Tibetan
ན་ཉིད་ཀྱིས་ཡུམ་འདྲི་བ་སོགས་འདོད་པ་དང་དེ་ལ་མི་དད་ཅིང་དགེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཡུམ་འདྲི་བ་སོགས་མི་འདོད་པ་དང༌། ཡོ་བྱད་གཞན་ལ་གཏོང་བ་དང་དེ་ལ་སེར་སྣ་བྱེད་པས་དང༌། ཆོས་གོས་སོགས་འཆད་པ་པོ་ལ་སྦྱིན་འདོད་པ་དང་དེས་མི་ལེན་པས་དང་ཆོས་ཀྱི་མགོ་སྨོས་པས་གོ་ཞིང་ཚིག་ལྷུར་མི་ལེན་པ་དང་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་གོ་ཞིང་ཚིག་ལྷུར་ལེན་པ་དང༌། མདོ་ལ་སོགས་པའི་གསུང་རབ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་མངོན་ཤེས་པ་དང་དེ་དག་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་དང༌། སྦྱིན་སོགས་ཕྱིན་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་ལ་སློབ་པར་འདོད་པ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པས་མི་ལྡན་པས་ཚོགས་པས་ཆོས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པའོ། །བཅུ་ཚན་གསུམ་པའོ། །ཉན་པོ་སྔ་མ་དང་འཆད་པ་པོ་ཕྱི་མ་སྔར་ལྟར་སྦྱར་ནས། ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐབས་ལ་མཁས་ཤིང་ཐབས་མཁས་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཐབས་མ་ཡིན་པ་ལ་མཁས་པ་དང༌། ཚིག་དོན་མི་བརྗེད་པའི་གཟུངས་ཐོབ་པ་དང༌། དེ་མ་ཐོབ་པ་དང༌། ཡུམ་ཡི་གེར་འདྲི་བ་ནས་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བར་དུ་འདོད་པ་དང་དེའི་བར་དུ་མི་འདོད་པ་དང༌། འདོད་པའི་འདུན་པས་མཚོན་པའི་གནོད་སེམས་དང་གཉིད་རྨུགས་དང་རྒོད་འགྱོད་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་བྲལ་བ་དང་དེ་ལྔ་དང་མ་བྲལ་བ་བཞིའོ། །གཉིས་པ་སྔ་མ་འཆད་པ་པོ་ དང་འབྲེལ་བ་ནི། །གཅིག་པུ་སྟེ་དབེན་པ་དང་འཁོར་གྱི་འདུ་འཛི་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དང༌། ཉན་པ་པོ་འཆད་པ་པོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འདོད་བཞིན་དུ་དེས་གོ་སྐབས་མི་འབྱེད་པ་དང་ཉན་པ་པོ་ཕྱི་བཞིན་རྗེས་སུ་འབྲང་འདོད་པ་དང༌། ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་འདོད་པ་དང་དེ་སྦྱིན་པར་མི་འདོད་པ་དང༌། གང་ན་སྲོག་གི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང༌། དེར་འགྲོ་བར་མི་འདོད་པའོ། །འདི་ཡན་བརྒྱད་ཀྱི་སྟེང་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རང་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་བསྣན་པས་བཅུ་ཚན་བཞི་པའོ། །མུ་གེ་སོགས་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དང༌། ཆོམ་རྐུན་པ་སོགས་ཀྱིས་གཙེས་པའི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་འདོད་པ་དང་དེར་འགྲོ་མི་འདོད་པ་དང༌། འཆད་པ་པོ་གཙོ་བོར་མཛའ་བོ་སོགས་ཀྱི་ཁྱིམ་དུ་ལྟ་བས་ཉན་པ་པོ་ཡིད་མི་བདེ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་ནི་དཔོན་སློབ་གཉིས་ཀ་ལ་སྔོན་དུ་རང་གི་འདོད་པ་དེ་དང་དེ་གཅིག་གཅིག་ལ་གཙོ་བོར་མཐུན་ན་ཆོས་སྤྱོད་བྱ་ལ་གཞན་དུ་ན་མི་བྱའོ་སྙམ་ནས་མ་མཐུན་པས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་གྱི་དེ་ལྟར་
Chinese
由于自己想要询问般若经等，以及不相信般若经，具有不善之法的自性，不想要询问般若经等；以及将财物施与他人，以及自己对此吝啬；以及想要将法衣等施与讲法者，而讲法者不接受；以及说了法的开头就理解，而不接受详细的语句，以及详细阐述就理解，而接受详细的语句；以及了知经典等的十二部经的法，以及不了知这些；以及具有布施等六度，想要学习这些，以及与此相反的不具有这些，由于这些集合，而从法行中退失。这是第三个十类。听者在前，讲者在后，如前一样结合。精通般若波罗蜜多的方便，并且将精通方便作为要事，以及与此相反的不精通方便；以及获得不忘记词句意义的陀罗尼；以及没有获得这些；以及想要从书写般若经到如理作意之间的一切，以及不想要这些；以及远离以贪欲为代表的嗔恚、睡眠、掉举后悔、怀疑这五盖，以及没有远离这五盖。第二部分与之前的讲法者相关联。由于自己非常喜欢独处，也就是寂静处，以及喜欢眷属的喧嚣；以及听者想要跟随讲法者，而讲法者不给予机会，以及听者想要在后面跟随；以及为了少许的财物想要讲法，而不想要布施这些；以及想要去往会成为生命障碍的地方；以及不想要去往那里。以上八种加上将要讲述的仅仅依靠自己的两种，就是第四个十类。想要去往有饥荒等的地方，以及不想要去往；以及想要去往被强盗等侵扰的地方，以及不想要去往那里；以及讲法者主要去看望朋友等的家，因此听者不高兴。像这样的集会从法行中退失，是因为师徒二人都事先认为，如果自己的意愿与对方的意愿主要一致，就可以进行法行，否则就不要进行，因为不一致就会成为过失，就是这样。
English
Because one desires to inquire about the Prajnaparamita Sutra, etc., and because one does not believe in the Prajnaparamita Sutra, possessing the nature of unwholesome dharmas, one does not desire to inquire about the Prajnaparamita Sutra, etc.; and because one gives wealth to others, and because one is stingy with it oneself; and because one desires to give Dharma robes, etc., to the speaker, but the speaker does not accept them; and because one understands when the beginning of the Dharma is spoken, but does not accept detailed statements, and because one understands when detailed explanations are given, and accepts detailed statements; and because one knows the Dharma of the twelve categories of scriptures, such as the Sutras, and because one does not know these; and because one possesses the six perfections, such as generosity, and desires to learn these, and because one does not possess these, being the opposite of this, due to these gatherings, one falls away from Dharma practice. This is the third set of ten. The listener is first, and the speaker is later, combining as before. Being skilled in the means of the Paramitas, and taking skill in means as important, and being skilled in what is not means, being the opposite of this; and obtaining the dharani of not forgetting the meaning of words; and not obtaining these; and desiring everything from writing the Prajnaparamita Sutra to proper attention, and not desiring these; and being separated from the five obscurations of anger, sleepiness, agitation, regret, and doubt, represented by desire, and not being separated from these five. The second part is related to the previous speaker. Because one greatly enjoys being alone, that is, in a quiet place, and enjoys the bustle of retinues; and because the listener wants to follow the speaker, but the speaker does not give the opportunity, and the listener wants to follow behind; and because one wants to teach the Dharma for a small amount of wealth, and does not want to give these; and because one wants to go to a place that will become an obstacle to life; and not wanting to go there. The above eight, plus the two that will be spoken about, relying only on oneself, are the fourth set of ten. Wanting to go to a place where there is famine, etc., and not wanting to go; and wanting to go to a place harassed by robbers, etc., and not wanting to go there; and because the speaker mainly visits the homes of friends, etc., therefore the listener is unhappy. Such a gathering falls away from Dharma practice because both teacher and student first think that if their own wishes mainly agree with the other's wishes, then Dharma practice can be done, otherwise it should not be done, because disagreement will become a fault, that is how it is.
Tibetan
མིན་ན་དཔོན་སློབ་ལོ་རྒན་གཞོན་གྱིས་ཀྱང་སྐྱོན་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །སྔ་མ་ཉན་པ་པོ་དང་སྔ་མ་འཆད་པ་པོ་ལ་སྦྱར་བ་ཡང་མཚོན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱིས་དེ་ལས་བཟློག་ན་ཡང་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ཁོ་ན་ ལ་བརྟེན་པ་ནི། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བརྗོད་ན་གཞན་དོན་དུ་ངན་སོང་གི་འགྲོ་བར་འགྲོ་བ་ལ་མི་མོས་ཤིང་སྐྱོ་བ་དང༌། ལྷ་རྣམས་དང་ཞི་བ་ཙམ་གྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་ན་བདེ་འགྲོར་འགྲོ་བ་དང་རྒྱུན་ཞུགས་སོགས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རང་དོན་ལ་ཡིད་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་སྟེ་སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོ་རང་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་སེལ་བྱེད་གཉེན་པོ་ནི། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་དགྲ་མང་པའི་དཔེས། སྦྱོར་བ་སྒོམ་པ་པོ་ལ་བར་ཆད་མང་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་དགོངས་པར་མཛད་ནས་སྲུང་བ་སོགས་བྱེད་པས་སྦྱོར་བ་ལས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་བུ་མང་པོ་ཡོད་པའི་མ་ན་བར་གྱུར་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལ་རིམ་གྲོ་སྒྲུབ་པ་ལྟར་རོ། །སྡུད་པ་ལས་ཀྱང༌། རྒྱུ་རྣམ་བཞི་ཡིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་སྟོབས་ལྡན། །བདུད་བཞིས་ཐུབ་པར་དཀའ་ཞིང་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། །སྟོང་པར་གནས་དང་སེམས་ཅན་དོན་ཡང་མི་གཏོང་དང༌། །ཇི་སྐད་སྨྲས་བཞིན་བྱེད་དང་བདེ་གཤེགས་བྱིན་རླབས་ཅན། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཤེས་བྱ་མཚན་ཉིད་ལ་བཞི། མཚན་མཚོན་གྱི་རྣམ་བཞག །མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཚུལ། དེའི་ས་མཚམས་བསྟན་པ། མཚན་ཉིད་ལས་འཕྲོས་པའི་དོན་ནོ། །དང་པོ་མཚན་མཚོན་གྱི་རྣམ་བཞག་ལ་གཉིས། སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་དང༌། ཁྱད་པར་གྱི་མཚོན་ཚུལ་ ལོ། །དང་པོ་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་ནི། སྤྱིར་མཚན་ཉིད་ལ་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ཞིག་གསུངས་ཀྱང༌། འདིར་ཤེས་ཁྱད་བྱེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་ཤེས་པ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བར་རང་རང་ལ་ལྟོས་ན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་མོད་འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་བཞི་པོ་འདི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་དགོས་པས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་མཚན་ཉིད་ཐ་མ་འདི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་ཁྱད་པར་ནི་ཕལ་ཆེར་དོན་གཞན་ལྡན་པ་དང༌། ཤེས་བྱེད་གཉིས་ནི་འབྲས་བུས་རྒྱུ་མཚོན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བྱ་རོག་གིས་ཁང་བཟང་མཚོན་པ་ལྟར་དེའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱས་པ་ཙམ་མོ། །འབྲས་བུས་རྒྱུ་མཚོན་པ་འདིའི་དོན་ཡིན་པར་ཡང་གངས་ཅན་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་བཞེད་དེ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པའོ། །ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་ཁ་ཅིག་མཚན་གཞི་དང་མཚོན་བྱ་ཁྱ
Chinese
否则，上师和弟子，无论年长年轻，都会犯下非常严重的错误。将“前者”应用于听者，将“前者”应用于讲者，也仅仅是一种象征，如果颠倒过来，也会变成错误。第二，仅仅依靠自己：如果讲述三恶道的饥饿等痛苦，为了他人的利益，就不会喜欢或厌恶进入恶道；如果赞美天神和寂静，就会对进入善道和实现须陀洹等自己的利益感到满意，这就是仅仅依靠修行者自己的两种情况。第二，消除障碍的对治：就像珍宝有许多敌人一样，修行者也有许多障碍，但十方诸佛和菩萨会 постоянно 关注并保护他们，因此修行不会退步。就像一个有很多孩子的母亲生病时，所有孩子都会照顾她一样。《集经》中也说：“以四种因，菩提萨埵，具足智慧和力量，四魔难以战胜，无法动摇，安住于空性，也不舍弃众生之利益，如所说而行，具有善逝之加持。”第三，所知之相有四：名称和所指的区分，先了解相的必要性，指示其界限，以及从相中引申出的意义。第一，名称和所指的区分有二： общей 区分和 особенный 指示。第一， общей 区分：一般来说，关于相的说法有很多种，但这里说“知、异、作者、本体之相”，从“知”到“本体”，如果各自 рассматриваться，那么它们也会变成各自的自性和相，但在这里，这四者必须被解释为结合的相，因此相对于此，最后一个相是自性，而 особенный 几乎都具有其他意义，知者和作者是通过结果来象征原因，就像乌鸦象征豪宅一样，仅仅是通过它来了解。藏地的伟大车乘也认为这是结果象征原因的意义，这是根本和注释的观点。一些伟大的翻译家区分了名称的基础和所指。
English
Otherwise, both the master and the disciple, whether old or young, would commit very serious mistakes. Applying "the former" to the listener and "the former" to the speaker is also merely symbolic; if reversed, it would also become a mistake. Second, relying solely on oneself: if one speaks of the suffering of the three lower realms, such as hunger, then for the sake of others, one will not like or be averse to entering the lower realms; if one praises the gods and mere peace, one will be satisfied with one's own benefit of entering the higher realms and realizing stream-entry, etc. These are the two cases of relying solely on the practitioner himself. Second, the antidote that eliminates obstacles: just as a precious jewel has many enemies, the practitioner also has many obstacles, but the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions constantly attend to and protect them, so that the practice will not decline. Just as when a mother with many children becomes ill, all the children will take care of her. The Compendium also says: "With four causes, the Bodhisattva, endowed with wisdom and power, is difficult to overcome by the four Maras and cannot be shaken, abiding in emptiness, and not abandoning the benefit of sentient beings, acting as spoken, and having the blessings of the Sugata." Third, the characteristics of what is to be known have four aspects: the distinction between name and referent, the necessity of knowing the characteristic beforehand, indicating its boundaries, and the meaning derived from the characteristic. First, the distinction between name and referent has two aspects: general distinction and particular indication. First, general distinction: In general, there are many different statements about characteristics, but here it is said that "the characteristic of knowing, differentiating, doing, and essence." From "knowing" to "essence," if each is considered separately, then they will also become their own nature and characteristic, but here, these four must be explained as the characteristic of combination, so relative to this, the last characteristic is nature, while the particular almost always has other meanings, and the knower and the doer symbolize the cause through the result, just as a crow symbolizes a mansion, it is merely known through it. The great chariots of Tibet also consider this to be the meaning of the result symbolizing the cause, which is the view of the root and commentary. Some great translators distinguish the basis of the name from the referent.