Tibetan
དགྲ་བཅོམ་པའི་གདགས་གཞི་མི་སློབ་པའི་ལམ་རྣམས་ཏེ། སེམས་ཅན་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྣམས་གདགས་གཞི་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་འཛིན་པའོ་སྙམ་དུ་ཞེན་པའོ། །གསུམ་པ་ཡོངས་འཛིན་དགེ་བཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སེམས་མི་འགོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་ནས་ཡོངས་འཛིན་ཡིན་ཞེས་གསུང་སྟེ། སྟོང་ཉིད་འཇིགས་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇིགས་པས་དངངས་པ་དང༌། ཀུན་ཏུ་འཇིགས་པས་སྐྲག་པ་དང༌། སྐྲག་པ་དེ་ཉིད་ངེས་པར་གྱུར་བས་ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པ་སྟེ་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོར་གདུལ་བྱའི་སེམས་སྟོང་ཉིད་ ལ་མི་འགོང༌། མི་སྐྲག །ཀུན་ཏུ་སྐྲག་པར་མི་བྱེད་པའི་ཐམས་མཁས་དང༌། གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སོགས་སྟོན་པ་དང༌། ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པ་བོར་ནས་གདུལ་བྱ་མངོན་མཐོ་དང༌། ངེས་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་སུམ་ལྡན་ནི། ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་པའི་ཡོངས་འཛིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ཀའི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་སུ་གཅིག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་འཛིན་ཚུལ་ལ་ཁྱད་ཡོད་དེ། འདིས་ནི་རྣམ་མཁྱེན་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་བསྐྱེད། ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ། དགེ་རྩ་རྣམ་མཁྱེན་དུ་སྟོབ་པའི་བསྔོ་བ་སྟེ་གསུམ་སྦྱོར་ལམ་པ་ལ་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་འཛིན་ལ་ཉན་རང་ལ་དེ་ལྟར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ལ་ཉེ་རིང་མེད་ཀྱང༌། གདུལ་བྱ་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ།། ༈ བཞི་པ་གདམས་པའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྒྲུབ་པའི་རྟེན། དམིགས་པ། ཆེད་དུ་བྱ་བ། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང༌། དབྱེ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྟོགས་པ་ཡི་ནི་སོགས་ནས། རྟེན་ལ་རིགས་ཤེས་བྱ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། བརྟེན་ཆོས་སྒྲུབ་ པ་བཅུ་གསུམ་གྱི་དང་པོར། དྲོད་ལ་སོགས་པ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི་དང༌། འདས་ལམ་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་སྟེ་རྟོགས་པའི་ཆོས་དྲུག་དང༌། སྤང་བྱ་སྤོང་བཞིན་པའི་གཉེན་པོར་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་ཟིན་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གཉིས། གཉེན་པོ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་དག་ཡོངས་སུ་གཏུགས་པ་སྟེ་སྤང་གཉེན་དེ་དག་མི་དམིགས་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་སྒྲུབ་པ། དེ་ནས་འཁོར་འདས་ལ་འདོར་ལེན་དུ་ཞེན་ནས་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ། སློབ་མ་སྟེ་ཉན་ཐོས་དང༌། དེས་མཚོན་པའི་རང་རྒྱལ་སོ་སྐྱེ་རྣམས་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཐབས་ཤེས། གདུལ་བྱ་རང་རང་གི་བསམ་པ་བཞིན་དུ་ཐེག་གསུམ་གྱི་ལམ་ལ་འགོད་པའི་མཚན་ཉིད་གཞན་དོན་གྱི་གོ་རིམ། གདུལ་བྱའི་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་ཞེན་པའི་མཚན་མ་མེད་ཅིང་འབད་རྩོལ་ལ་མ་ལྟོས་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་བཅུ་གསུམ་པོ་དེ་དག་གི་རྟེན་བྱེད་པ་ནི་རིགས་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཚོགས་ལམ་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་མ་ཐོབ་པས་རིགས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་མ་བཞག་ཀྱང༌། ཕལ་བའི་རིགས་ཚོགས་ལམ་ནས་ཀྱང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ། རྩོད་པ་དང༌། ལན་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །རིགས་ནི་ཐ་དད་རུང་མ་ཡིན། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཁོ་ན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ཡིན་ན། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རིགས་ཐ་དད་དུ་དབྱེར་མི་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། །གཉིས་པ་ལ་ལན་ནི། བརྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ཡི་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བརྗོད། ཅེས་གསུངས་ཏེ། རྟེན་ཆོས་ཉིད་དུ་འདྲ་ཡང༌། བརྟེན་པ་ཐེག་གསུམ་གྱི་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཡི་དབྱེ་བ་རིགས་གསུམ་དུ་ཡོངས་སུ་བརྗོད་ནུས་སོ། །ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ནི། དམིགས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་སོགས་ནས་ཐུབ་པའི་ཐུན་མོང་མིན་ཞེས་པས་བསྟན། ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོ་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་དགེ་བ་དང༌། སྲོག་གཅོད་སོགས་མི་དགེ་བ་དང༌། དེ་ལས་གཞན་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་ལ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱ་དང༌། བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་དམིགས་སོ། །དེ་ནས་བླང་བྱ་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། དང་པོ་བླང་བྱ་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་ པ་འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། ཕྱིས་བླང་བྱ་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་དམིགས། དེ་ནས་འདས་ལམ་དེའི་སྤང་བྱ་གང་ཟག་གི་བདག་གི་གཉེན་པོ་མི་བྱེད་པའི་ཟག་བཅས་དང༌། འདས་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་གང་ཟག་གི་བདག་གི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་ཟག་མེད་གཉིས་ལ་དམིགས། དེ་ནས་ཟག་མེད་དེའི་དམིགས་པ་འདུས་བྱས་ཀུན་རྫོབ་དང༌། འདུས་མ་བྱས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ལ་དམིགས། དེ་ནས་འདུས་མ་བྱས་ལ་དམིགས་པའི་འབྲས་བུ་སློབ་མ་ཉན
Chinese
阿罗汉的所依是非学道的道等，认为仅仅是依赖于这些所依，而对众生共同和特殊之处进行假立的执着。第三，关于善知识的特点，说从不违背心意等方面来说是善知识。对于并非是恐惧之地的空性，因恐惧而惊慌，因总是恐惧而害怕，以及因为害怕本身变得确定而总是害怕，作为这三者的对治，调伏者的心不违背空性，不害怕，不总是制造恐惧的精通，以及如调伏者所想的那样，显示一切法无自性等，舍弃六度的不顺品吝啬等，使调伏者获得增上生和决定胜的三种特点，是大乘加行道的善知识。而且，大小乘的导师虽然都是佛，但在摄受方式上有所不同，因为这指的是缘于遍智的发心，证悟诸法无所缘的智慧，以及将善根回向于遍智，这三者是通过加行道者生起的方式来进行摄受，而声闻和独觉则不这样摄受，即使佛没有亲疏之别，但这是调伏者自身相续的差别。第四，如实无谬地成办教授的意义有四：成办的所依、所缘、所为和成办本身的体性。第一点分为两部分：种姓的分类和遣除对分类的诤论。第一点是，从“证悟之”等开始，到“所依为种姓”为止，显示了作为所依的种姓。在所依法成办的十三种中，首先是暖位等四种决择分，以及超胜道见道和修道，即六种证悟之法，以及作为断除所断的对治，无间道和断除不顺品之后的解脱道两种。对治和不顺品的分别念那些完全断除，即对断除对治那些不缘取而现量证悟，是断除所知障的成办。之后，对于轮回和涅槃执着于取舍，不滞留的体性智慧和慈悲，弟子即声闻，以及以其为例的独觉凡夫。
English
The basis of an Arhat is the path of non-learning, etc., clinging to the notion that beings, both common and special, are merely labeled in dependence on these bases. Thirdly, regarding the characteristics of a virtuous spiritual friend, it is said that one is a spiritual friend from the aspect of not going against the mind, etc. As an antidote to the three – being alarmed by fear of emptiness, which is not a place of fear; being frightened by constant fear; and being constantly afraid because that fear itself has become certain – the mind of the trainee does not go against emptiness, is not afraid, and does not create constant fear. The all-knowing one who does not create constant fear, and who shows all phenomena as being without inherent existence, etc., according to the trainee's thoughts, and who, having abandoned the faults of the six perfections such as stinginess, enables the trainee to attain higher realms and definite goodness, is a spiritual friend of the Mahayana path of joining, possessing three characteristics. Moreover, although the teacher of both the Greater and Lesser Vehicles is the same Buddha, there is a difference in the way they are embraced. This refers to the generation of bodhicitta focused on omniscience, the wisdom that realizes that phenomena are without objects of focus, and the dedication of roots of virtue to omniscience. These three are embraced through the generation of the path of joining, but the Hearers and Solitary Realizers are not embraced in this way. Although the Buddha has no near or far, it is the difference in the trainee's own continuum. Fourth, there are four aspects to accomplishing the meaning of the instructions without error: the basis of accomplishment, the object of focus, the purpose, and the nature of the accomplishment itself. The first point has two parts: the classification of lineages and the refutation of disputes about the classification. The first point is that from "realization" etc., to "the basis is known as lineage," it shows the lineage as the basis. Among the thirteen accomplishments of the dependent Dharma, the first is the four heats, etc., which are in accordance with the decisive, and the path of seeing and the path of meditation, which are the six Dharmas of realization, and as an antidote to the abandonment of what is to be abandoned, the uninterrupted path and the path of liberation after abandoning the unfavorable aspects. Those conceptualizations of antidote and unfavorable aspects are completely eliminated, that is, the accomplishment of abandoning the obscurations of knowledge by directly realizing those to be abandoned and the antidotes without focusing on them. After that, wisdom and compassion, which are the characteristics of not dwelling on clinging to acceptance and rejection in samsara and nirvana, the disciple, that is, the Hearer, and the Solitary Realizer and ordinary beings, exemplified by him.
Chinese
以及。不共之法方便。将所化各自之心安立于三乘道之次第，乃利他之相。乃至所化轮回未空之际，皆无耽著之相，不待勤作任运成就而行利他之智慧，乃十三者之所依，即是种姓。此处，因未得从资粮道不退转之相，故未安立不定种姓。然庸常之种姓，从资粮道亦有之。二者，于种姓之差别而破诤论。有诤论与答辩二者。初者，谓“法界无别故，种姓不应异”。如是，若唯法界为菩萨之种姓，则三乘之种姓不应有异，以三乘一切有情之法界自性清净无别故。二者，答辩曰：“由所依之法差别，彼之差别可宣说。”如是说，虽所依于法性相同，然以所依三乘之证悟差别各自决定之故，法界之差别可宣说为三种种姓。如是也。二者，修持之所缘，谓“所缘一切法”等，以“佛之不共”显示。大乘修持之所缘，乃一切法。彼亦初于戒律等善法，及杀生等不善法，及此外之无记三者，而于应取、应舍、应舍置者，皆为所缘。其后，取应取者，初取为一切孩童之相续所摄之世间法，后取为一切圣者之相续所摄之出世间法。其后，于出世间道之所断，缘于不作补特伽罗我之对治之有漏法，及出世间道之体性，缘于作补特伽罗我之对治之无漏法二者。其后，于无漏法之所缘，缘于有为世俗，及无为胜义谛二者。其后，缘于无为之果，声闻
English
as well as. The uncommon Dharma and skillful means. The characteristic of establishing disciples' minds on the path of the Three Vehicles according to their individual inclinations is the order of benefiting others. Until the cycle of disciples' samsara is empty, there is no sign of attachment, and the wisdom of engaging in benefiting others is spontaneously accomplished without relying on effort, which is the basis of the thirteen, namely lineage. Here, because the sign of non-retrogression from the path of accumulation has not been obtained, the uncertain lineage is not established. However, ordinary lineages also exist from the path of accumulation. Secondly, refuting disputes about the differences in lineages. There are two: dispute and response. The first is: "Because the Dharmadhatu is undifferentiated, lineages should not be different." Thus, if only the Dharmadhatu is the lineage of Bodhisattvas, then the lineages of the Three Vehicles should not be different, because the Dharmadhatu's self-nature of all beings of the Three Vehicles is pure and undifferentiated. The second is the answer: "The difference of that can be completely stated by the difference of the dependent Dharma." Thus, although the support is the same in Dharmata, because the differences in the realization of the Three Vehicles are determined separately, the difference of the Dharmadhatu can be completely stated as three lineages. That is it. The second is the object of practice, which is shown by "the object is all Dharmas" etc., and "not common to the Buddha." The object of Mahayana practice is all Dharmas. That is, first, virtues such as discipline, non-virtues such as killing, and the other three unspecified ones, are all objects of what should be taken, what should be abandoned, and what should be left in equanimity. Then, taking what should be taken, first taking the worldly Dharma included in the continuum of all children, and later taking the transcendental Dharma included in the continuum of all noble beings. Then, the object to be abandoned on the transcendental path is the contaminated Dharma that does not act as an antidote to the self of the person, and the nature of the transcendental path is the uncontaminated Dharma that acts as an antidote to the self of the person. Then, the object of the uncontaminated is the conventional truth of conditioned phenomena and the ultimate truth of unconditioned phenomena. Then, the result of focusing on the unconditioned is the Shravaka disciple.