Tibetan
།དང་པོ་ནི། མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད། ཅེས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་ནི། མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་སྙད་ཚད་མས་རྟོགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་དཀའ་བར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མི་ཤེས་ཕྱིར། དེ་ནི་བསམ་མི་ཁྱབ་པར་འདོད། ཅེས་གསུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཤེས་བྱའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་གི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ལུགས་སོགས་ནས། འདིར་ཤེས་བྱ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉན་རང་གི་ལམ་དང་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གིས། བྱང་སེམས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མ་ལུས་པ་བཤད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ནི། ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་གྱི་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ། དེའི་མཉམ་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། སྤང་གཉེན་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ནས་དེ་མི་དམིགས་པར་སྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་བཅུ་སྟེ། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་སོགས་ནས་ཤེས་བྱེད་དོ། །ཞེས་པ་སྟེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ དངོས་པོར་ཞེན་པའི་སྤྱོད་པ་བཀག་ནས་མ་ཞེན་པའི་སྦྱོར་བ་དང༌། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་མི་རྟག་སྟོང་པ་སོགས་ལ་ཞེན་ནས་སྤྱོད་པ་བཀག་པ་དང༌། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་གཟུགས་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་མ་རྫོགས་པ་དང༌། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི། གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་བཏགས་པས་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཡོན་ཏན་དབྱེར་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་གནས་པའམ་རབ་ཏུ་རྫོགས་པའི་གཟུགས་དང༌། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་གདགས་གཞི་དང་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ཅན་གཞན་དབང་གི་གཟུགས་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་པ་དང་མངོན་ཞེན་ཅན་གྱི་དམིགས་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཆགས་བཅས་དང་ཆགས་མེད་ལ་ཞེན་ནས་སྤྱོད་པ་བཀག་པ་དང༌། ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་མ་བསྟན་གྱི་འཕེལ་འགྲིབ་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་གཙོ་བོ་ཡུལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སུ་མ་ཞེན་པ་དང༌། བསྔགས་པ་དང་སྨད་པའི་ཆགས་སྡང་སོགས་སུ་བྱེད་པ་པོ་མེད་པ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མ་ཞེན་པ་དང༌། དོན་དམ་པར་ཐོབ་བྱ་དང་བསྐྱེད་བྱ་དང༌། བསྟན་བྱར་མེད་ཅིང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་མི་ཟད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་
Chinese
第一，以遮止见等，说彼难证。此谓，胜义谛，以遮止见闻等世俗量所证，故说难证。第二，以于色等不识故，彼意为不可思议。如是说，以色等之自性非为所知之境，故彼等之自性空性意为不可思议。第三，彼等之总结是，如是于一切智性之理等中，此处所谓所知。如是于一切智性之时，当知以所说之不顺品之声闻独觉道与顺品等，已说尽菩萨与佛陀之道之差别。第四，如何修习之方式是，修习方式之加行之体性，及其平等性。第一，知彼等所断与对治之体性后，修习彼不显现之加行。若从境之门分别，则有十种，即色等彼非等乃至所知。此谓，从色乃至一切种智之间的一切法，遮止执着实有的行为，以及不执着的加行；遮止执着色等彼等之差别无常空性等而行持；由于遍计所执之色仅是由分别假立，故以自性不成立，因此是不圆满；法性之色是，色之自性以假立而空性之彼本身，由于自性清净之功德无别而住，故于义而住或极圆满之色；遮止执着遍计所执之所依与圆成实之有法他起之色，即三自性之行持，以及遮止执着具有显现执着之有无之有贪与无贪而行持；从词之门不改变所诠与未诠之增减，主要是不执着境无分别智；不执着称赞与诽谤之贪嗔等，无有作者诸法之自性；胜义中无有可得与可生，以及可示者，世俗中以众生无尽故，众生之利益
English
Firstly, it is said that it is difficult to realize because of the prohibition of seeing and so on. This means that the ultimate truth is said to be difficult to realize because it is prohibited to be realized by worldly measures such as seeing and hearing. Secondly, because one does not know form and so on, it is considered inconceivable. It is said that the emptiness of the nature of form and so on is considered inconceivable because the nature of form and so on is not an object of knowledge. Thirdly, the conclusion of these is: Thus, in the context of omniscience, etc., here, what is called knowable. Thus, in the context of omniscience, it should be known that the distinctions between the paths of the Hearers and Solitary Realizers, which are said to be unfavorable, and the favorable aspects, have been fully explained as the paths of Bodhisattvas and Buddhas. Fourthly, how to practice is: the nature of the practice of how to practice, and its equality. Firstly, having known the characteristics of those to be abandoned and their antidotes, practice meditating on their non-appearance. If divided according to the object, there are ten types: form, etc., that which is not, etc., up to the knowable. This means that all phenomena from form to omniscience are the practice of refraining from attachment to things as real, and the practice of non-attachment; refraining from attachment to the characteristics of form, etc., such as impermanence and emptiness; since the imputed form is merely imputed by thought, it is not established by its own nature, and therefore it is incomplete; the form of suchness is that the nature of form is empty by imputation, and since the qualities of self-purification abide without distinction, it is the form that abides in meaning or is perfectly complete; refraining from attachment to the basis of imputation and the dependent form of the perfectly established phenomenon, i.e., the three natures, and refraining from attachment to attachment with and without attachment of objects with manifest attachment; from the point of view of words, the main thing that does not change the increase or decrease of what is expressed or not expressed is not being attached to the objectless non-conceptual wisdom; not being attached to the nature of phenomena, which are without agents of praise and blame, etc.; in the ultimate sense, there is nothing to be attained or produced, and nothing to be shown, and in the conventional sense, since sentient beings are inexhaustible, for the benefit of sentient beings.
Tibetan
དུ་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་བྱ་དང༌། ལམ་ཤེས་བསྐྱེད་བྱ་དང༌། གཞི་ཤེས་བསྟན་བྱར་བྱ་དཀའ་བ་ཉིད་གསུམ་དུ་མ་ཞེན་པ་དང༌། ཡུམ་ལ་བསླབ་ པས་རང་རང་གི་སྐལ་བ་བཞིན་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་མ་ཞེན་པ་དང༌། ཡུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ཉིད་སྲུང་བའི་མཆོག་ཡིན་པས་སྲུང་བ་གཞན་ལ་རགས་མ་ལས་པས་མི་ཞེན་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་སྣང་བ་རྨི་ལམ་དང༌། རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་དང༌། མེད་བཞིན་སྣང་བ་སྨིག་རྒྱུ་དང༌། རྐྱེན་ལ་རགས་ལས་པ་སྒྲ་བརྙན་དང༌། མ་འཕོས་པའི་སྣང་བ་མིག་ཡོར་དང༌། གནས་མེད་པའི་སྣང་བ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང༌། ལུས་ངག་གི་བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་སྣང་བ་སྤྲུལ་པ་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེན་སྤྱོད་འགོག་པ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཤུགས་ཀྱིས་ཞེན་ནས་སྤྱོད་པ་ཉན་རང་གི་གཞི་ཤེས་བསྟན་ནོ། །སྦྱོར་བ་འདི་དག་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ལ་མཚན་འཛིན་སྐྱེ་བ་དེ་སྲིད་དུ་བསྒོམ་དགོས་པས་ཚོགས་ལམ་ནས་ས་བཅུའི་བར་ལ་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བ་དེའི་མཉམ་ཉིད་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རློམ་མེད་པ། །རྣམ་བཞི་དེ་ཡི་མཉམ་པ་ཉིད། ཅེས་པ་སྟེ། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དེ་དང་དེའོ་ཞེས་ངོ་བོ་ལ་རློམ་པ་དང༌། སྔོ་སེར་དཀར་དམར་བདེ་སྡུག་སོགས་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལ་རློམ་པ། དབྱེ་བའི་སྤྲོས་པ་ལ་རློམ་པ་དང༌། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་སོགས་རྟོགས་པ་ལ་རློམ་པ་བཀག་པ་སྟེ་བཞིའོ། །ལྔ་ པ་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་འབྲས་བུ་ལ་མདོར་བསྟན་པ་དང༌། རྒྱས་བཤད་གཉིས། དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་ནས་མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། བདེན་པ་བཞི་ལ་བཟོད་ཤེས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་ནི་ཀུན་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་མཐོང་བའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། སོ་སོར་བཤད་པ་དང༌། དོན་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་སྡུག་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་བཞི་ནི། གཟུགས་རྟག་མ་ཡིན་སོགས་ནས། མི་འགགས་ལ་སོགས་དང་ཞེས་བསྟན་ཏེ། སྡུག་བདེན་གྱི་གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་མིན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་མ་ཡིན་པའི་མཐའ་ལས་འདས་པ་དང༌། དོན་གཞན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་པ་དང༌། མི་སྟོང་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། བདག་དང་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་སྐྱེ་འགགས་དང་ཀུན་བྱང་མེད་པ་སྟེ་བཞིའོ། །ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་བཞི་ནི། མཁའ་འདྲ་སོགས་ནས་བརྗོད་མེད་དང༌། ཞེས་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་རྫུན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནམ་མ
Chinese
为了获得一切智智，为了生起道智，为了显示基智，不要执着于这三者是困难的。不要执着于学习般若波罗蜜多，各自都有相应的果报。不要执着于安住于般若波罗蜜多的瑜伽是守护的殊胜，因为不依赖于其他的守护。完全转变的显现是梦，因缘聚合的显现是幻，无而显现的是阳焰，依赖于缘的是声响，未移动的显现是眼翳，无处可住的显现是乾闼婆城，身语的作者不存在的显现是化身，依靠了知自性本空的所知之相而断除执着之行。以这些力量执着而行，是声闻缘觉的基智之显示。这些加行，在见、修、行、果的境和有境上，只要有实执生起，就必须修习，因此从资粮道到十地都有。第二，该加行的平等性是：色等无所执，四相即平等。也就是说，从色到一切智智，不要执着于那个和那个的自性。不要执着于蓝、黄、白、红、乐、苦等名言的理由。不要执着于分别的戏论。不要遮止对决择分等证悟的执着，这是四种。第五，对于如此修习的果，有略说和广说两种。首先，从痛苦等显示到见道，对于四谛的十六刹那忍智，就是一切智性中的见道。第二，广说分为各自解说和意义归纳两种。首先，对于苦谛的四种行相是：从色无常等显示到不灭等，也就是说，苦谛的色等自性不存在，因此不是常与无常。超越了痛苦和非痛苦的边。空于异体的我，以及非空性清净。由于不是我与无我的自性，因此没有生灭和清净等四种。集谛的四种行相是：从如虚空等显示到不可说，也就是说，痛苦的因和非因是虚假的，因此如虚空。
English
In order to attain omniscience, in order to generate the wisdom of the path, and in order to reveal the basis of wisdom, do not cling to the difficulty of these three. Do not cling to the idea that studying the Prajnaparamita has its own corresponding results according to each individual's capacity. Do not cling to the idea that abiding in the yoga of the Prajnaparamita is the supreme protection, because it does not rely on other protections. The appearance of complete transformation is a dream, the appearance of the aggregation of causes and conditions is an illusion, the appearance of something that does not exist is a mirage, what depends on conditions is an echo, the unmoved appearance is an eye disease, the appearance of nowhere to dwell is a Gandharva city, and the appearance of the non-existence of an agent of body and speech is an emanation. Relying on the signs of what is to be known by understanding the emptiness of inherent existence, one prevents clinging behavior. By the force of these, clinging and acting reveals the basis of wisdom of the Hearers and Solitary Realizers. These practices must be meditated upon as long as conceptualization arises in the objects and subjects of view, meditation, action, and result, and therefore exist from the path of accumulation up to the tenth ground. Secondly, the equality of that practice is: "Without clinging to forms, etc., the four aspects are equality." That is to say, from form to omniscience, do not cling to the nature of this and that. Do not cling to the reasons for terms such as blue, yellow, white, red, happiness, and suffering. Do not cling to the elaboration of distinctions. Do not prevent clinging to realizations such as the decisive part. These are the four. Fifth, regarding the result of meditating in this way, there are two aspects: a brief explanation and a detailed explanation. First, from suffering, etc., it is shown that the path of seeing is the sixteen moments of forbearance and knowledge regarding the four truths, which is the path of seeing in omniscience itself. Second, the detailed explanation is divided into two parts: individual explanations and a summary of the meaning. First, the four aspects of the truth of suffering are: from form is impermanent, etc., to non-cessation, etc., which means that the form, etc., of the truth of suffering is without inherent existence, so it is neither permanent nor impermanent. It transcends the extremes of suffering and non-suffering. It is empty of a self of other meaning, and non-emptiness is pure. Since it is not the nature of self and non-self, there is no arising, ceasing, or purification, etc. These are the four. The four aspects of the origin of suffering are: from like space, etc., to inexpressible, which means that the cause and non-cause of suffering are false, therefore like space.