Tibetan
ཉིས་པས་གསེར་མགར་གྱིས་གསེར་སྦྲམ་རྒྱན་དུ་བསྒྱུར་བ་བཞིན་བསོད་ནམས་དེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱེད་པ་དང༌། གསུམ་པས་རང་གཞན་གྱི་བསོད་ནམས་མཉམ་པར་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱི་མ་གཉིས་བསྔོས་བའི་དགེ་བ་ཡི་རང་གིས་སྤེལ་བ་དང༌། ཡི་རང་གི་དགེ་བ་བསྔོ་བས་སྤེལ་བས་འདི་གཉིས་གོང་འོག་ཁྱད་མེད་དུ་འབྲེལ་ལོ། །གཉིས་པ་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོ་ཟག་མེད་སྒོམ་ལམ་ལ། ཡོན་ཏན་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དང༌། དྲི་མ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པའི་སྒོམ་ལམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་སོགས་ནས་དོན་ཆེན་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཤེས་རབ་སྟེ། འདིས་མ་ཟིན་པར་ཕར་ཕྱིན་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་པས་ན་མཆོག་ཉིད་དོ། ཁྱད་པར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྐྱེ་འཇིག་དང་དམིགས་པ་མེད་པར་རྟོགས་ནས་སྒྲུབ་པ་སྟེ། གཟུགས་ ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ཀུན་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པའོ། །བློ་ཡི་རྣམ་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་མཚན་མར་དམིགས་སུ་མེད་པར་རོ། །གཏོད་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་གོང་མ་གོང་མ་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་དང༌། དོན་ཆེན་པོ་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་སུ་བྱེད་པ་སྟེ། དང་པོ་གསུམ་གང་གིས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང༌། ཕྱི་མ་གཉིས་གང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་ནུས་པའོ། །གཉིས་པ་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་ལ་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྟེན་དང་སོགས་ནས་ཡོངས་ཟིན་པའོ། །ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང༌། མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་གྲངས་མེད་པ་ཡུན་རིང་པོར་མཉེས་པར་བྱེད་པས་བསྟེན་པ་དང༌། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། དམིགས་མེད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཞི་གནས་སྒོམ་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་རྣམས་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དག་ཡིན་ནོ། །འགལ་རྐྱེན་ཆོས་ཀྱིས་ཕོངས་པའི་རྒྱུ་ནི། བདུད་ཀྱི་ཐིབས་ཀྱིས་ནོན་པ་སྟེ་གནོད་པ་བྱས་པ་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་མ་སྦྱངས་པས་ཟབ་མོའི་ཆོས་སྤྲོས་བྲལ་ལ་མི་མོས་པ་དང༌། ཆོས་བདག་མེད་ལ་མ་གོམས་པས་ཕུང་པོ་སོགས་ལ་དངོས་པོར་ཞེན་པ་དང༌། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་མ་འདྲིས་བར་ སྡིག་གྲོགས་ཀྱིས་ཟིན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་རྣམ་དག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འབྲས་
Chinese
第二，如同金匠将黄金熔炼成饰品一样，将善根转化为圆满菩提之支分；第三，自己和他人一同获得善根，也就是后两者，以回向的善根随喜而增长，以随喜的善根回向而增长，这二者上下无别地相关联。第二，等持的自性，在无漏的修道上，有功德显现证得和垢染清净的修道两种，其中第一种是：彼之自性等乃至大义之性，意思是说，证得修道，其自性是对一切法不颠倒地，无戏论地，现量见到的智慧，不被此摄持，其他的波罗蜜多不能获得佛果，因此是殊胜之性。特点是证悟一切法的特点，生灭和无所缘而证得，对于色乃至一切种智之间的一切，都不认为是真实显现。智慧的相是，对于诸法不执著于相。所建立的是，证悟无所缘，在相续中生起越来越高的瑜伽士，以及成为大义究竟的佛果，前面三种是能证的自性，后面两种是观待所证的功用。第二，清净修道有因和自性两种，其中第一种是：依止佛陀等乃至完全摄持。意思是说，对于此有清净修道生起的因和不生起的因两种，其中第一种是：长久地令无数佛陀欢喜而依止，圆满布施等波罗蜜多，以及善于无所缘无戏论的止观禅修之方便者，是清净修道在相续中生起的因。违缘是缺少佛法的因，被魔众所压制，也就是受到损害，没有修习大乘种姓，对于甚深之法无戏论不信受，没有串习法无我，因此对于蕴等执著为实有，没有亲近善知识，而被恶友所摄持。第二，有清净总的指示和分别解说两种，其中第一种是：果
English
Secondly, just as a goldsmith transforms gold into ornaments, so does one transform merit into a branch of complete enlightenment; thirdly, oneself and others equally obtain merit, that is, the latter two, with the merit of dedication, rejoice and increase, with the merit of rejoicing, dedicate and increase, these two are related without distinction of high and low. Secondly, the nature of equanimity, on the path of uncontaminated meditation, there are two types of meditation paths: the manifestation of qualities and the purification of defilements. The first is: Its nature, etc., to the nature of great meaning, which means that the nature of the attainment of the meditation path is the wisdom that sees all dharmas without inversion, without elaboration, and directly. Without being grasped by this, the other perfections cannot attain Buddhahood, therefore it is the nature of excellence. The characteristic is to realize the characteristics of all dharmas, arising and ceasing and without object, and to realize that all between form and all-knowingness are not considered to be truly manifested. The aspect of wisdom is that one does not cling to the characteristics of dharmas. What is established is that the realization of non-objectivity arises in the continuum of increasingly higher yogis, and becomes the ultimate fruit of Buddhahood with great meaning. The first three are the nature of what can be attained, and the latter two are the function of relying on what is to be attained. Secondly, pure meditation path has two aspects: cause and nature. The first is: Relying on the Buddha, etc., to complete possession. This means that there are two types of causes for the arising of pure meditation path and the causes for not arising. The first is: Relying on the countless Buddhas for a long time to please them, perfecting the perfections such as generosity, and those who are skilled in the means of meditating on calm abiding without object and without elaboration are the causes for the arising of pure meditation path in the continuum. The adverse conditions are the causes of lacking the Dharma, being suppressed by the hordes of demons, that is, being harmed, not cultivating the Mahayana lineage, not believing in the profound Dharma without elaboration, not being accustomed to the selflessness of Dharma, therefore clinging to the aggregates, etc., as real, not being close to virtuous friends, but being possessed by evil friends. Secondly, there are two types: general instruction on purity and separate explanation. The first is: Fruit
Tibetan
བུ་དག་པ་སོགས་ནས་དག་པར་བརྗོད་ཅེས་པ་སྟེ། ཡུལ་ཅན་འབྲས་བུའི་ངོས་ནས་ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་སྤངས་པའི་དག་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དག་པའང་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དག་བྱའི་དྲི་མ་གཅིག་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་ན། དག་པ་དེ་གཉིས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང༌། བློས་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པ་དང༌། རང་བཞིན་མི་འདྲ་བ་མེད་པས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཡན་ལག་ཆ་ཤས་དུ་མ་མེད་པས་བཅད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འདིར་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡུལ་མེད་པས་སེམས་དག་པ་ན་སྣང་བ་དག་པ་ཡིན་པས། སྣང་བ་མ་དག་པ་ནི། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོས་ནས་མི་བཞག་གི །སེམས་ཅན་ཀྱི་ངོས་ནས་སོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་ལམ་གྱི་དབྱེ་བ་དངོས་དང༌། མཐར་ཐུག་པའི་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི་ཉོན་མོངས་སོགས་ནས་ཤིན་ཏུ་བ་ཞེས་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཉམས་པའི་སློབ་མ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དག་པ་དང༌། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་རྟོག་ཉམས་པ་བསྭེ་རུ་རང་རྒྱལ་གྱི་དག་པ་དང༌། ལམ་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྔར་བཤད་གཉིས་དང་ འཛིན་རྟོག་དག་པ་རྒྱལ་སྲས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་དག་ནི་སྒྲིབ་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་དག་པའི་ཤིན་ཏུ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་དངོས་དང༌། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་བ་དང༌། ཉན་རང་གི་དག་པ་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ས་དགུ་ལ་ནི་སོགས་ནས་ལམ་ནི་དག་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་བ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་འདོད་གཟུགས་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ས་དགུ་ལ་བརྟེན་པའི་སྤང་བྱའི་དྲི་མ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་སོགས་དགུ་པོ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་ལམ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སོགས་དགུ་པོ་དེ་དྲི་མ་མཐའ་དག་དག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། དེ་ལ་ཀླན་ཀ་སོགས་ནས་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒོམ་སྤང་ཆེ་རིམ་དགུའི་གཉེན་པོ་ཆུང་རིམ་ནས་འབྱུང་བས་ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་དགུ་པོ་དེ་དྲི་མ་མཐའ་དག་དག་བྱེད་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་དག་དེ་ཤིན་ཏུ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྤང་བྱ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་གཉེན་པོ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུས་གཞོམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཀླན་ཀ་ཁོང་ནས་བསྟན་ནས་དེའི་ལན་དུ་དོན་དམ་པར་ཕན་གནོད་གང་ཡང་མེད་པ་དང༌། ཀུ
Chinese
所謂的“從清淨之子等說為清淨”，即從有境果的角度來說，捨棄對境的執著的清淨，也就是境，色等之清淨，也是那樣，因為所清淨的垢染只有一個的緣故。那兩個清淨不是能取所取二者，心識也不能將其分為二者，因為自性沒有不同，所以不是他體，因為沒有眾多支分，所以是不可分割的。因為在此大乘中，除了心的顯現之外，外境並不存在，所以心清淨時，顯現也是清淨的。因此，不清淨的顯現，聖者們是不安立的，而是從有情眾生的角度安立的。第二，詳細解說，分為道的差別和究竟道的差別。第一是所謂的“從煩惱等說為極清淨”，即煩惱障減弱的聲聞弟子的清淨，以及所知障的一部分，即取著分別減弱的獨覺的清淨，以及三道的障礙，即前面所說的二者和 取著分別清淨的國王之子菩薩們的清淨。佛陀們的完全清淨，是所有垢染的形態都清淨的極清淨。第二，分為道的差別和破除爭論。第一是：如果像這樣，佛陀們的完全清淨是極清淨，而聲聞獨覺的清淨是片面的，這是為什麼呢？經中說：“依於九地等，道是清淨的”。佛陀們的完全清淨是極清淨的原因是，依靠欲界、色界、無色界的九地，所斷除的垢染大之又大等九種，斷除它們的道，即大乘的修道，小之又小等九種，是使所有垢染清淨的因。第二，對此破除爭論是：經中說：“對此有責難等，是想當然的”。像這樣，因為由小到大次第生起對治九種修所斷的，所以大乘的九種修道是使所有垢染清淨的因，以這個原因的結果，佛陀的完全清淨不是極清淨，因為必須用小之又小的對治來摧毀大之又大的所斷，這樣從心中顯現出責難，對此的回答是，勝義中沒有任何利益和損害，
English
That which is called "pure from the pure son, etc.," means that from the perspective of the object-possessing fruit, the purity of abandoning attachment to the object is the same as the purity of the object, form, etc., because there is only one impurity to be purified. Those two purities are not two, grasping and apprehended, and the mind cannot divide them into two, and because the nature is not different, they are not different entities, and because there are not many limbs and parts, they are indivisible. Because in this Mahayana, there is no object outside except for the appearance of the mind, so when the mind is pure, the appearance is pure. Therefore, impure appearances are not established from the perspective of the noble ones, but from the perspective of sentient beings. Second, the detailed explanation is divided into the difference of paths and the difference of ultimate paths. The first is what is called "extremely pure from afflictions, etc.," which is the purity of the Shravaka disciple whose afflictive obscurations have diminished, and a part of the obscurations of knowledge, which is the purity of the Pratyekabuddha whose grasping and conceptualization have diminished, and the obscurations of the three paths, which are the two mentioned earlier and The purity of the sons of the king, Bodhisattvas, whose grasping and conceptualization are pure. The complete purity of the Buddhas is the extreme purity in which all aspects of obscurations are pure. Second, it is divided into the difference of paths and the refutation of disputes. The first is: If that is the case, why is the complete purity of the Buddhas extremely pure, and the purity of the Shravakas and Pratyekabuddhas is partial? The sutra says, "Depending on the nine grounds, etc., the path is pure." The reason why the complete purity of the Buddhas is extremely pure is that, relying on the nine grounds of the desire realm, form realm, and formless realm, the nine types of defilements to be abandoned, such as the greatest of the great, etc., the path that abandons them, which is the path of meditation of the Mahayana, the smallest of the small, etc., are the cause of purifying all defilements. Second, the refutation of disputes on this is: The sutra says, "There is criticism on this, etc., it is assumed." Like this, because the antidotes to the nine types of abandonment that are cultivated arise in order from small to large, the nine paths of meditation of the Mahayana are the cause of purifying all defilements, and as a result of this reason, the complete purity of the Buddha is not extremely pure, because the greatest of the great to be abandoned must be destroyed by the smallest of the small antidote. The criticism is shown from the heart, and the answer to this is that there is no benefit or harm in the ultimate sense,