Tibetan
པ་དེ་དག་འཛིན་པའི་ངོ་བོར་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། །དང་པོ་གཟུང་རྟོག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་དང་སོགས་ནས་ཡིད་ལས་བྱུང་ཞེས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱིས་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་དང༌། འཕགས་པའི་ལམ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང༌། ཡིན་ལུགས་ཤེས་པ་དང༌། སྤང་གཉེན་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པ་དང༌། རང་གི་ཡུལ་ལ་མ་ཐོབ་བྱ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་རྟོགས་པ་དང༌། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དང༌། དེའི་བྱ་བའི་ལས་དང༌། བྱ་བའི་འབྲས་བུ་མྱང་འདས་དང་དགུ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གཉིས་ལས་ཕྱི་མ་ལ། རྒྱུ་ལམ་འབྲས་གསུམ། ལམ་ལ་ངོ་བོ་ཡུལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེལ་བའི་ནུས་པ་གསུམ། འབྲས་བུ་ལ་རང་དོན་གཞན་དོན་གཉིས། གཞན་དོན་ལ་བྱེད་པ། བྱ་བ། འབྲས་བུ་གསུམ་རྣམ་ས་གཉིས་པ་ནས་རིམ་པ་ལྟར་རོ། །མཚན་མར་བཟུང་ཞིང་སྙིང་རྗེ་ཆུང་བས་རྟོགས་པ་དམན་པ་ཉིད་དང༌། སྲིད་ཞི་ལས་འཛིན་པའི་ཡོངས་འཛིན་མེད་པ་དང༌། སྒྲིབ་གཉིས་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པས་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཚང་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་དང་ བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་སྲིད་མཐའི་ཆེད་ཀྱང་གཞན་རྐྱེན་གྱིས་འགྲོ་བ་དང༌། ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་ཆེད་དུ་ལམ་ལ་མི་འཇུག་པས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ལོག་པ་དང༌། སྤང་བྱ་ཕྱོགས་རེ་བ་སྤངས་པའི་སྤངས་པ་ཉི་ཚེ་བ་དང༌། རྒྱུན་ཞུགས་ནས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་བར་རྟོགས་པ་ཐ་དད་པས་སྣ་ཚོགས་པ་དང༌། རྣམ་མཁྱེན་ནམ་གཞན་དོན་དུ་འཇུག་གནས་ལ་རྨོངས་པ་དང༌། རང་ལམ་གྱི་མྱང་འདས་ཐོབ་པའི་རྗེས་ལ་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་བ་དང་དགུ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་རྟོགས་པ། ཡོངས་འཛིན། ལམ། དབང་པོ། །ཐབས་མཁས་དམན་པ་སྟེ་ལམ་དམན་པ་ལྔ་དང༌། །སྤངས་རྟོགས་གཞན་དོན་མྱང་འདས་ཏེ་འབྲས་བུ་དམན་པ་བཞི་དང་དགུ་ལས། གཟུང་རྟོག་སྔ་མ་དགུ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་འཇུག་བྱར་བདེན་པར་ཞེན་པ་དང༌། ཕྱི་མ་དགུ་ཐེག་དམན་སྤང་བྱར་བདེན་ཞེན་གྱི་རྣམ་པའོ། །གཉིས་པ་འཛིན་རྟོག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི། འཛིན་པ་དང་ནི་སོགས་ནས་རྣམ་རྟོག་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བསྟན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་ལ་འཛིན་འདོར་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། མཚན་མར་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བར་དམིགས་པ་པོ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ལ་ཞེན་ནས་གནས་པ་པོ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པ་པོ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད
Chinese
那些是作为执著之本体的空性之相。第二，广说分二。第一，广说所取之分别，即从“本体自性”等至“从意生”之间所说：远离菩提之因果的本体自性；大乘种姓；圆满成就圣道；知晓实相；对断证取舍；于自境未得之事显现之证悟；成办有情之义；彼之事业之业；事业之果涅槃，共有九种。这些也分为总和别，后者有因、道、果三者。道有本体、境、遣除不顺品之能力三种。果有自利、利他二者。利他有成办、事业、果三种，从二地开始依次对应。执著于相，且因悲心狭小而证悟低下；没有从有寂中执著的摄持；由于不是断除一切二障之对治，故道的体相不圆满；依赖佛陀和 菩萨宣说之法，甚至为了有边而受他缘所牵；由于不为三大之义而入道，故所为之事颠倒；舍弃应舍之法仅为片面之舍弃；从预流果至阿罗汉果之间，证悟各不相同故为杂乱；于遍智或利他之入处愚昧；获得自道之涅槃后才趋入遍智，共有九种。这些即是证悟、摄持、道、根、方便善巧低下即道低下五种；断、证、利他、涅槃即果低下四种，共有九种。前九种所取之分别，是对大乘道之入门处执著为实有；后九种是小乘道对所断执著为实有的行相。第二，广说能取之分别，即从“执著和”等至“是其他分别”之间所说：对世俗如幻之功德和过患进行取舍者；将诸法如幻般作意者；以有相之作意缘三界者；执著于色等而安住者； 对以一切法为境之现观执著者；对一切法之名言
English
Those are the characteristics of emptiness as the essence of clinging. Second, there are two parts to the detailed explanation. First, the detailed explanation of what is grasped, from "essence of self" and so on to "born from mind": the essence of self devoid of the cause and effect of enlightenment; the lineage of the Great Vehicle; the perfect accomplishment of the noble path; knowing the way things are; accepting and rejecting what should be abandoned and cultivated; the realization of making manifest what has not been attained in one's own realm; accomplishing the benefit of sentient beings; the activity of that work; the result of the work, nirvana, there are nine in total. These are also divided into general and specific, the latter having three: cause, path, and result. The path has three: essence, object, and the ability to eliminate unfavorable conditions. The result has two: self-benefit and benefit of others. The benefit of others has three: accomplishment, activity, and result, corresponding sequentially from the second Bhumi onwards. Holding onto characteristics and having little compassion, thus realization is inferior; without the guidance that clings to samsara and nirvana; since it is not the antidote to all two obscurations, the aspect of the path is incomplete; relying on the Dharma taught by the Buddhas and Bodhisattvas, even for the sake of the extreme of existence, one is driven by other conditions; since one does not enter the path for the sake of the three great purposes, what is done is reversed; abandoning what should be abandoned is only a partial abandonment; from stream-enterer to arhat, realizations are different, thus it is mixed; being ignorant of the place of entry into omniscience or the benefit of others; after attaining the nirvana of one's own path, one then proceeds to omniscience, there are nine in total. These are realization, guidance, path, faculty, inferior skillful means, that is, five inferior paths; abandonment, realization, benefit of others, nirvana, that is, four inferior results, there are nine in total. The former nine grasped discriminations are clinging to the truth of entering the Great Vehicle path; the latter nine are the aspect of clinging to the truth of what is to be abandoned by the Lesser Vehicle. Second, the detailed explanation of the grasping discrimination, from "clinging and" and so on to "is another discrimination": one who accepts and rejects virtues and faults as illusory conventional truths; one who contemplates all dharmas as illusions; one who focuses on the three realms with characteristic contemplation; one who clings to form and so on and abides; clinging to the manifest, making all dharmas as objects; the terminology of all dharmas
Tibetan
་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་པོ་དང༌། ལམ་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ཆགས་ཤིང་ནན་ཏན་བྱེད་པ་པོ་དང༌། སྲིད་ཞི་ལ་བླང་དོར་དུ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་དང་བྲལ་བས་སྦྱིན་སོགས་ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་བའི་ལས་ཉམས་པར་ཤེས་པ་པོ་སྟེ་ཡུལ་དགུ་ལ་རྫས་ཡོད་ཀྱི་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་པོ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་ཞེན་མེད་ཀྱི་ལམ་ལས་ཉམས་པ་དང༌། འབྲས་བུ་རྣམ་མཁྱེན་མི་ཐོབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་སྤྱོད་པ་ཤེས་བྱ་སྤང་གཉེན་གསུམ། སྤྱོད་པ་ལ་ཀུན་སློང་ངོ་བོ་ཉེས་དམིགས་གསུམ། །ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་པོར། རྒྱུན་དུ། ཐ་སྙད་དུ་ཞེན་པ་གསུམ། སྤང་གཉེན་ལ་སྤང་བྱ་དང༌། གཉེན་པོ་ལ་ཞེན་པ་གཉིས་སོ། །ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་གསུམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་འབྱུང་བ་དང༌། ལམ་ཡང་དག་པ་ཐེག་ཆེན་ལ་ལམ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་པོ་དང༌། འབྲས་བུ་འགགས་པ་དང་རྒྱུ་སྐྱེ་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་ངོ་བོར་བཏགས་པར་རྟོགས་པ་པོ་དང༌། དངོས་པོ་མཐའ་དག་དོན་དམ་དུ་དབྱེར་མེད་པར་ལྡན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དབྱེར་མེད་པར་མི་ལྡན་པར་ཤེས་པ་པོ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཞེན་པར་གནས་པ་པོ་དང༌། ཉན་རང་གི་རིགས་ཞི་བ་དོན་གཉེར་ ཙམ་གྱི་བློ་འཇིག་པ་པོ་དང༌། སངས་རྒྱས་འདོད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་པོ་དང༌། དོན་དམ་པར་ཆོས་སྟོན་པ་པོ་སོགས་རྒྱུ་མེད་པར་རྟོགས་པ་པོ་དང༌། ཕྱིན་དྲུག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གོམས་པས་བདུད་བཞི་དང་ས་གཉིས་ཀྱི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དངོས་པོ་དམིགས་པ་སྟེ་ཡོད་པར་ཤེས་པ་པོ་དང་དགུ་སྟེ། མི་མཐུན་གཉེན་པོའི་ཆོས་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བརྟགས་པའི་བདག་ཏུ་བདེན་པར་ཞེན་པ་སྟེ་དགུ། དེ་དག་ཀྱང་ཉན་རང་གི་ལམ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས་དང་དྲུག་དང་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་གཉེན་པོ་བཤད་པ་ལ་ཞར་བྱུང་དང་དཀྱུས་མ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མཐོང་རྩེའི་གྲོགས་དང༌། དེའི་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ལ་གཞན་སོགས་ནས་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་གཞན་དང་རང་གི་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལའང་རྟོགས་པའི་ཆོས་དང་ལུང་གི་ཆོས་ལ་འགོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གདུལ་བྱ་གཞན་དག་བྱང་ཆུབ་ལ་འགོད་པའི་ཐབས་སུ་མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ་སོགས་སྟོན་པའམ་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་དེའི་རྒྱུ་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ཡུམ་གྱི་ཚིག་དོན་ཉན་ཅིང་འཛིན་པ་དང༌། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་གཏོད་པ་དང
Chinese
仅仅认为只是假立名言者，以及执着并努力修持六度波罗蜜多者，以及将轮回和寂静视为取舍对治者，以及由于远离般若波罗蜜多而了知布施等随心所欲而行的事业衰败者，即是对九种境执着为实有之我者。这些也都是从无执着的道路上退失，以及不能获得圆满正等觉两种。第一种有行为、所知、断除对治三种。行为有发心、本体、过患三种。所知有对实物、常有、名言执着三种。断除对治有对断除和对治执着两种。三大目的不能如实成就，以及将正确的道路大乘视为不正确的道路而执着，以及认为果停止和因生起仅仅是世俗假立，而认为是本体假立者，以及了知一切事物在胜义谛中无差别而存在，在世俗谛中无差别而不存在者，以及安住于对一切法不执着者，以及声闻缘觉的种姓仅仅以寂灭为目的而摧毁其心者，以及了知希求佛陀而无实义者，以及在胜义谛中说法者等，了知无因者，以及由于串习六度的违品，为了四魔和二地而反驳，即是对实物所缘而知为存在者等九种。对具有这些不共对治法的相续，执着为真实的我的九种。这些也是声闻缘觉的道和菩萨的道，以及这二者的违品所摄持的二、六、一。第二，讲述对治，有顺带的和直接的两种。第一种是见道的友伴，以及它的果。第一种是从“对菩提，他人等”到“是体性”等。其中有调伏他人和自己的相续两种。第一种也有安立于证悟之法和教法两种。第一种是：为了调伏其他有情安立于菩提之方便，宣说或在相续中生起见道、修道等。第二种是：听闻并受持其因，即般若波罗蜜多母经的词句意义，并通过如理作意而安立。
English
Those who merely recognize it as a designation, those who are attached to and diligently practice the six perfections, those who regard samsara and nirvana as something to be accepted or rejected as an antidote, and those who, being separated from the Prajnaparamita, know that the activities of giving, etc., go as they please, that is, those who are attached to the nine objects as having a real self. These are also two things: falling away from the path of non-attachment and not attaining complete enlightenment. The first has three aspects: conduct, object of knowledge, and abandonment of antidote. Conduct has three aspects: motivation, essence, and fault. The object of knowledge has three aspects: attachment to things, permanence, and convention. Abandonment of antidote has two aspects: abandonment and attachment to the antidote. The three great purposes do not arise as they are, and those who definitely hold the correct path, the Great Vehicle, to be an incorrect path, and those who recognize that the cessation of the result and the arising of the cause are merely conventionally designated, but are designated as the essence, and those who know that all things exist without difference in the ultimate truth and do not exist without difference in the conventional truth, and those who abide without attachment to all dharmas, and those of the Hearer-Solitary Realizer lineage who destroy their minds with the mere purpose of pacification, and those who realize that they desire Buddhahood but have no real purpose, and those who teach the Dharma in the ultimate truth, etc., those who realize that there is no cause, and those who, by becoming accustomed to the opposing side of the six perfections, oppose for the sake of the four maras and the two grounds, that is, those who know that the object of reality is existent, etc., are nine. The nine are those who truly cling to the self that is examined in the mindstream that possesses these opposing antidotal dharmas. These are also two, six, and one, which are held by the path of the Hearer-Solitary Realizer and the path of the Bodhisattva, and the opposing side of both of these. Second, in explaining the antidote, there are two types: incidental and direct. The first is the friend of the peak of seeing and its result. The first is from "to enlightenment, others, etc." to "is the nature." There are two types: taming others and one's own mindstream. The first also has two types: establishing in the Dharma of realization and the Dharma of scripture. The first is: as a means of establishing other trainees in enlightenment, teaching or generating the path of seeing, the path of meditation, etc., in the mindstream. The second is: listening to and holding the meaning of the words of the cause, the Prajnaparamita Mother Sutra, and establishing it through properly applying it to the mind.