Tibetan
ར་གྱིས་པའང་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་འདི་གཉིས་སྒོམ་པའི་ཚུལ་མཚོན་པའི་སྒོ་ཙམ་ལག་ལེན་ལ་བཏབ་ནས་བཤད་ན། དང་པོ་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུ་སྤྱིར་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་བརྒྱ་དོན་གསུམ་དུ་བསྡུས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་པོ་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་སྒོམ་ཚུལ་ལ་མཚོན་ན། ཡུལ་འདུས་བྱས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མའི་རྒྱུན་གྱི་ ཕྲེང་བ་སྐྱེ་འགག་གི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་ནི་དོན་རྣམ་ཡིན་ལ། དོན་མི་རྟག་པའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ལུང་རིགས་གཏན་ཚིག་ལ་བརྟེན་ནས་བློས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་ཚུལ་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ནི་ཤེས་རྣམ་ཡིན་ཏེ་ཉན་ཐོས་རང་ལམ་ལ་འདི་ཙམ་གྱིས་ཆོག་གོ །ཐེག་ཆེན་དུ་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་དགོས་པས་དེ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་སྟེ། དེའི་དོན་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཉིས་ཀའང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྦྱོར་བས་བསྒོམ་དགོས་ལ། སྦྱོར་བ་ཉི་ཤུར་བཤད་ཀྱང་དེ་ལས་གསུམ་ནི་མཁྱེན་པ་གསུམ་པོའི་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ཙམ་དང་བཅོ་ལྔ་ནི་ས་མཚམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིན་པས་བསྒོམ་བྱ་དངོས་མི་གནས་པའི་སྦྱོར་བ་དང་མི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་གཉིས་ཁོ་ནའོ། །དེ་ལ་མི་གནས་པའི་སྒོམ་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ཞེན་སྤྱོད་འགོག་པའི་སྒོམ་ཡིན་ལ། འདིའི་ཚེ་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པས། མི་རྟག་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པ་དེ་ཡང་ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟོགས་ཚུལ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་ན་མི་རྟག་པ་ཙམ་དུའང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཤེས་ནས་བློ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པས་མི་གནས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་སྦྱོར་བ། དེ་ལྟར་མི་རྟག་པ་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཡང་མཐའ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་གང་ལ་ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པས་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའང་ཐ་སྙད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་སྦྱོར་བའི་སྒོམ་པ་ཉིད་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་མི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཡུལ་ཅན་ལ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པའི་སྒོམ་ཡིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་འདི་གཉིས་ལ་གཞན་དུ་གནས་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་འགོག་པ་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དེ་རྣལ་འབྱོར་དང་སྦྱོར་བ་ནི་དོན་གཅིག་གོ །ཡང་ཆོས་སྐད་གཞན་དང་སྦྱར་ན་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་མེད་པ་ཞེས་པའང་འདི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མི་གནས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་བསྒོམ་བྱ་མེད་པའི་དོན་དང༌། མི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་སྒོམ་བྱེད་མེད་པའི་དོན་ཏོ། །ཡང་གང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཡུམ་དོན་དུ་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གང་ལའང་བདེན་ཞེན་གྱིས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའོ། །ཡང་ན་ཡུལ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པས་བློས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ནི་མི་གནས་པའི་དོན་དང༌། ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པ་ནི་མི་སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བའི་དོན་ཏེ། །མི་བསྒོམ་པའི་སྒོམ་བཞེས་པ་དང་གནད་གཅིག་ཅིང༌། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བསྒོམ་པར་ལྟ་བ་མེད་རྣམས་ཀྱི། བསྒོམ་པ་དམ་པར་འདོད་པ་སྟེ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་ཡུམ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་དོན་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དངོས་གཞི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དོན་གནད་འདི་ཉིད་ལ་སྙིང་ཐག་པ་ནས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་བྱ་དགོས་ཀྱི་གཞུང་གི་ཚིག་ཚོགས་ཉུང་བ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་གནད་འདི་དག་ཞར་བྱུང་ཙམ་དུ་བྱེད་ཅིང་དོན་ མེད་པའི་བཤད་ཡམ་མང་པོ་ལ་ཁ་བདེ་བདེ་མོ་བྱེད་པ་ནི་ཟབ་མོ་དོན་གྱི་ཆོས་སྐལ་ཆད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་གྲུབ་སྟོང་གི་གཞུང་ལུགས་དང་སྒོམ་ཡིག་ཇི་སྙེད་པ་ཡང་གནད་ཞེན་མེད་གཅིག་པོ་འདིའི་སྟེང་དུ་ཆུ་བརྒྱ་ཟམ་གཅིག་ལྟར་འདུ་བར་ཤེས་པས་ཆོས་སྐད་ཐ་དད་ཙམ་ལ་འགལ་འདུར་བཟུང་ནས་ཆགས་སྡང་གིས་དགག་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཤིང་ཀུན་ལའང་ཡིད་ཆེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་དད་པས་གློ་བ་དགའ་བ་འདི་ཁོ་བོས་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པའི་ལག་རྗེས་ཡིན་པར་སེམས་སོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཅི་ཡང་སྒོམ་དུ་མེད་དོ་ཞེས་ཆད་པར་བལྟས་ནས་ཐ་མལ་དུ་སྡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱིས་མཚོན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་སྐྱེ་མེད་བློ་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པས་གང་ལའང་ཞེན་འཛིན་གྱིས་མི་འཆིང་ཞིང༌། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྦྱོར་བ་སེམས་བསྐྱེད། དངོས་གཞི་དམིགས་མེད། མཇུག་བསྔོ་བ་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པའི་ངང་ནས་མ་གི་འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ཡ་གི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་བར་ཐམས་ཅད་མི་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་ཞིང་རང་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་འདིའི་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཤིང་མཁན་བཟོ་བོ་མཁས་པས་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དང༌། འདྲ་བའི་བཟོ་བྱས་དེ་ཡང་བྱ་བ་ ཐམས་ཅད་བྱེད། །དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་སྤྱོད་མཁས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང༌། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ཐ
Chinese
关于“如是”也如前所说。因此，如果仅以象征这两种瑜伽修习方式的门径来实践并加以解说，那么首先，在圆满瑜伽的场合，通常是将三种智慧的所有形态归纳为一百零三种形态来进行修习。其中，以作为基础之智慧的第一种形态，即无常之形态的修习方式为例，所有由有为法所涵盖的事物，都以刹那生灭的连续不断的状态存在，这是事相之形态。以教理、正理、论证来断除对无常之状态的增益，以这种方式来进行修习，这是智慧之形态，对于声闻乘的自道而言，仅此就足够了。在大乘中，由于必须在相续中生起所有乘的证悟种子，因此仅此是不够的。因此，必须将这两种智慧之形态都作为对境来进行瑜伽修习。虽然说了二十种瑜伽，但其中三种仅仅是三种智慧的证悟方式的差别，十五种是地道的差别，因此实际修习的对境只有不住瑜伽和不合瑜伽两种。其中，不住之修习是阻止对境产生贪执的修习。此时，由于无常之形态本身就是对境，因此，了知无常之状态也仅仅是名言世俗的证悟方式，实际上，甚至连无常本身也不成立为真实，了知这一点后，以包含贪执之心而不执著，这就是不住瑜伽。如是了知无常即是空性，并且修习者的心也因为是任何边都不成立的空性，所以对谁以何种方式进行瑜伽都不可得见，因此所谓的修习也仅仅是名言上的假立，实际上，要修习的事物连微尘许也不存在，了知这一点是因为了知对境和有境的瑜伽修习本身不存在，所以是不合瑜伽。这是阻止对有境产生贪执的修习。这两种瑜伽也被称为异处住和阻止瑜伽，瑜伽和合一是一个意思。如果与其他法相术语结合起来，那么所谓的无修和无修者也仅仅是指这两种瑜伽。不住瑜伽是指无修之义，不合
English
The same applies to "as it is," as previously stated. Therefore, if we explain by applying only the gateway that symbolizes the way of practicing these two yogas, then firstly, in the case of the complete yoga, generally, all aspects of the three wisdoms are summarized into one hundred and three aspects to be practiced. Among them, taking the first aspect of the base knowledge, the aspect of impermanence, as an example of how to practice, all phenomena included in compounded things exist as a momentary stream of arising and ceasing, which is the aspect of the object. The very nature of impermanence is cultivated by relying on scripture, reason, and logic to cut off the mind's clinging and imputation, which is the aspect of knowledge. This much is sufficient for the Hearer's own path. In the Great Vehicle, it is necessary to generate the realization lineage of all vehicles in the mindstream, so that is not enough. Therefore, both aspects of that knowledge must be made into objects and cultivated with yoga. Although twenty yogas are explained, three of them are merely distinctions in the way of realizing the three wisdoms, and fifteen are distinctions of the stages, so the actual object of cultivation is only the two yogas of non-abiding and non-union. Among them, the non-abiding meditation is the meditation that prevents attachment to objects. At this time, since the aspect of impermanence itself is the object, knowing it as impermanent is only a conventional understanding, but in reality, even impermanence itself is not established as true. Knowing this, not abiding with attachment is the non-abiding yoga. Thus, knowing impermanence as emptiness, and because the mind that meditates is also emptiness that is not established in any extreme, it is not seen by whom, on what, and how yoga is done. Therefore, the so-called meditation is only a nominal imputation, but in reality, there is not even a particle of what is to be meditated upon. Knowing this is because the yoga of object and subject is known to be non-existent, so it is the non-union yoga. This is the meditation that prevents attachment to the subject. These two yogas are also called dwelling elsewhere and preventing yoga, yoga and union are the same meaning. If combined with other Dharma terms, then the so-called no-meditation and no-meditator also refer only to these two yogas. Non-abiding yoga means no-meditation, and non-union
Chinese
不作修饰的修饰是没有修饰的意义。此外，所有被解释为不作意，即般若波罗蜜多之义的，也正是指对境和有境都不以实执作意。或者，由于在任何境中都未成立，因此心不执著任何事物，这是不住的意义。不执著任何事物本身就是瑜伽士们的至高境界，是不作修饰的修饰的意义。这与不修饰的修饰的要点相同。如《经庄严论》所说：“于修无见者，彼修胜所欲。”因此，般若波罗蜜多的究竟实修就是这个，所以必须从内心深处对此要点断除增益，不要仅仅依赖经文的少量词句，就将这些要点视为次要，而对许多无意义的空谈夸夸其谈，这会断绝对甚深意义的佛法的领悟。因此，要知道印度和西藏成千上万的智者和成就者的论著和修行文，都像百川汇入大海一样汇集于这唯一的无执要点之上，不要仅仅因为不同的佛法术语就执着于矛盾，不要以贪嗔进行辩驳，要以对一切都信任的定解之信来欢喜，我认为这是我对般若波罗蜜多进行闻思的成果。此外，并非因为一切法皆是空性，所以什么都不用修，就以庸常的态度安住。而是在胜义谛中，要知道以境和有境为代表的一切法，都是自性离戏、无生、超越心识的状态，因此不以执着束缚任何事物，并在世俗中如幻般地行持，以发心、正行无缘、结行回向三者摄持，从下方的有为无常，到上方的佛陀之相，一切都以不修饰的方式来修，并在自相续中生起，这是此般若波罗蜜多修习空性的无上方式。正如所说：木匠巧匠善制男女等，如是造作彼亦作诸事。如是般若行巧菩萨亦，无分别智作诸事。
English
The practice of non-application is the meaning of non-meditation. Furthermore, all those explained as non-attention, which is the meaning of the Mother (Prajnaparamita), are also this alone, namely, not attending to either the object or the subject with true clinging. Alternatively, since it is not established in any object, the mind does not grasp anything at all, which is the meaning of non-abiding. That very non-grasping is the supreme state of yogis, which is the meaning of the practice of non-application. This is the same point as taking up non-meditation as meditation. As it says in the Ornament of the Sutras: "For those without the view of meditation, meditation is considered supreme." Therefore, the ultimate actual practice of the meaning of the Mother Prajnaparamita is this alone, so it is necessary to cut off superimpositions from the depths of one's heart on this very essential point, and do not rely merely on the few words of the texts, treating these points as secondary, while glibly engaging in many meaningless empty talks, which would cut off the share of the profound meaning of the Dharma. Therefore, know that the treatises and meditation manuals of thousands of wise and accomplished masters of India and Tibet all gather on this single point of non-attachment like a hundred rivers flowing into one ocean, and do not grasp at contradictions merely because of different Dharma terms, and do not engage in refutation and affirmation with attachment and aversion, but rejoice with the faith of certain knowledge that trusts in everything. I think this is the result of my study and contemplation of Prajnaparamita. Furthermore, it is not the case that since all phenomena are emptiness, one should not meditate on anything and remain in an ordinary state. But in the ultimate truth, know that all phenomena, represented by the object and the subject, are by nature free from elaboration, unborn, and beyond the mind, so one is not bound by clinging to anything, and in the conventional truth, practice like an illusion, sustained by the three: generation of the mind of enlightenment, the main part being without focus, and the conclusion being dedication. From the lower impermanence of conditioned things to the higher form of the Buddha himself, all are meditated upon in the manner of non-meditation, and generating it in one's own mindstream is the supreme way to meditate on emptiness in this Prajnaparamita. As it is said: "A skilled carpenter or craftsman skillfully makes men, women, and the like; having made them, they also perform all actions. Likewise, a Bodhisattva skilled in the practice of wisdom also performs all actions with non-conceptual wisdom."