于善趣，禅定能调伏烦恼，智慧能调伏烦恼和所知，因此，智慧最为殊胜，而听闻是智慧之因。等等，这些所说的殊胜和低劣的差别，是指凡夫地的布施等。即使将《入行论》的经文意义如此解释也可以。因此，在资粮道和加行道中，学习通过布施等来调伏自相续的积资，仅仅是生起甚深见解的因，而不是菩萨广大行为的修持，也不是具有六度特征的，因为它们既不具备不分别的智慧，也不能减少违品，也不能依此圆满众生的愿望，也不能随其根器而获得三种菩提中的任何一种。
English
The actual method of practice is the conduct of generosity and other aspects of enlightenment on the path, and the enlightened activities of the Buddha himself at the fruition stage. The main cause that precedes or accomplishes both of these is wisdom, so wisdom is said to be supreme and foremost. As stated in the Compendium: 'Wisdom precedes generosity; likewise, morality, patience, and diligence. To prevent virtuous teachings from being wasted, it is fully embraced.' And: 'Billions and trillions of blind people without guides, do not know the path, how can they enter the city? Without wisdom, like being without eyes, the other five perfections, without a guide, will not touch enlightenment.' Therefore, wisdom is said to precede like a guide for the blind. First, generate non-conceptual wisdom, the realization of emptiness, in your own mindstream, and then diligently engage in altruistic activities for countless eons through the ocean of bodhisattva conduct such as generosity, perfecting, maturing, and purifying them, and then actualizing the ultimate reality. This is the correct connection of the path. Also, when explaining the order of the six perfections, it is said: 'If one does not look to enjoyment, one will keep morality. If one keeps morality, one will be patient.' This is said as cause and effect. Because generosity is the means to accomplish enjoyment, morality leads to higher realms, meditation pacifies afflictions, and wisdom pacifies all afflictions and objects of knowledge, therefore, this is supreme, and hearing is the cause of it. The differences between superior and inferior that are mentioned refer to the generosity and so on of ordinary beings. It is also acceptable to explain the meaning of the verses from the Guide to the Bodhisattva's Way of Life in this way. Therefore, in the stages of accumulation and application, learning to accumulate merit by training one's own mindstream with generosity and so on is merely a cause for generating profound view in one's own mindstream. It is not the practice of the vast conduct of the bodhisattva, nor is it characterized by the six perfections, because it does not possess non-conceptual wisdom, nor does it diminish opposing factors, nor does it fulfill the desires of sentient beings based on it, nor does it attain any of the three enlightenments according to their capacity.