Tibetan
མ་པ་ཡུམ་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་འཛིན་པ་དང༌། འོག་མ་དྲུག་གིས་ཡུམ་དོར་ནས་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་ལྡོག་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་བཞག་པ་ཙམ་མོ། །ཤིང་གི་རྩ་བ་དོར་ནས་ཡལ་ག་ཚོལ་ན་དོན་མི་འགྲུབ་པ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱུ་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡུམ་པོར་ནས་ཡལ་ག་སོགས་ལྟ་བུའི་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལ་འཇུག་པ་ནི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉམས་པ་དང༌། བཟང་མང་འོང་བའི་ཇོ་བོ་ལ་མི་སློད་བར་ངན་ཉུང་འོང་བའི་ལས་མི་ལ་སློང་བའི་ཁྱི་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡུམ་བོར་ནས་དམན་སྡེ་ལ་འཇུག་པ་ནི་གྱ་ནོམ་པའི་རོ་འབྲས་བུ་མཆོག་གི་བདེ་བ་མྱང་བ་ལས་ཉམས་པ་སྟེ་སྔ་མ་རྒྱུ་དང་འདི་འབྲས་བུ་ལས་ཉམས་པའི་ལྡོག་པ་ནས་སོ། །གླང་པོ་རྙེད་ནས་དེའི་ མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་མི་བྱེད་པར་དེའི་རྗེས་ལས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཚོལ་པ་ལྟར་ཡུམ་ལས་ཐེག་ཆེན་མི་འཛིན་པར་དམན་སྡེ་ལས་འཛིན་པ་ནི། དེ་ལས་དེ་རྙེད་པ་མི་སྲིད་པས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཐེག་ཆེན་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་ཉམས་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལས་ཉམས་པའི་ལྡོག་པ་ནས་སོ། །ནོར་བུ་འདོད་པ་འགའ་ཞིག་རྒྱ་མཚོ་མཐོང་ནས་དེ་རྨིག་རྗེས་ཀྱི་ཆུ་དང་སྙོམས་པ་ན་དེས་ཚིམ་ནས་རྒྱ་མཚོར་མ་ཞུགས་པས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནོར་བུ་མ་ཐོབ་པ་བཞིན་དུ། ཡུམ་དང་དམན་སྡེ་སྙོམས་པ་ན་དེས་ཚིམ་སྟེ་ཡུམ་ལ་མ་ཞུགས་པས་འདོད་པའི་དོན་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པས་རྟག་ཏུ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཉམས་པ་དང༌། འདི་ཡན་བཅུ་ཚན་དང་པོའོ། །ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚད་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཁང་བཟང་གི་ཚད་དང་མཉམ་པའི་ཁང་བཟང་བྱེད་འདོད་པའི་ཤིང་བཟོ་མཁན་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བ་ཉམས་པ་དང༌། ཁམས་ཀྱི་རྒྱལ་ཕྲན་མཐོང་ན་འཁོར་ལོས་སྐྱུར་ཡང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སྙམ་པ་དང༌། ཞག་དྲུག་ཅུ་པའི་འབྲས་ཆན་རྙེད་ནས་ཁ་ཟས་རོ་བརྒྱ་པ་འདོར་བ་དང༌། ནོར་བུ་རིན་ཐང་མེད་པ་རྙེད་ནས་ནོར་བུ་རིན་ཆུང་བ་དང་སྙོམས་པ་བཞིན་དུ་ཡུམ་བོར་ནས་དམན་སྡེ་ལས་རྣམ་མཁྱེན་ཚོལ་བ་ནི་གོང་ན་མེད་པ་ཆོས་ལོངས་སྤྲུལ་གསུམ་ལས་ཉམས་པའོ། །ཉམས་པ་དྲུག་ལས་དང་པོ་ གཉིས་ནི་ཐོག་དམན་གྱི་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་གཅིག་དང་གསུམ་གྱིས་རིམ་པ་ལྟར་ཐེག་ཆེན་རྣམ་མཁྱེན་དོན་དུ་གཉེར་ཡང་དེ་དག་ཡུམ་འདིའི་དོན་དང༌། དེ་ཁོ་ན་དེའི་རྒྱུར་མ་ཤེས་པ་ཡིན་པས། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་མ་གཉིས་དང་འོག་
Chinese
执持从母般若分离的原因，与以下六者舍弃母般若而进入低劣的声闻乘藏没有差别，只是从反面的角度安立了差别而已。如同舍弃树根而寻求树枝，则不能成办事情一样，舍弃作为世间和出世间功德之根本的母般若，而进入如同树枝等的低劣声闻乘藏，就是对一切智之因的显现执着减弱；如同不向能带来众多利益的主人乞讨，而向只能带来少量利益的佣人乞讨的狗一样，舍弃如来一切法的根本母般若，而进入低劣的声闻乘藏，就是从品尝丰饶的美味和殊胜果位的安乐中退失，前者是从因上退失，后者是从果上退失的反面。如同得到大象后，不去了解它的特征，反而从它的足迹中寻求它的特征一样，不从母般若中受持大乘，反而从低劣的声闻乘藏中受持，这是不可能从中得到它的。因此，在一切情况下，都是从普遍受持大乘中退失，是从因果二者上退失的反面。如同一些想要得到宝珠的人，见到大海后，认为它和蹄迹中的水一样，因此感到满足而不进入大海，因此想要做的事情，得到宝珠是不可能的。同样，认为母般若和低劣的声闻乘藏一样，因此感到满足而不进入母般若，因此想要得到的意义，得到一切智是不可能的，因此总是从想要做的事情上退失。以上是第一个十法。如同想要建造的木匠，想要建造的房屋的大小与日月坛城的量相等一样，这是从因果关联上退失。如同见到边地的国王，就认为转轮王也是这样一样。如同得到六十天的糌粑，就舍弃百味饮食一样。如同得到无价的宝珠，就认为它和价值低廉的宝珠一样，舍弃母般若而从低劣的声闻乘藏中寻求一切智，就是从无上的法报化三身上退失。六种退失中，前两种是追求低劣的果位，从那之后，一个和三个依次是虽然追求大乘一切智，但是他们不了解这些是母般若的意义，并且仅仅是它的原因。因此，因果前两种和后
English
Holding onto reasons for turning away from the Mother Prajñāpāramitā, and the six lower ones abandoning the Mother and entering the inferior Śrāvakayāna Piṭaka, there is no difference, it is only establishing differences from the opposite perspective. Just as if one abandons the root of a tree and seeks branches, one will not accomplish anything, similarly, abandoning the Mother, which is like the root of the qualities of the world and beyond, and entering the inferior Śrāvakayāna Piṭaka, which is like branches, is a weakening of manifest attachment to the cause of omniscience; just as a dog does not beg from a master who can bring much good, but begs from a servant who can only bring little good, similarly, abandoning the Mother, the root of all the Tathāgata's teachings, and entering the inferior Śrāvakayāna, is a loss of experiencing the bliss of abundant flavors and supreme fruit, the former is a loss from the cause, and the latter is a loss from the fruit, from the opposite perspective. Just as if one finds an elephant and does not know its characteristics, but seeks its characteristics from its footprints, similarly, not holding onto the Mahāyāna from the Mother, but holding onto it from the inferior Śrāvakayāna, it is impossible to find it from that. Therefore, in all cases, it is a loss from universally holding onto the Mahāyāna, it is a loss from both cause and effect, from the opposite perspective. Just as some people who want to obtain jewels, seeing the ocean, think that it is the same as the water in a hoofprint, and therefore are satisfied and do not enter the ocean, therefore the thing they want to do, obtaining jewels, is impossible. Similarly, thinking that the Mother Prajñāpāramitā is the same as the inferior Śrāvakayāna, and therefore being satisfied and not entering the Mother, therefore the meaning they want to obtain, obtaining omniscience, is impossible, therefore they always lose the thing they want to do. This is the first ten. Just as a carpenter who wants to build a mansion, wants to build a mansion whose size is equal to the size of the maṇḍala of the sun and moon, this is a loss of the connection between cause and effect. Just as seeing a king of a border region, one thinks that a Cakravartin king is also like that. Just as obtaining sixty days of tsampa, one abandons a hundred flavors of food. Just as obtaining a priceless jewel, one thinks that it is the same as a cheap jewel, abandoning the Mother and seeking omniscience from the inferior Śrāvakayāna, is a loss from the unsurpassed Dharmakāya, Sambhogakāya, and Nirmāṇakāya. Among the six losses, the first two are pursuing inferior fruits, from then on, one and three in order are although pursuing the Mahāyāna omniscience, but they do not understand that these are the meaning of the Mother, and only its cause. Therefore, the first two causes and effects and the following
Tibetan
གི་རྒྱུ་འབྲས་ལས་ཉམས་པ་མི་ཟློས་པ་ནི་མདོའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐེག་ཆེན་ལས་གཡེང་བའི་རྒྱུ་བརྒྱད་ནི། །གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམ་པ་མང་པོ་ལ་ཞེན་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤོབས་པ་དུ་མ་འབྱུང་བ་དང་པོ་དང༌། ཡི་གེ་འདྲི་བ་ཉིད་ལ་ཡུམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གཉིས་པ་དང༌། དངོས་པོ་མེད་པ་ཙམ་ལ་ཡུམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གསུམ་པ་དང༌། ཡི་གེ་བྲིས་ཟིན་པ་ཙམ་ལ་ཡུམ་དུ་ཞེན་པ་བཞི་པ་དང༌། ཡི་གེ་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡུམ་དུ་ཞེན་པ་ལྔ་པ་དང༌། ཉམས་དགའ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དང་ཁྱིམ་གཅིག་པ་གྲོང༌། བཟོའི་བྱེ་བྲག་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་པའི་གྲོང་ཁྱེར། ཚོང་པ་མང་པོ་ཡོད་པའི་གྲོང་བརྡལ། མི་རིགས་བཞི་གནས་པའི་ཕྱོགས་ལྗོངས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དྲུག་པ་དང༌། རིན་པོ་ཆེ་ཐོབ་པ་སོགས་ཀྱི་རྙེད་པ་དང༌། དཔལ་གྱི་དར་དཔྱང་བཅིང་བ་སོགས་ཀྱི་བཀུར་སྟི་དང༌། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྟེ་སྙན་པའི་རོ་མྱོང་བ་ནི་བདུན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཐབས་མ་ཡིན་པ་བདུད་ཀྱིས་བསྟན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ ཚོལ་བ་ནི་བརྒྱད་པའོ། །འདི་ཡན་ཆད་བཅུ་ཚན་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་འགལ་རྐྱེན་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ནི། བདུད་དགེ་སློང་གི་ཆ་བྱད་དུ་འོང་ནས་ངེད་ཀྱི་མདོ་སྡེར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་དེ་ཡུམ་ཡིན་གྱི་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་པ་སོགས་ཡུམ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བར་དུ་དབྱེ་ན་བཅུག་ནས་འབྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་དང༌། ཡུམ་ལྟར་སྣང་བའི་མདོ་སྡེ་སྟོན་པའི་བཅོས་མ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་དང༌། བདུད་ཀྱིས་རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་སུ་སྤྲུལ་ནས་དེ་ལ་འདོད་པ་སྐྱེད་དུ་བཅུག་པས་དད་པ་དང་འདོད་པའི་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་དད་པ་དང་དགའ་བ་སྐྱེད་པ་སྟེ་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་མཐུན་རྐྱེན་མ་ཚང་བ་ལ་གཉིས། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང༌། རང་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པའོ། །དང་པོ་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་ལ་གཉིས། སྔ་མ་ཉན་པ་པོ་དང༌། སྔ་མ་འཆད་པ་པོ་དང་འབྲེལ་བའོ། །དང་པོ་སྔ་མ་ཉན་པ་པོ་དང་འབྲེལ་བ་ནི། ཉན་པ་པོ་ཡུམ་འདྲི་བ་སོགས་ལ་འདུན་པ་ཆེ་ལ་འཆད་པ་པོ་སྙོམ་ལས་ལེ་ལོ་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཚོགས་པའི་ཆོས་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ནས། ཡུལ་འདིར་ཉན་འདོད་ལ་ཡུལ་གཞན་དུ་འཆད་འདོད་པ་དང༌། ཆོས་གོས་སོགས་ལ་འདོད་ཆེན་ཆུང་ཞིང་ཆག་ཤེས་པ་དང་དེ་ལས་བཟློག་པ་འདོད་ཆེན་ཆུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བསོད་སྙོམས་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱངས་བའི་ཡོན་ཏན་ བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་དང་དེ་དང་མི་ལྡན་པ་དང༌། དགེ་ཞིང་འདུན་པའི་ཆོས་ཅ
Chinese
不重复失去其因果关系是经文的要义。第二，使人从大乘中分心的八个原因：第一，执着于色、声等众多对境，产生诸多分别念的勇气；第二，仅仅执着于抄写文字就认为是般若；第三，仅仅执着于无事物就认为是般若；第四，仅仅执着于写完文字就认为是般若；第五，仅仅执着于没有文字就认为是般若；第六，忆念令人愉悦的乡村等同于家园，有十八种工巧差别的城市，有很多商人的城镇，有四个民族居住的地区等等；第七，获得珍宝等的利养，悬挂丝绸等装饰的恭敬，以及品尝诗歌等美妙的滋味；第八，从不是获得佛果之道的魔所说的论藏中寻找方便。以上是两个十个一组。第二，依赖于其他违缘：魔变成比丘的模样，说“如何改变我们的经部，那就是般若，广、中、略等不是般若”，将佛法和人分开，放入分别的结合中；近似般若的经部，示现虚假的近于成就；魔幻化成自己是佛，让他生起欲望，因此对不是如信仰和欲望的对境生起信仰和欢喜，这是三个。第二，顺缘不具足分为两种：自己和他人两者，以及仅仅依赖自己。第一，自己和他人两者依赖又分为两种：前者是听者，前者是说法者相关。第一，前者是听者相关：听者对般若提问等有很大意愿，而说法者懈怠懒惰，因此从集会的佛法行为中退失；同样地结合：想在这里听法却想在其他地方说法；对法衣等欲望大或小，知道破损和相反，不是欲望大或小；具有托钵等修习的十二种功德和不具有这些功德；善良且有愿望的法
English
Not repeating the loss of its cause and effect relationship is the essence of the sutra. Second, the eight causes of distraction from the Mahayana: First, clinging to many objects such as form and sound, giving rise to many courageous discriminations; second, merely clinging to copying letters as prajna; third, merely clinging to the absence of things as prajna; fourth, merely clinging to having finished writing letters as prajna; fifth, merely clinging to the absence of letters as prajna; sixth, remembering pleasant villages as equal to home, cities with eighteen kinds of skillful differences, towns with many merchants, regions where four ethnic groups live, etc.; seventh, gaining profit from obtaining jewels, respect from hanging silk decorations, and tasting the wonderful flavors of poetry; eighth, seeking expedient means from the treatises spoken by demons that are not the path to attaining Buddhahood. The above are two groups of ten. Second, relying on other adverse conditions: A demon transforms into the appearance of a monk and says, "How to change our scriptures, that is prajna, the extensive, intermediate, and concise are not prajna," separating the Dharma and people, and putting them into the union of separation; sutras that appear like prajna, showing false near-accomplishment; a demon transforms himself into a Buddha, causing him to generate desire, therefore generating faith and joy in what is not the object of faith and desire as it is, these are three. Second, the lack of favorable conditions is divided into two: both oneself and others, and relying only on oneself. First, relying on both oneself and others is divided into two: the former is the listener, the former is related to the speaker. First, the former is related to the listener: the listener has great desire for asking about prajna, etc., but the speaker is lazy and indolent, therefore falling away from the Dharma practice of the assembly; similarly combine: wanting to listen to the Dharma here but wanting to speak the Dharma elsewhere; having great or small desire for Dharma robes, etc., knowing damage and the opposite, not having great or small desire; possessing and not possessing the twelve qualities of practicing alms-begging, etc.; virtuous and desirous Dharma