Tibetan
་པར་སྟོན་པའོ། །གཉིས་པ་སྒྱིད་ལུག་པའི་ལེ་ལོ་སྤོང་བྱེད་མི་ངལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་གདམས་པ་ནི། དུས་ཡུན་རིང་མོར་ལམ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་འདོད་པའི་དོན་བྱང་ཆུབ་མ་གྲུབ་པའི་ཚེ་དབང་རྟུལ་དང་ངས་ཤིང་སྐྲག་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་རྣམས་སྒྲུབ་པ་རིང་དུ་བྱས་པ་ལ་རློམ་པའི་རྒྱུས་ལྷག་པར་སྐྱོ་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་གྱི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་རློམ་བྱར་མེད་པར་སྟོན་པའོ། །གསུམ་པ་བདག་ཉིད་བརྙས་པའི་ལེ་ལོ་སྤོང་བྱེད་ལམ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་གདམས་པ་ནི། ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བརྗོད་བྱའི་དོན་རེ་རེའི་ཕྱིར་ལམ་སྒྲུབ་པའི་ལུང་ནོད་དགོས་ན་དེ་འདྲ་བ་བདག་གིས་མི་ནུས་སོ་ཞེས་སེམས་ཞུམ་པར་འགྱུར་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་ རྟོགས་ཏེ་བསླབ་པར་སྟོན་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་གཞན་དྲིང་མི་འཇོག་པ་སྤྱན་ལྔ་ལ་གདམས་པ་ནི། མཐར་ཐུག་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་པ་དང༌། གནས་སྐབས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ཐབས་རྣམས་ཤེས་པས་གཞན་ལ་རག་མི་ལུས་པའི་ཕྱིར་དུ་རྒྱུ་ཕྱིན་དྲུག་དང་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་པ་སྒོམས་ནས་སྤྱན་ལྔ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ཅིང་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་བྲལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཐ་དད་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སློབ་པའོ། །གསུམ་པ་སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རྫོགས་པ་མངོན་ཤེས་དྲུག་ལ་གདམས་པ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་འགོད་པ་དང༌། འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བྱམས་པ་དང༌། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཡུལ་དང་ཕྲད་པ་དང༌། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱ་བར་འོས་པ་དང༌། ལུང་བསྟན་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། དག་པའི་བསམ་གཏན་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་ཤེས་དྲུག་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་ཅིང་དོན་དམ་པར་དེ་དག་རྣམས་གཟོད་མ་ནས་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཏེ་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་སྟོན་པའོ། །བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་རྒྱུ་ལ་གདམས་པ་ལ། མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ལ་གདམས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི་སྤང་བྱ་མཐོང་སྤང་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སྟོན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་སྤང་བྱ་སྒོམ་ སྤང་རྣམས་སྤང་བའི་དོན་དུ་སྔར་མཐོང་ལམ་དུ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པ་ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་དེ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སྟོན་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ། དམིགས
Chinese
是为开示。二是为对治懈怠的懒惰，教导不疲倦的精进：即使长久地习惯于道路，如果未能成就所愿的菩提，为了消除那些资质迟钝、犹豫畏惧之人的沮丧，因为他们自以为长期修行而自满，因此开示对于从色蕴到菩提之间的任何法都不应自满。三是为对治轻视自己的懒惰，教导完全掌握道路的精进：为了消除那些认为如果需要为了十方诸佛和菩萨所说的每一个意义而接受修道的教导，自己就无法做到而灰心丧气的人，开示要证悟诸法自性本不生，并进行修学，这是第三点。二是教导不依赖他人的修行，即五眼：为了最终成就菩提，以及暂时成办利他之事，因为自己知道那些方法，所以为了不依赖他人，修习六度以及四神足，从而在相续中生起五眼，并在胜义谛中证悟无戏论的真如自性，与其无有差别，从而进行修行。这是教导。三是教导圆满修行的功德，即六神通：为了使众生安住于法性平等之中，以及慈爱一切圣者，以及与悦意的境相遇，以及值得诸天礼敬，以及获得授记，依靠清净的四禅，在相续中生起六神通，并在胜义谛中证悟那些从本以来就是戏论寂灭之性，从而进行修行，这是开示。四是教导修行的究竟因，分为见道和修道两种。第一是为断除所断的见道，开示应当修习见道十六刹那的自性。第二是为了断除所断的修道，开示应当修习先前在见道中证悟的证悟，即大乘修道，并如是修习。这是开示。这些也是修行的形态，所缘。
English
This is to show. Second, to counteract laziness and teach tireless diligence: Even if one has been accustomed to the path for a long time, if one has not achieved the desired Bodhi, in order to eliminate the frustration of those who are dull-witted, hesitant, and fearful, because they are complacent in their long practice, therefore, it is shown that one should not be complacent in any dharma from the form aggregate to Bodhi. Third, to counteract the laziness of despising oneself, teach the diligence of fully grasping the path: In order to eliminate those who think that if they need to receive the teachings of practicing the path for each meaning spoken by the Buddhas and Bodhisattvas in the ten directions, they will not be able to do so and become discouraged, it is taught to realize that all dharmas are inherently unborn and to practice accordingly, this is the third point. Second, the instruction on the five eyes, which do not rely on others for practice: In order to ultimately achieve Bodhi and temporarily accomplish the benefit of others, because one knows those methods oneself, in order not to rely on others, cultivate the six perfections and the four legs of miraculous powers, thereby generating the five eyes in the continuum, and in the ultimate truth, realize the non-dual nature of Suchness, without any difference from it, and thereby practice. This is the teaching. Third, the instruction on perfecting the qualities of practice, the six superknowledges: In order to establish sentient beings in the equality of Dharma, and to love all noble beings, and to encounter pleasing objects, and to be worthy of reverence by the gods, and to receive prophecies, relying on the pure four dhyanas, generate the six superknowledges in the continuum, and in the ultimate truth, realize that those are from the beginning the nature of the pacification of elaboration, and thereby practice, this is the teaching. Fourth, the instruction on the ultimate cause of practice, divided into the path of seeing and the path of cultivation. The first is to abandon what is to be abandoned on the path of seeing, it is taught that one should cultivate the nature of the sixteen moments of the path of seeing. The second is to abandon what is to be abandoned on the path of cultivation, it is taught that one should cultivate the realization previously realized on the path of seeing, that is, the Mahayana path of cultivation, and cultivate it accordingly. This is the teaching. These are also the forms of practice, the object of focus.
Tibetan
་པ། རྟེན། འགལ་རྐྱེན་སྤང་བ། མཐུན་རྐྱེན་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར་གྲངས་བཅུར་ངེས་པའོ། །གཉིས་པ་རྟོགས་དཀའ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་གི་དབྱེ་བ་དགེ་འདུན་ཉི་ཤུ་སྟེ། དབང་པོ་རྟུལ་དང་སོགས་ནས་ཉི་ཤུའོ། །ཞེས་པས་བསྟན། འདི་ལ་དབྱེ་གཞི་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དགེ་འདུན། དེ་ལ་དབྱེ་ན་རྩ་བའི་ཚིག་གིས་ཟིན་པ་བཅུ་བདུན་དང༌། གོ་སླ་བ་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་གསུམ་སྟེ་ཉི་ཤུ་ཡོད། འདི་ལ་སྤྱིར་རྒྱུན་ཞུགས། ལན་གཅིག་ཕྱིར་འོང༌། ཕྱིར་མི་འོང༌། དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པ། རང་རྒྱལ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔ་ལ་གནས་ནས་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་སྤང་རྟོགས་སྒྲུབ་ཕྱིར་བརྩོན་པ་དབང་རྟུལ་དད་པའི་རྗེས་འབྲང་དང༌། དབང་རྣོན་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་སྟེ་རྒྱུན་ཞུགས་ཞུགས་པ་གཉིས། མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ལ་གནས་པར་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གཅིག་ཀྱང་མ་སྤངས་པ་འབྲས་གནས་ཙམ་པོ་བ་གཅིག །དེ་ཉིད་ལྷའི་རིགས་ནས་རིགས་དང༌། མིའི་རིགས་ནས་རིགས་སུ་སྐྱེ་བ་སྟེ། འབྲས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་དང་ལྔའོ། །གཉིས་པ་ཕྱིར་འོང་ལ། སྒོམ་ལམ་གྱི་འདོད་ཉོན་ལྔ་པ་སྤངས་ནས་ཕྱིར་འོང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཕྱིར་བརྩོན་པའི་དབང་རྟུལ་དད་མོས་དང༌། དབང་རྣོན་མཐོང་ཐོབ་གང་ཡིན་ཀྱང་འདྲ་སྟེ་ཕྱིར་འོང་ཞུགས་པ་གཅིག །འདོད་ཉོན་དྲུག་པ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་ལ་གནས་པ་ཕྱིར་འོང་འབྲས་གནས་ཙམ་པོ་པ། དེ་ཉིད་འདོད་པར་སྐྱེ་བ་གཅིག་ལུས་པའི་བར་ཆད་གཅིག་པ་འབྲས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་ཏེ་འབྲས་གནས་གཉིས་དང་གསུམ། གསུམ་པ་ཕྱིར་མི་འོང་ལ། འདོད་ཉོན་བདུན་ནམ་བརྒྱད་སྤངས་ཤིང་དགུ་པ་སྤང་བ་ལ་བརྩོན་པའི་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་དད་མོས་དང་མཐོང་ཐོབ་ཕྱིར་མི་འོང་ཞུགས་པ་དང༌། འདོད་ཉོན་དགུ་པ་སྤངས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་འབྲས་གནས་ཏེ་འདི་ལ་དགུ་ལས། གཟུགས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཀུན་སྦྱོར་སྤངས་ལ། དེའི་བར་དོ་འགྲུབ་པའི་ཀུན་སྦྱོར་མ་སྤངས་པ་གཟུགས་ཀྱི་བར་དོ་གྲུབ་ནས། དེར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཐ་མ་ཐོབ་པ་བར་དོར་འདའ་བ། ཀུན་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་མ་སྤངས་པས་གཟུགས་སུ་སྐྱེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཐ་མར་བྱེད་པ་སྐྱེས་འདའ། གཟུགས་སུ་སྐྱེས་ནས་འབད་རྩོལ་གྱིས་ལམ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་འདའ་བ་བྱེད་བཅས། འབད་རྩོལ་མེད་པར་འདའ་བ་བྱེད་མེད། ཚངས་རིས་ནས་འོག་མིན་དུ་འགྲོ་བ་ འཕར་བ། ཚངས་རིས་ནས་གནས་གཙང་འགའ་ཞིག་དང་འོག་མིན་དུ་འགྲོ་བ་ཕྱེད་འཕར། གནས་ཐམས་ཅད་བརྒྱུད་ནས་འོག་མིན
Chinese
的原因。为了遣除违缘，成办顺缘，所以确定为十种。第二，详细解说难以理解的部分：僧宝的分类有二十种僧，如“根器迟钝”等，共有二十种。这表明，此处的分类基础是进入大乘的不退转的圣者僧团。如果对此进行分类，则有十七种包含在根本词句中，以及三种通过暗示容易理解的，总共有二十种。一般来说，包括预流果、一来果、不来果、阿罗汉果和独觉五种。首先，预流果有五种：在见道十五刹那中，为了成就预流果的断证而精进，根器迟钝的随信行者，以及根器敏锐的随法行者，这是两种预流果的入流者。认为安住于见道十六刹那，并且没有断除任何修道所断，仅仅是果位安住者一种。同样，从天族到天族，以及从人族到人族转生，这是两种果位安住的特殊者，总共五种。第二，一来果：断除了修道之欲界烦恼第五品后，为了获得一来果而精进的根器迟钝的随信行者，以及根器敏锐的见道或修道获得者都可以，这是一来果的入流者。断除了欲界烦恼第六品的安住于解脱道者，是一来果的果位安住者。同样，只剩一次在欲界转生的间隔者，是一种果位安住的特殊者，即两种果位安住者和三种。第三，不来果：断除了欲界烦恼第七或第八品，并精进于断除第九品的根器敏锐或迟钝的随信行者和见道获得者，是不来果的入流者。断除了欲界烦恼第九品，是不来果的果位安住者，这有九种：断除了转生于色界的结缚，但没有断除成就中有的结缚，成就了色界的中有，并在那里获得痛苦的终结，是中有般涅槃者。两种结缚都没有断除，因此转生于色界并最终结束痛苦，是生般涅槃者。转生于色界后，通过努力使道显现而般涅槃，是有行般涅槃者。不通过努力而般涅槃，是无行般涅槃者。从梵众天到色究竟天 跳跃者。从梵众天到某些净居天和色究竟天是半跳跃者。通过所有居处到达色究竟天。
English
reason. In order to eliminate obstacles and accomplish favorable conditions, it is determined to be ten types. Second, explaining in detail the difficult-to-understand parts: The classification of the Sangha Jewel has twenty types of Sangha, such as "dull faculties," etc., totaling twenty. This indicates that the basis for classification here is the irreversible Arya Sangha who have entered the Mahayana. If we classify this, there are seventeen types included in the root phrases, and three types that are easily understood through implication, totaling twenty. Generally, it includes Stream-enterer, Once-returner, Non-returner, Arhat, and Pratyekabuddha, five types. First, the Stream-enterer has five types: In the fifteen moments of the Path of Seeing, in order to accomplish the abandonment and realization of the Stream-enterer, the dull-facultied follower of faith, and the sharp-facultied follower of Dharma, these are two types of Stream-enterer entrants. Those who believe they abide in the sixteen moments of the Path of Seeing, and have not abandoned any of the abandonment of the Path of Meditation, are merely abiders in the fruit position, one type. Similarly, from the race of gods to the race, and from the race of humans to the race, these are two special abiders in the fruit position, totaling five types. Second, the Once-returner: Having abandoned the fifth level of desire realm afflictions of the Path of Meditation, the dull-facultied follower of faith who strives to obtain the fruit of the Once-returner, and the sharp-facultied Path of Seeing or Path of Meditation attainers are both acceptable, this is one type of Once-returner entrant. The one who has abandoned the sixth level of desire realm afflictions and abides on the path of liberation is the Once-returner abider in the fruit position. Similarly, the interrupter who has only one rebirth left in the desire realm is a special abider in the fruit position, i.e., two types of fruit position abiders and three types. Third, the Non-returner: Having abandoned the seventh or eighth level of desire realm afflictions, and striving to abandon the ninth level, the sharp- or dull-facultied follower of faith and the Path of Seeing attainer are the Non-returner entrants. The one who has abandoned the ninth level of desire realm afflictions is the Non-returner abider in the fruit position, which has nine types: Having abandoned the fetter of rebirth in the Form Realm, but not having abandoned the fetter of accomplishing the intermediate state, having accomplished the intermediate state of the Form Realm, and obtaining the end of suffering there, is the one who passes away in the intermediate state. Because both fetters have not been abandoned, therefore being reborn in the Form Realm and ultimately ending suffering, is the one who is reborn and passes away. Having been reborn in the Form Realm, and making the path manifest through effort and passing away, is the one who passes away with effort. Passing away without effort is the one who passes away without effort. Going from the Brahma Heaven to the Akanistha Heaven Jumper. Going from the Brahma Heaven to some Pure Abodes and the Akanistha Heaven is the Half-Jumper. Reaching the Akanistha Heaven through all abodes.