Tibetan
་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང༌། ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་དམིགས་སོ། །དེ་ཡང་དང་པོར་དམིགས་པ་གསུམ་དང༌། ཕྱིས་དེའི་ནང་ནས་དགེ་བ་བཟུང་སྟེ། དེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་སོགས་ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་དུ་དམིགས་ཏེ་དམིགས་པ་བཅུ་གཅིག་གོ །གསུམ་པ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཉིད་སེམས་དང་སོགས་ནས་འདི་ཤེས་བྱ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་ཆོས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སེམས་ཆེན་པོ་དང༌། ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་པ་དང༌། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ ཆེན་པོ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོགས་ལ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང༌། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་ཡུལ་གང་ལ་ཡང་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་དང་གསུམ་ནི། རང་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བསམ་པས་གོ་བགོས་བའི་སྒྲུབ་པ་གོ་སྒྲུབ། སྦྱོར་བས་དངོས་སུ་འཇུག་པ་འཇུག་སྒྲུབ། ཞུགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་ཚོགས་སྒྲུབ། མཐར་ཕྱིན་པའི་སྒྲུབ་པ་ངེས་སྒྲུབ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་དག་སོ་སོར་སོགས་ནས་ཇི་བཞིན་བཤད་ཅེས་པ་སྟེ། །སྦྱིན་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནང་གསེས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དེ་དག་སོ་སོར་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་བསྡུས་པ་ཡི་གོ་ཆའི་སྒྲུབ་པ་དྲུག་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་རྒྱས་པར་དྲུག་ཚན་དྲུག་གི་དབྱེ་བས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས་བཤད་དེ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལ་རང་གནས་ནས་གཞན་ཡང་འགོད་པ་དང༌། དགེ་རྩ་སེམས་ཅན་ལ་བསྔོ་བ་སྦྱིན་པ། ཉན་རང་གི་སེམས་སྤངས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས། གཤེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བཟོད་པ་བཟོད་པ། དགེ་བའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་བརྩོན་འགྲུས། རྣམ་མཁྱེན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན། འཁོར་གསུམ་མི་རྟོག་པའི་བསྔོ་བ་ཤེས་རབ་སྟེ་དྲུག་པོ་ དེ་དག་གི་དབྱེ་བས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་འཇུག་སྒྲུབ་ནི། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་སོགས་ནས་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་པ་སྟེ། དང་པོ་སེམས་འདོད་ཡོན་ལ་གཡེང་བས་ཡོན་ཏན་གང་ཡང་འཐོབ་མི་ནུས་པས། དེ་དམིགས་པ་ལ་བརྟན་པོར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་ལྡང་བྱེད་ཅིང་དེ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ
Chinese
以及听闻和共同的功德，以及能仁佛陀薄伽梵的不共功德作为所缘。也就是首先以三个所缘，之后从其中取善，以其超离世间与否等四双八个作为所缘，共有十一个所缘。第三，所为之事，如经中从“一切有情之胜妙即是心”等句中开示的“此应知”，即是一切有情的殊胜成佛之法，于因位和果位的广大慈悲及其眷属，即是大心；以及为了舍弃一切见解而说法；以及断除二障及其习气的断除大；以及不执著菩提心等；以及通达如所有性和尽所有性，因此对于任何对境都无有贪著的通达大，这三者，应当了知是为自生菩提萨埵们所为之事。第四，修法宣说其自性有四种：以思惟区分的修法，是为知解修；以加行而实际趣入的，是为趣入修；令已趣入者究竟的，是为圆满修；究竟的修法，是为决定修。其中第一种是，如“彼等各自”等句所说，即是说布施的布施等支分差别，彼等各自归纳为布施等六种的盔甲修法，这六者是何者，也如理如实地在母经中以六组六支分的差别而广说。即是说，将布施等安置于自位，并将善根回向有情是为布施；舍弃声闻缘觉之心是为持戒；忍耐辱骂和痛苦等是为忍辱；强烈的善法欲是为精进；心一境性于一切智智是为静虑；不分别三轮的回向是为般若，这六者的差别可分为三十六种。第二，趣入修法是，如“静虑无色”等句所说，应当了知。首先，由于心散乱于欲妙，因此无法获得任何功德，为了使其于所缘上稳固，因此修习四禅定和四无色定的等持，并且也与六度波罗蜜多相应。
English
And the common qualities of hearing and, and the uncommon qualities of the Buddha, the Bhagavan, are taken as objects. That is, first with three objects, and later taking the virtue from within them, taking the four pairs and eight of whether it transcends the world or not as objects, there are eleven objects. Third, the purpose is explained as "this should be known" from the sentences such as "the best of all sentient beings is the mind," which is the Dharma that makes all sentient beings supreme Buddhas, the great compassion in the state of cause and effect and its retinue, which is the great mind; and teaching the Dharma in order to abandon all views; and the great abandonment of abandoning the two obscurations and their habits; and not being attached to the mind of enlightenment, etc.; and understanding all suchness and suchness, therefore the great understanding that is free from attachment to any object, these three, it should be known that it is the purpose of the self-born Bodhisattvas. Fourth, the practice of explaining its own nature has four types: the practice of dividing by thought is the practice of understanding; the practice of actually entering by application is the practice of entering; the practice of perfecting those who have entered is the practice of accumulation; the ultimate practice is the practice of certainty. Among them, the first is, as stated in the sentence "each of them separately," that is, the divisions of the parts such as the giving of alms, each of them separately summarized into the six armor practices such as giving alms, what are these six, and also in the Mother Sutra, they are widely explained with the difference of six groups of six parts as they are. That is, placing alms and others in their own positions, and dedicating the roots of virtue to sentient beings is giving; abandoning the mind of hearers and solitary realizers is morality; enduring insults and sufferings is patience; strong desire for virtue is diligence; single-pointed mind to omniscience is meditation; dedicating without distinguishing the three spheres is wisdom, the difference of these six can be divided into thirty-six types. Second, the practice of entering is, as stated in the sentence "meditation without form," it should be known. First, because the mind is distracted by the objects of desire, therefore it is impossible to obtain any merit, in order to make it stable on the object, therefore practicing the samadhi of the four dhyanas and the four formless dhyanas, and also corresponding to the six paramitas.
Tibetan
ར་སྒྲུབ་པ་དང༌། དེ་ལྟར་སེམས་བརྟན་པ་དེ་ཚོགས་གཉིས་ལ་སློབ་པས། དེའི་འོག་ཏུ་སྦྱིན་སོགས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་འཁོར་གསུམ་དག་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་དང༌། ཚོགས་བསག་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་སྐྱེ་པའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པའི་ལམ་མཐོང་སྒོམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། རང་གིས་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་དེ་གཞན་དོན་ལ་སྤྲོ་བ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པ་བཞི་ལ་ཕྱིན་དྲུག་དང་ལྡན་པར་འཇུག་པ་དང༌། དེ་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་པའི་འཆིང་བ་མངོན་ཞེན་ཡིན་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། མི་དམིགས་པ་དེར་ཇི་ལྟར་འཇུག་ན་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་དང༌། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་ནི་མངོན་ཞེན་སྤངས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཆེན་པོ་གསུམ་རང་གི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་མངོན་ཤེས་དྲུག་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་ པས་མངོན་ཤེས་དྲུག་ལ་འཇུག་པ་དང༌། མངོན་ཤེས་ཐོབ་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྤྲོ་བ་དྲག་པོ་སྐྱེ་བས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། འཇུག་སྒྲུབ་དགུ་པོ་དེ་ནི་ཡུལ་ཐེག་ཆེན་དགུ་པོ་དེ་ལ་འཛེགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཚོགས་སྒྲུབ་ལ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། རྟོགས་དཀའ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བརྩེ་དང་སྦྱིན་སོགས་ནས་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དང་པོ་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་པ་ཐེག་གསུམ་གྱི་མྱང་འདས་ལ་འགོད་འདོད་སྙིང་བརྩེ་བ། སྙིང་རྗེ་དེ་དང་ལྡན་པས་ཐབས་ཕྱིན་དྲུག་གི་བདེ་བ་བཞི་གཞན་ལ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། སྦྱིན་པའི་མོད་ལ་འདོད་པ་རྫོགས་པ་དུས་དེའི་བདེ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བཀོད་པས་བདེ་འགྲོའི་ལུས་འཛིན་པ་མ་འོངས་པའི་བདེ་བ། བཟོད་བརྩོན་བསམ་གསུམ་གྱིས་འབྲས་བུ་རྒྱུ་དང་མཐུན་པ་འགྲུབ་པས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་བདེ་བ་དང༌། ཤེས་རབ་ལ་བཀོད་པས་འཁོར་བར་གཏན་དུ་མི་ལྡོག་པའི་ངེས་ལེགས་འཐོབ་པ་གཏན་དུ་བའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པ་སྟེ། ཕྱིན་དྲུག་གི་ཚོགས་སྒྲུབ་དྲུག་ཐབས་ཕྱིན་དྲུག་དང་ལྡན་པ་དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བས་གཞན་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་པ་ཞི་གནས། དེ་ཐོབ་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་སྐྱེ་བས་ཞི་གནས་ཀྱི་ཡུལ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པ་ལྷག་མཐོང༌། དེ་ལྟ་བུའི་ སྟོང་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཐེག་དམན་དུ་ལྟུང་སྲིད་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྲིད་ཞིའི་མཐར་མི་ལྟུང་བའི་ཟུང་འབྲེལ། དེ་དང་ལྡན་པ་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་ཐབས་མཁས། དེ་ཤེས་
Chinese
其次是修持，像那样心稳定后学习二资粮，之后以三轮体空的方式进入布施等六度，积累资粮是为了对真如的意义生起更大的信解，因此进入以证悟它的见道和修道为主的道，自己见到法性是为了生起利益他人的欢喜，因此进入具有六度的四无量心，因为那进入利益他人的束缚是实执，因此进入具有一切法不可得，如何进入那不可得呢？以三轮清净的方式如幻化的人一样进入，那样行持就是进入断除实执究竟的三大为自己所作，勤奋于所作是为了获得六神通而勤奋，
English
Secondly, there is practice. Like that, after the mind is stabilized, one learns the two accumulations. After that, one enters into the six perfections, such as generosity, with the purity of the three spheres. Accumulating merit is in order to generate greater faith and understanding in the meaning of suchness. Therefore, one enters the path that is mainly the path of seeing and the path of meditation to realize it. Seeing the nature of reality oneself is in order to generate joy in benefiting others. Therefore, one enters the four immeasurables with the six perfections. Because that bond of entering into benefiting others is manifest attachment, therefore, one enters into having all phenomena as non-objective. How does one enter into that non-objectivity? One enters like an illusory person with the purity of the three spheres. Acting like that is entering into the three great things, which are the ultimate abandonment of manifest attachment, for one's own sake. Diligence in what is to be done is diligence in order to obtain the six superknowledges.