Tibetan
ས་བྱས་རྒྱུན་གྱི་ཕྲེང་བ་ཡིན་པས་ན་དེ་ཁོ་ནར་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པ་སོགས་ཕན་ཚུན་རེ་རེའི་ནང་དུ་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་ཚུལ་ལ་བློ་བཞག་ཅིང་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་གཞུང་ལས་རིམ་གྱིས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སོགས་བཅུ་གསུམ་པོར་བཤད་ པས་མི་རྟག་སོགས་རྣམ་པ་སྒོམ་པ་རིམ་གྱིས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་སྙམ་ན། བཅུ་གསུམ་པོ་ནི་རིམ་གྱིས་པའི་སྒོམ་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་གྱི་སྒོམ་དངོས་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པས་ན་རྟེན་དང༌། ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་ལམ་སྒོམ་པའི་དབང་པོ་དང༌། རྣམ་པ་རེ་རེ་བཞིན་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དྲུག་ཚང་ཞིང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྩིས་ཟིན་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པས་ན་ཕྱི་མ་བདུན་པོ་སྒོམ་ཚུལ་དང༌། གཏོང་བ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་དེ་གཉིས་ལ་གནས་ན་ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལུས་རྟེན་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་ཚང་བར་འགྱུར་བས་ན་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཡང་གོམས་པར་བྱེད་པའི་གྲོགས་སུ་གྱུར་བའོ། །དེས་ན་བསྒོམ་བྱ་དངོས་ནི། མངོན་རྟོགས་འབྲིང་པོའི་སྐབས་སུ། མཚན་ཉིད་དེ་ཡི་སྦྱོར་བ་དང༌། །དེ་རབ་དེ་ཡི་གོ་རིམ་དང༌། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ངེས་བཟུང་གི་དེ་སྒྲ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་སྦྱར་ན་ཡང་རིམ་གྱིས་པའི་བསྒོམ་བྱ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་དེ་སྒྲས་སྔ་མ་སྔ་མ་སྟོན་པར་བྱས་ན་ཡང༌། རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་རབ་ཏུ་གྱུར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་རིམ་མཐར་གྱིས་བར་འཆད་དགོས་པས་གང་ལྟར་ཡང་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བའི་སྐབས་ཀྱི་བསྒོམ་བྱ་ལས་ལོགས་ན་རིམ་གྱིས་པའི་བསྒོམ་བྱ་མེད་པར་ངེས་པ་ ཡིན་ནོ། །རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བའི་བསྒོམ་བྱ་དེ་ལས་ལོགས་སུ་རིམ་གྱིས་པའི་བསྒོམ་བྱ་མེད་ན་འདི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཉིས་སུ་ཅིའི་ཕྱིར་བཞག་སྙམ་ན། འདི་གཉིས་ལ་གཙོ་ཆེ་ཆུང་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་ནི་གཙོ་བོ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པས་མཚོན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། རིམ་གྱིས་པ་ནི་གཙོ་བོར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩལ་སྦྱང་བ་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་ཡང་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་ནི་མཉམ་བཞག་དང༌། རིམ་གྱིས་ས་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྒོམ་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་འདི་གཉིས་མཉམ་རྗེས་སུ་གསུངས་པའི་དོན། ད་ལྟ་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་མཉམ་བཞག་དང༌། དེ་ལས་ལངས་ནས་སྤྱོད་ལམ་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བཞག་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་ས་ཐོབ་པ་རྣམ་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མཚན་མ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ནི་མཉམ་བཞག་དང༌། དེའི་རྗེས་སུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྩལ་སྦྱོང་བ་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ད་ལྟ་ལས་དང་པོ་བས་སྒོམ་པའི་དུས་སུ་རྣམ་རྫོགས་སྒོམ་པའི་ཚེ་ཡང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་བློ་ངོར་སྣང་ཞིང་དེ་ཉིད་སྟོང་བར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྒོམ་པ་དང༌། རིམ་གྱིས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྟོང་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ ངང་ནས་རྣམ་པ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གསལ་བཏབ་ནས་བྱང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་སྒོམ་ཚུལ་རྣམ་པ་རེ་རེ་ནས་སྒོམ་པ་དང་མང་པོ་སྤྲེལ་ཏེ་སྒོམ་པའི་ཁྱད་པར་དང༌། སྟོང་པ་དང་རྣམ་པ་གཙོ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ཙམ་མ་གཏོགས་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལྟར་སྣང་ནའང༌། འཕགས་ལམ་ཐོབ་ནས་རྣམ་རྫོགས་སྒོམ་པ་ན་རྣམ་པ་རེ་རེ་ནས་སྟོང་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་སྐྱེ་མེད་དུ་སྒོམ་མ་དགོས་པར། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལན་ཚྭ་ཆུ་ལ་ཐིམ་པ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གི་ཀློང་དུ་དག་སྟེ་བློའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དོན་དམ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ན་མཉམ་བཞག་དང༌། འཕགས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ནི་དཔེར་ན་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས་ནོར་བཟང་གི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་ཐར་བའི་མཐུ་དག་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སོགས་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ནའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་རིམ་གྱིས་པའི་སྒོམ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་པས་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་སྒོམ་པ་མེད་ཀྱང་རྣམ་པ་གཏན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོའི་སྐབས་སུ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་རེ་རེར་ནི། དེ་དག་ཕན་ཚུན་བསྡུས་པ་གང༌། སྐད་ཅིག་གཅིག་པའི་བཟོད་པ་ཡིས། བསྡུས་པ་དེ་འདིར་ མཐོང་བའི་ལམ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དྲུག་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་མཐོང་ལམ་ཡིན་པར་བཤད་པ་བཞིན་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་ཀྱང་མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི
Chinese
因为这是地所造的常续之鬘，所以确信其本身就是空性和无我等，在互相的每一个之中都包含一切的道理，并对此加以习惯。而且，经中说次第道是忆念佛陀等十三者，如果认为如何能将观修无常等相作为次第道呢？这十三者是次第道观修的支分，而不是观修的真正本体。也就是说，三宝是皈依道一切的基础，所以是基础；忆念天尊是修道的力量；观修每一个相也都具备六度，并且以证悟空性的方式来观修，所以后面的七者是观修的方式；忆念布施和戒律，如果安住于这两者，那么生生世世都会以天界的身体作为所依，并且以圆满的受用，具备修道的顺缘，所以在其他生世也成为习惯的助伴。因此，所修的真正对境是，在中等现观的时候，“彼之体性之加行，彼胜彼之次第也”，在这些时候，如果将确定的“彼”字都与三智的相联系，那么次第道的所修就成为三智的相，而且如果后面的“彼”字指示前面的“彼”字，那么也必须解释说，以圆满的加行成为殊胜，那本身就是次第的终结，所以无论如何，可以确定的是，在圆满加行的时候的所修之外，没有次第道的所修。 如果说，在圆满加行的所修之外，没有次第道的所修，那么为什么将此二者安立为两种现观呢？这二者有主次等的差别。圆满加行主要是观修以三智的相为代表的一切法为空性、离戏论；而次第道主要是以大悲心为根本，修习一切相的等持之力；此外，圆满加行是入定，而次第道是后得的观修为主。也就是说，这两种加行同时
English
Because this is a continuous garland created by the earth, it is certain that it itself is emptiness and selflessness, etc., and it is believed that everything is contained in each other, and this is practiced. Moreover, the scriptures say that the gradual path is the thirteen things such as mindfulness of the Buddha. If it is thought how can the contemplation of impermanence and other aspects be regarded as the gradual path? These thirteen are the limbs of the gradual path contemplation, but not the real essence of contemplation. That is to say, the Three Jewels are the basis of all refuge paths, so they are the basis; mindfulness of the deity is the power of the path contemplation; contemplating each aspect also possesses the six perfections, and contemplating in the way of realizing emptiness, so the latter seven are the ways of contemplation; mindfulness of generosity and discipline, if one abides in these two, then in all lifetimes, one will have the body of the heavens as the basis, and with perfect enjoyment, one will have all the favorable conditions for practicing the path, so in other lives, it will also become a helper of habituation. Therefore, the real object of contemplation is, in the case of the intermediate realization, "the practice of its nature, its excellence, its order", at these times, if the definite word "that" is related to the aspects of the three wisdoms, then the object of contemplation of the gradual path becomes the aspect of the three wisdoms, and if the latter "that" indicates the former "that", then it must also be explained that the complete practice becomes excellent, and that itself is the end of the order, so in any case, it can be determined that outside the object of contemplation at the time of complete practice, there is no object of contemplation of the gradual path. If it is said that outside the object of contemplation of the complete practice, there is no object of contemplation of the gradual path, then why are these two established as two realizations? These two have differences such as primary and secondary. The complete practice mainly contemplates all dharmas represented by the aspects of the three wisdoms as emptiness and free from elaboration; while the gradual path mainly cultivates the power of samadhi of all aspects by being motivated by great compassion; in addition, the complete practice is meditation, while the gradual path is mainly post-meditation contemplation. That is to say, these two practices are simultaneous
Chinese
后面所说之义：现在心入于三摩地之状态为入定，从彼起立而行持行为之状态安立为后得，并非如此。圣者获得地者，将无分别之智慧，安立于离戏之法界为入定，其后于一切相之三摩地勤修，安立为后得也。又现在最初学者于修习之时，于修习圆满次第之时，无常等显现于心前，且决断彼为空性而修习，渐次之时，亦于不离空性之状态中，次第明晰诸相而令清净，故修习之方式，从一个个相修习与众多相合修之差别，以及空性与相之主次差别而已，虽似无入定与后得之差别，然获得圣道后修习圆满次第时，不必从一个个相决断为空性而修习为无生，如盐溶于水般，一切境与有境二现之分别，皆于无分别智慧一之虚空中清净，故远离一切心之戏论，而现证胜义谛，故为入定。圣者之补特伽罗们，譬如《树庄严经》中，如善财之善知识们，示现各自三摩地之解脱之神变般，布施等广大菩萨行，亦唯以三摩地之力成办，故依于渐次之修习，而现证具相之三摩地，安立为后得也。又圣者之入定，乃一切戏论寂灭，故虽无各别修习诸相，然亦非全无诸相，譬如于见道顶位之时，布施等一一，彼等相互摄集者，以一刹那之忍，摄集者此为见道。如是说六六三十六波罗蜜多之自性为见道般，所有三智之诸相，亦于入定中不
English
The meaning of what is said later: It is not the case that the state of mind being placed in samadhi is established as meditative equipoise, and the state of rising from that and engaging in conduct is established as post-meditation. Rather, for noble ones who have attained the bhumis, establishing non-conceptual wisdom in the sphere free from characteristics is meditative equipoise, and subsequently training in samadhi of all aspects is established as post-meditation. Moreover, now, when beginners meditate, even when meditating on the complete stage, impermanence and so on appear before the mind, and they meditate by determining that very thing as emptiness. Gradually, even in the state of not being separated from emptiness, they clarify and purify the various aspects in order. Therefore, the difference between meditating on each aspect individually and meditating by combining many aspects, and the difference between the importance of emptiness and aspects, are merely differences. Although it seems that there is no difference between meditative equipoise and post-meditation, when meditating on the complete stage after attaining the noble path, it is not necessary to determine each aspect as emptiness and meditate on it as unborn. Like salt dissolving in water, all the dualistic appearances of object and subject are purified in the space of one non-conceptual wisdom, so the ultimate truth is realized, free from all mental elaborations, hence it is meditative equipoise. The noble individuals, like the virtuous friends of Sudhana in the Gandavyuha Sutra, who demonstrate the power of their respective samadhi liberations, accomplish even the vast bodhisattva practices such as generosity solely through the power of samadhi. Therefore, relying on gradual meditation, the samadhi with aspects is realized, which is established as post-meditation. Furthermore, the meditative equipoise of the noble ones is the pacification of all elaborations, so although there is no separate meditation on various aspects, it is not that there are no aspects at all. For example, at the peak of the path of seeing, each of generosity and so on, whatever gathers those together, is the path of seeing gathered by a single moment of patience. Just as it is said that the nature of the thirty-six perfections, six times six, is the path of seeing, all the aspects of the three wisdoms are not in meditative equipoise.