Tibetan
ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་དག་ལ་གཟུང་ངོ། །འདི་དག་ལ་འདས་ལམ་དུ་འཇོག་པ་ནི། སྲིད་རྩེ་ལ་ཟག་མེད་མེད་པར་མངོན་པ་བ་རྣམས་འདོད་ཀྱང༌། ཐེག་ཆེན་ལ་ཡོད་པ་བཞེད་པས་བསམ་གཟུགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆ་རྣམས་འདས་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་དེར་འཇོག་ལ། འགོག་པ་ནི་འདས་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་ཐོབ་དགོས་བས་སོ། །འདིར་འགོག་སྙོམས་ཀྱི་མཐའ་བཅད་པ་ལ་བདུན། གང་ཟག་གང་གིས་དང༌། སེམས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་དང༌། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གང་གིས་དང༌། དགག་བྱ་གང་འགོག་པ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། དུས་དང༌། ཁམས་གང་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། །དང་པོ་གང་ཟག་གང་གིས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི། ཐེག་དམན་ལྟར་ན། བསྡུ་བ་ལས། དེ་ལ་ནི་སློབ་པ་ཕྱིར་མི་འོང་བ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང༌། མི་སློབ་པ་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡང་སྙོམས་པར་འཇུག་གོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ་ ཐེག་ཆེན་ནི་མཐོང་ལམ་ནས་འཇུག་ནུས་སོ། །སོ་སྐྱེ་དང་རྒྱུན་ཞུགས་ཕྱིར་འོང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ལས་རྣམ་གྲོལ་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་མི་ནུས་སྟེ། འདི་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཉོན་ཡིད་དགག་དགོས་ཤིང་སྲིད་རྩེའི་སེམས་ཐོབ་དགོས་ན། དང་པོ་ལ་དང་པོ་མེད་ལ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཕྱི་མ་མེད་པས་སོ། །ས་བཅུ་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་དྲུག་པ་ཡན་ཆད་དུ་འགོག་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་གསུངས་པ་ནི། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ལ་འགོག་པར་བཞེད་པས་མིང་མཚུངས་ཀྱང་དོན་མི་འདྲའོ། །གཉིས་པ་སེམས་གང་ལ་བརྟེན་པ་ནི། སྲིད་རྩེའི་སེམས་དེ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་རྒྱུ་བ་དགག་སླ་བས་དེ་ལ་བརྟེན་པར་མངོན་པ་བ་རྣམས་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཡུམ་གྱི་མདོར་ས་དགུག་ལ་བརྟེན་པར་བཤད་པས་སྔ་མ་ནི་རྩོམ་པ་དང་པོའི་ཚེ་ལ་འདོད་དགོས་སོ། །གསུམ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི། ཚོར་འདུ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་རགས་པ་མི་དབེན་པར་མཐོང་ནས་དེས་ཞི་བར་གནས་པའི་འདུ་ཤེས་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སོ། །བྱང་སེམས་ནི་གཞན་དོན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩལ་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུའོ། །བཞི་པ་དགག་བྱ་གང་འགོག་པ་ནི། ཚོགས་དྲུག་དང་ཉོན་ཡིད་དེ་བདུན་འཁོར་དང་བཅས་པ་འགོག་སྟེ་འདི་ལ་ཉོན་ཡིད་མ་བཀག་ན་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ སྙོམས་འཇུག་དང་འདི་གཉིས་ལ་ཞི་མ་ཞིའི་ཁྱད་པར་མེད་པས་སོ། །དེ་ཡང་འདོད་ཁམས་སུ་ཡིན་གྱི་གཟུགས་ཁམས་ན་སྣ་ལྕེའི་རྣམ་ཤེས་དང་གཟུགས་མེད་ན་ཚོགས་ལྔ་མེད་པས་རིམ་པ་ལྟར་ལྔ་དང་གཉིས་འགོག་གོ །ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཚོགས་དྲུག་ལས་མི་འགོག་གསུངས་པ
Chinese
对于那些传承的，要如此理解。将这些安立为超越道的原因是，虽然显宗论者认为有顶没有无漏，但大乘认为有，因此将八种禅定的无漏部分安立为超越道的体性，所以安立在那里。而灭尽是必须通过超越道才能获得的。这里对灭尽定的界定有七个方面：由谁证得，依靠什么心，以何种作意，灭除什么对境，体性，时间，以及在哪个界中入定。首先，由谁入定呢？按照小乘的观点，《摄类学》中说：“对于此，有学的不还果以身体证得，以及无学二者的部分解脱也能入定。”大乘则认为从见道开始就能入定。异生、预流果、一来果的智慧部分解脱者不能入定，因为入定需要断除烦恼意，并且需要获得有顶的心。对于前者来说，没有最初，对于其余者来说，没有最后。在《十地经》中说，菩萨从第六地以上就能入灭尽定，这是因为他们认为在远离一切戏论的法界中灭尽，所以名称相同，但意义不同。第二，依靠什么心呢？显宗论者认为，有顶的心非常微细，依靠它可以容易地断除心和心所的运行，所以依靠它。然而，《母经》中说依靠第九地，所以前者必须被认为是最初修习的时候。第三，作意是什么呢？因为看到感觉、想法等粗大的运行并不寂静，所以通过以寂静安住的意识为先导的作意。菩萨是为了利益他人而将禅定的力量结合起来。第四，灭除什么对境呢？灭除六识和烦恼意这七者及其眷属，如果不灭除烦恼意，那么灭尽定和无想定之间就没有寂静与不寂静的区别了。而且，这只在欲界中存在，因为在色界中没有鼻舌识，在无色界中没有五蕴，所以依次灭除五蕴和二蕴。声闻说不灭除六识。
English
Those of the lineage are to be understood in this way. The reason for establishing these as the path of transcendence is that, although the Abhidharma followers believe that there is no uncontaminated [wisdom] at the peak of existence, the Mahayana believes that there is. Therefore, the uncontaminated aspects of the eight meditative absorptions are established as the nature of the path of transcendence, and thus they are established there. Cessation is necessarily attained through the path of transcendence. Here, there are seven aspects to defining cessation: by whom, relying on what mind, with what attention, what object is ceased, the nature, the time, and in which realm one enters into equipoise. First, by whom is equipoise entered? According to the Hinayana, the Compendium says, "For this, the learner, the non-returner, who realizes it with the body, and the non-learner, both of whom are liberated from their respective parts, also enter into equipoise." This is how it is. The Mahayana, however, can enter into equipoise from the path of seeing. Ordinary beings, stream-enterers, and once-returners who are liberated from their respective parts of wisdom cannot enter into equipoise, because entering into this requires abandoning afflicted mind and attaining the mind of the peak of existence. For the former, there is no first, and for the latter, there is no last. In the Ten Bhumi Sutra, it is said that Bodhisattvas from the sixth bhumi and above enter into cessation. This is because they consider cessation to be in the sphere free from all elaboration, so the names are the same, but the meanings are different. Second, relying on what mind? The Abhidharma followers believe that the mind of the peak of existence is very subtle, and relying on it makes it easy to cease the movement of mind and mental factors, so they rely on it. However, the Mother Sutra says to rely on the ninth bhumi, so the former must be considered to be at the time of the first practice. Third, what is the attention? Because seeing that the gross movement of feelings, thoughts, etc., is not peaceful, it is through attention preceded by the consciousness of abiding in peace. Bodhisattvas are for the sake of combining the power of samadhi for the benefit of others. Fourth, what object is ceased? The six aggregates and the afflicted mind, these seven, along with their retinues, are ceased. If the afflicted mind is not ceased, then there is no difference between cessation and non-cessation between cessation and the non-conceptual absorption. Moreover, this only exists in the desire realm, because in the form realm there is no nose and tongue consciousness, and in the formless realm there are no five aggregates, so the five and two aggregates are ceased in order. The Hearers say that the six aggregates are not ceased.
Tibetan
་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གཞུང་ལས་ཚོགས་དྲུག་ལས་མ་བཤད་པས་དེ་ཙམ་ཞིག་འགོག་པར་བཤད་པ་ཡིན་ལ་དོན་དུ་ཉོན་ཡིད་ཀྱང་འགོག་པར་བསྡུ་བ་ལས་བཤད་དོ། །གནས་སྐབས་དེར་ཡང་ཀུན་གཞི་ཡོད་པས་སེམས་ལྡན་ཡིན་ནོ། །ལྔ་པ་ངོ་བོ་ནི། དོན་སྨྲ་དང་ཐེག་ཆེན་པ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དུ་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་བྱེ་སྨྲས་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འདོད་ལ་མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་དོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། འདི་ལྡན་མིན་དུ་བཤད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སྡེ་བ་དང་སྒོ་བསྟུན་པ་ཡིན་གྱི་ཐེག་ཆེན་རང་ལུགས་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་འདོད་དེ། སའི་སྙིང་པོ་འཁོར་ལོ་བཅུ་པ་ལས། བྱང་སེམས་རྣམས་འགོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ནས་འདུ་ཤེས་གསུམ་དང་ཚོར་བ་གསུམ་ཡོངས་སུ་གཅོད་དེ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང༌། ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས་ཀྱང་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཤད་པ་དང༌། སྙོམས་འཇུག་ཏུ་གསུངས་པ་དང་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་སྐུར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ནི། འདིའི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ལྟ་ཞོག །བྱེ་སྨྲའི་བཙུན་པ་དབྱིག་བཤེས་ཀྱིས་ འདིའི་སྐབས་སུ་ཡིད་ཤེས་མི་གསལ་བ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡང༌། ཡིད་ཤེས་ཡོད་ན་རེག་པ་དང་ཚོར་བ་སོགས་སྐྱེ་བར་གསུངས་པའི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་བཀགས་ཤིང༌། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ལ་ཀུན་གཞི་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ཡང༌། འགོག་སྙོམས་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཚོགས་དྲུག་མེད་པས་ཀུན་གཞི་མེད་ན་ཤི་བ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བ་སོགས་གསུངས་པས་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་ལས་ནི་འགོག་སྙོམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཀུན་གཞིས་སེམས་ཡོད་དུ་གསུངས་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་སེམས་ཡོད་དུ་གསུང་བ་མེད་ལ། དེ་དང་མི་མཐུན་པར་བཀྲལ་བའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་གཞན་ཡང་མེད་པས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མདོ་དང་བྱམས་པའི་དགོངས་པ་འཆད་མི་ནུས་པས་འགོག་སྙོམས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཀྲལ་བ་འདི་མི་འཐད་པར་མངོན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ན་ཡིད་ཤེས་ཡིན་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་སུམ་ཅུ་པ་ལས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་བ་ནི། །རྟག་ཏུའོ་ཞེས་འབྱུང་དུས་སྤྱིར་བཏང་ནས། འདུ་ཤེས་མེད་པ་དང༌། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་རྣམ་གཉིས་དང༌། །སེམས་མེད་གཉིད་དང་བརྒྱལ་མ་གཏོགས། །ཞེས་གནས་སྐབས་དེ་ལྔར་མི་འབྱུང་བར་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནས་བཤད་པས་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་དང་ སངས
Chinese
按照声闻乘的论典来说，因为没有讲六识，所以说是遮止这些，但实际上是从遮止染污意来解说的。在那种情况下也有阿赖耶识，所以是有心。第五，本体方面：说一切有部和 大乘都认为是“非相应行”。但是，说一切有部认为是实有，经部以上则认为是假有。有些人说：这样说它属于“非相应”，是为了顺应声闻部的观点，就大乘自宗来说，认为是特殊的等持。如《地藏十轮经》中说：“菩萨安住于灭尽定中，断绝三种想和三种受”等等。还有，《般若经》中也说是超越的等持，说是等至，说是证悟智慧的法身。因此，有人说这是大乘圣者的无分别智。 也就是说，圣者无著兄弟：不要说了解它的本体，说一切有部的比丘友贤也认为此时有不明显的意识。如果存在意识，就会产生触和受等，这是根据经文而遮止的。在论证声闻部有阿赖耶识时也说：入灭尽定时，因为没有六识，如果没有阿赖耶识，就会变得和死亡一样等等。因此，兄弟的论典中说，在灭尽定的情况下，阿赖耶识是有心的，但没有说其他识是有心的。也没有其他与此相违背的大乘论典，因为不能靠自己的力量来解释经和弥勒菩萨的密意，所以把灭尽定解释为无分别的等持是不合理的。 另外，如果这是无分别的等持，就必须是意识。如果是这样，在《三十颂》中说：意识的生起，通常说，除了无想定、二种等至、无心睡眠和昏厥之外。特别指出了这五种情况不会产生意识，所以是不合理的。因此，通过道的加持力而获得的和
English
According to the Śrāvakayāna scriptures, it is said to be a cessation of just the six consciousnesses, but in reality, it is explained as including the cessation of the afflicted mind. Even in that state, there is the ālaya-vijñāna, so it is with mind. Fifth, regarding its nature: Both the Sarvāstivādins and the Mahāyānists consider it to be a "non-associated formation." However, the Sarvāstivādins consider it to be substantially existent, while the Sautrāntikas and above consider it to be nominally existent. Some say: Saying that this is "non-associated" is to accord with the views of the Śrāvakayāna school, but in the Mahāyāna tradition itself, it is considered to be a special samādhi. As it is said in the Daśacakra-kṣitigarbha-sūtra: "Bodhisattvas, abiding in the samādhi of cessation, completely sever the three perceptions and the three feelings," and so on. Also, in the Prajñāpāramitā-sūtra, it is said to be a transcendent samādhi, said to be absorption, and said to be the dharmakāya of enlightened wisdom. Therefore, some say that this is the non-conceptual wisdom of the Mahāyāna noble ones. That is, the noble brothers Asaṅga and Vasubandhu: Not to mention understanding its nature, the Sarvāstivādin monk Dharmamitra also considered that there is an unclear mind-consciousness at this time. If there is mind-consciousness, then contact and feeling, etc., will arise, and this is prevented based on the scriptures. Also, when proving that the Śrāvakayāna school has the ālaya-vijñāna, it is said: When entering the samādhi of cessation, because there are no six consciousnesses, if there is no ālaya-vijñāna, it will become like death, and so on. Therefore, in the brothers' treatises, it is said that in the case of the samādhi of cessation, the ālaya-vijñāna is with mind, but it is not said that other consciousnesses are with mind. There are no other great Mahāyāna treatises that explain it in a way that contradicts this, because one cannot explain the meaning of the sūtras and Maitreya's intention by one's own power, so it is unreasonable to explain the samādhi of cessation as a non-conceptual samādhi. Furthermore, if this is a non-conceptual samādhi, it must be mind-consciousness. If so, in the Thirty Verses, it says: The arising of mind-consciousness is generally said to occur at all times, except for the state of non-perception, the two kinds of absorption, mindless sleep, and fainting. It is specifically pointed out that consciousness does not arise in these five situations, so it is unreasonable. Therefore, that which is attained through the power of the path and