Tibetan
་ནས་ སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། ཐེག་པ་མཆོག་དམན་དུ་བལྟས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་སྨོན་པ་ལྟ་བུ་མདོར་ན་རྩ་བ་སྙིང་རྗེ་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་གཞན་དག་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པར་རློམས་པ་དང༌། ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ནས་སྦྱིན་སོགས་ལ་གཏན་ནས་སློབ་མི་དགོས་སྙམ་པ་དང༌། མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྒོམ་ལམ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་འཁྲུལ་ནས་མཐོང་ལམ་ཐོབ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནས་འཚང་རྒྱ་བ་ཡིན་སྙམ་པ་དང༌། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་བསྐྱེད་དང་སྤྱོད་པས་འབྱེད་པ་ཡིན་པར་མི་ཤེས་པར་ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ནས་འབྱེད་པ་ཡིན་སྙམ་པ་དང༌། གཞན་ཕན་གྱི་བསམ་སྦྱོར་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ལྟ་སྒོམ་གྱི་ཆོས་སྐད་ཟབ་མདོག་ཁ་བ་རེའི་སྒོ་ནས་ཐེག་ཆེན་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་དང༌། ཟབ་མོ་ལྟ་བ་དང་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་རིང་ལུགས་དྲི་མ་མེད་པ་གཉིས་ཀྱང་མེ་དང་ཆུ་ལྟར་འགལ་འདུར་འཛིན་པ་དང༌། རྒྱལ་བའི་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་ཐ་གཉིས་ཀྱང་གང་རུང་རེ་རེ་ཕྱོགས་འཛིན་གྱིས་བཟུང་ནས་དེ་ཁོ་ནས་ཆོག་པར་རློམ་པའི་ཡ་བྲལ་དུ་ལྟ་བ་རྣམས་ལ་ཅུང་ཟད་ཕན་པར་འགྱུར་རམ་སྙམ་ནས་དོན་གཅིག་ཡང་ཡང་བཤད་པའི་ཟློས་སྐྱོན་བྱུང་སོང་རུང་དེ་ལ་མ་འཛེམ་པར་སྨྲས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་ཕྱི་རབས་སུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་ལམ་མ་ནོར་བ་ལ་སློབ་པར་འདོད་པའི་སྐལ་བཟང་རྣམས་སོ་སྐྱེའི་སར་ཡང་དང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་སོགས་ལས་དང་པོ་བའི་ བློ་སྦྱོང་དང་ལམ་རིམ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་རྒྱུད་ལྤགས་དང་མདའ་བཞིན་དུ་གྱོང་འཁེང་དང་བྲལ་བར་བརྡུང་ཞིང་དྲང་པོར་བསྲངས་ཏེ། དེའི་རྗེས་སུ་དཔལ་མགོན་འཕགས་པ་ཀླུ་གྲུབ་ཞབས་ཀྱི་དབུ་མ་རྩ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་དོན་ལ་མཐར་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་དེ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་དམིགས་ཡུལ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་སུན་ཕྱུངས་ནས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕབ། ད་དུང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་མི་བྱེད་པར་ཟབ་མོ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་གསུང་རབ་ཟབ་མོ་རྣམས་དང་རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་ཚབ་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ལུགས་དྲི་མ་མེད་པ་རྣམས་ལ་བརྟགས་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་བློ་ཁ་ཕྱོགས་ཤིང༌། པགས་རློན་མེ་ནང་དུ་བཅུག་པ་ལྟར་ཚེ་གཅིག་ཙམ་གྱིས་བློ་སྣ་ཐུང་འུབ་འུབ་མི་བྱེད་པར། ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་མཐའ་ལ་ཚད་བཙུག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣམ
Chinese
从 发菩提心，以及视乘为高下，乃至希求佛果等，总之，凡是从根本慈悲未生的其他发心，却自诩为大乘发心；在道之阶段，认为通达空性后，就根本不必修学布施等；误以为“见后串习为修道”仅仅是文字，认为从获得见道之后，仅仅串习无分别之智慧就能成佛；不明白大小乘的差别在于菩萨的发心和行持，却认为仅仅以空性见就能区分；对于毫无利他之意乐和行为的，以一些貌似深奥的见修行法之语，就自认为是大乘；将深奥的见和广大的行持这二者无垢的宗风，也执为水火般相违；对于佛陀的二转法轮和三转法轮，也各执其一，认为仅仅如此就足够，而视为相分离，我想到这些或许能带来些许利益，因此不顾重复讲述同一内容的过失，而说了这些。此外，为了后世那些想要学习无谬大乘正道之具缘者，即使在凡夫地，首先也要从进入菩萨行等开始，依靠初学者的 修心和道次第，将自相续如皮革和箭一样，捶打得远离僵硬而正直。之后，依靠圣者龙树论师的《中观根本慧论》等论典，对于甚深见之义，断除执边的增益，甚至连对实有的微细执着也彻底破除，从而确立离戏之见。但还不以此为满足，还要考察甚深三转法轮的甚深经典，以及佛陀的补处等无垢论典，从而将心转向普贤行这无上之行。不要像将湿皮革放入火中一样，仅仅一生就心胸狭隘、唉声叹气。要将虚空的边际和有情的边际作为衡量标准，以不可思议的
English
From generating Bodhicitta, and viewing vehicles as superior or inferior, even aspiring to Buddhahood, in short, those other mind generations that do not arise from the root of compassion, yet boast of being Mahayana mind generations; in the stage of the path, thinking that after realizing emptiness, there is absolutely no need to study generosity, etc.; mistaking the mere words "becoming accustomed to what has been seen is the path of meditation," thinking that from the moment of attaining the path of seeing, one can attain Buddhahood merely by becoming accustomed to that non-conceptual wisdom; not understanding that the difference between the Great and Small Vehicles lies in the Bodhisattva's mind generation and conduct, but thinking that it is distinguished only by the view of emptiness; for those who have no intention or action of benefiting others, with some seemingly profound words of view and practice, they think they are Mahayana; holding the two immaculate systems of profound view and vast conduct as contradictory as fire and water; holding onto either the second or third turning of the wheel of Dharma by the Buddha, thinking that only that is sufficient, and viewing them as separate, I thought that these might bring some benefit, so I spoke these words without fearing the fault of repeatedly explaining the same meaning. Furthermore, for those fortunate ones in later generations who wish to study the unerring path of the Great Vehicle, even in the state of ordinary beings, they must first begin by entering the Bodhisattva's conduct, etc., relying on the mind training and stages of the path for beginners, hammering and straightening their own minds like leather and arrows, making them free from stiffness and rigidity. Afterwards, relying on the treatises such as the "Root Verses on the Middle Way" by the noble protector Nagarjuna, cutting off the imputations of clinging to extremes regarding the meaning of the profound view, and completely refuting even the subtle clinging to reality, thereby establishing the view free from elaboration. But still not being satisfied with just that, one must also examine the profound scriptures of the profound third turning of the wheel of Dharma, as well as the immaculate treatises of the Buddha's representatives and their followers, thereby turning one's mind towards the supreme conduct of Samantabhadra. Do not be narrow-minded and sighing for just one lifetime, like putting wet leather into the fire. Take the limits of space and the limits of sentient beings as the measure, with inconceivable
Tibetan
་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ལ་བརྟེན་ནས་མཛད་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་བློའི་རབ་ལས་འདས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐོས་པའི་ལམ་དུ་བཞག་ནས། ཇི་སྐད་དུ། །སྤྱོད་པ་དག་ནི་ཚད་ཡོད་མ་གྱུར་ཅིག །ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱང་ཚད་བཟུང་མེད་པར་ཤོག །སྤྱོད་པ་ཚད་མེད་པ་ལ་གནས་ནས་ཀྱང༌། །དེ་དག་འཕྲུལ་བ་ཐམས་ཅད་འཚལ་བར་བགྱི། །ཞེས་པ་ལྟར་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་གཞུང་ལམ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཁོག་ཕུབ་པའི་ཁོངས་སུ་རྒྱལ་དང་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་རིང་ལུགས་དྲི་མ་མེད་ པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འདུན་ཞིང་སྨོན་པས་ཡུལ་དུ་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ། །ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་མི་འགལ་བསྡུ་བའི་གནད། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་ཚུལ་འདི་སུས་རྟོགས་པ། །དེ་དག་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་འདིས་རྗེས་སུ་འཛིན། །དེ་ལྟར་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་ལམ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། །ཆོས་སྐུ་མཛད་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ་གཞུང་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའང་སྤྱིར་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཐོག་མའི་ཀུན་སློང་གིས་གཉེར་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཐ་མའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་འཁོར་བ་མ་སྟོང་བར་དུ་རྟག་ཁྱབ་ལྷུན་འགྲུབ་ཆེན་པོའི་འགྲོ་དོན་གྱིས་གཞན་ཕན་མཛད་པ་ནི་བྱང་སེམས་ལམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་ཡིན་ལ་དེའི་རྟེན་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཞིང༌། ཆོས་སྐུ་དེ་ལ་ཡང་སྤང་རྟོགས་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ལས། ཕྲིན་ལས་གཞན་ཕན་མཛད་པའི་བདག་རྐྱེན་དངོས་ནི་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པས་ན་ལུས་རྣམ་བཞག་ཏུ་ཡང༌། ཆོས་སྐུ་མཛད་པ་དང་བཅས་པ། ཞེས་དང༌། མངོན་རྟོགས་བསྡུས་པར་ཡང༌། ཆོས་སྐུ་ཕྲིན་ལས་འབྲས་བུ་ནི། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་མཛད་པ་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་ལག་རྗེས་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། དམན་ལམ་དུའང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ལྷག་མེད་དུ་ཞུགས་པ་ན་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀ་རྟེན་མེད་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་བར་འདོད་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ ཆུང་གི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་མི་འབྱེད་ཀྱི། རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་མཛད་པ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་འབྱེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཐོག་མའི་ཀུན་སློང་མ་ནོར་བར་ངོས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་གོང་དུ་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱིས་གཉེར་བྱ་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་ཞེས་བཤད་ཀྱི་གཞན་རྒྱུད་ལ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ནི། མཐར་ཐུག་གི་ག
Chinese
依靠解脱之门而行持，如虚空般广阔的佛子行，如大海般深邃，超越思维范畴，也将其置于听闻的道路上。正如所说：“行持不要有局限，功德也要无边无际。安住于无量行持中，证悟所有这些幻化。”像这样，以甚深而广大的佛母之道为核心，对于佛陀和佛子的清净传承，一心向往和祈愿成为现实，这难道不好吗？甚深而广大的大乘道，甚深而广大，不矛盾的摄集要点。谁能领悟甚深和广大的道理？他们将被佛母所摄受。如此以殊胜的发心和行为来修持道路的果实是法身及其事业，这可以从经文中得知。总的来说，诸佛子最初发心所追求的目标，也就是最终的果实，因此在轮回未空之前，以常遍任运大成就的利他事业来利益他人，这是菩萨道所要实现的真实目标，而它的所依则是法身。法身也有断证二分，其中事业利他之事的直接因缘是证悟智慧的法身，因此在身之分类中也说：“法身及其事业。”在《现观庄严论》的简略版中也说：“法身事业是果。”如此，显现一切种智是断除二障及其习气的成果，然而，在小乘道中，当声闻缘觉阿罗汉入于无余涅槃时，也认为是以无所依的方式断除二障，因此大小乘果位的差别不是从断除的角度来区分，而是从证悟智慧法身及其事业的角度来区分，因为已经阐述了这一点。并且，因为大乘发心已经正确认识了最初的发心，所以在上面说大乘道所追求的不是断除二障的佛陀，而是从在他人相续中作为所证之事的角度来说，是究竟的。
English
Relying on the door of liberation, the conduct of the sons of the Buddhas, as vast as the sky and as deep as the ocean, which transcends the realm of thought, is also placed on the path of hearing. As it is said: "May the conduct not be limited, and may the qualities be boundless. By abiding in limitless conduct, may I realize all these emanations." Like this, with the profound and vast path of the Mother of the Buddhas as the core, it would be wonderful if the pure lineage of the Buddhas and their sons were to be wholeheartedly desired and aspired to become a reality. The profound and vast path of the Great Vehicle, profound and vast, the key point of non-contradictory gathering. Who can realize the profound and vast meaning? They will be taken care of by the Mother of the Buddhas. Thus, the fruit of practicing the path with special intention and action is the Dharmakaya and its activities, which can be known from the scriptures. In general, the goal pursued by the Bodhisattvas with their initial motivation is the final result, so until Samsara is empty, benefiting others with the great spontaneous accomplishment of constant pervasion is the real goal to be achieved by the Bodhisattva path, and its basis is the Dharmakaya. The Dharmakaya also has two aspects of abandonment and realization, of which the direct cause of the activity of benefiting others is the Dharmakaya of realization and wisdom, so in the classification of the body it is also said: "Dharmakaya and its activities." In the abridged version of the Abhisamayalankara it is also said: "The fruit of Dharmakaya is activity." Thus, manifesting the wisdom of all aspects is the result of abandoning the two obscurations and their habitual tendencies, but in the Lesser Vehicle path, when the Hearers and Solitary Realizers Arhats enter the state of no remainder, it is also believed that the two obscurations are abandoned in a way that is without support, so the difference between the fruits of the Greater and Lesser Vehicles is not distinguished from the perspective of abandonment, but from the perspective of realizing the wisdom Dharmakaya and its activities, because this has been explained. And, because the Great Vehicle's generation of Bodhicitta has correctly recognized the initial motivation, it is said above that what the Great Vehicle path seeks is not the Buddha who has abandoned the two obscurations, but from the perspective of being something to be attained in the continuum of others, it is ultimate.