Tibetan
༌། དེ་དག་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོའི་སྒྲར་གསུངས་པ་ནི་སྒོམ་བྱུང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། །གཉིས་པ་སྤྲུལ་པའི་ལམ་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་སྟེ། གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་གཟུགས་ལ་ལྟ་བ་དང༌། སྡུག་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའོ། །དང་པོ་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་ལ་དྲུག །རྟེན་གང་གིས། ས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་གང་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ངེས་ཚིག་དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་ལྟ་བའོ། །དང་པོ་རྟེན་ནི་ཐེག་ཆེན་ཡིན་ན་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་ཡན་ཆད་དང༌། ཐེག་དམན་གྱི་ཕྱིར་མི་འོང་ལུས་མངོན་བྱེད་དང༌། དགྲ་བཅོམ་གཉིས་ཀའི་ཆ་ལས་རྣམ་གྲོལ་གྱིས་སོ། །དེ་ཡང་མཛོད་ལས། རྣམ་ཐར་དང་པོ་གསུམ་མིའི་རྟེན་ལ་སྐྱེ་བར་གསུངས་ཤིང་སའི་དངོས་གཞིར་འདོད་པའི་རྟེན་ལ་སྐྱེ་བར་གསུངས་མོད། །འོན་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་དང་འདོད་ལྷའི་རྟེན་ལ་སྒོམ་ནུས་སམ་སྙམ་མོ། །གཉིས་པ་ས་གང་ལ་བརྟེན་པ་ནི། མཛོད་ལས། རྣམ་ཐར་དང་པོ་འདི་གཉིས་འདོད་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཁ་དོག་གི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་རིམ་བཞིན་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ལ་བརྟེན་པར་འདོད་ཀྱང༌། དེའི་ལུགས་ཀྱིས་འདི་གཉིས་མི་སྡུག་པར་སྒོམ་པར་འདོད་པས་དེ་འདིར་མི་གཟུང་ངོ༌། །དེས་ན་འདིར་ནི་ཀུན་བཏུས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་རབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནོ། །གསུམ་པ་ཡུལ་གང་ལ་ལྟ་བ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ཆུང་ངུ་ཁ་དོག་བཟང་བ་དང་ཁ་དོག་ངན་པ་དང༌། ངན་པ་དང་བཟང་པོ་རྣམས་དང་ཆེན་པོ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་རྣམས་ལའོ། །དེ་ལ་ཁ་དོག་བཟང་པོ་ནི་མཛེས་པར་ སྣང་བའོ། །ངན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །ངན་པ་ནི་སྒྲ་ནས་རེག་བྱའི་བར་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའོ། །བཟང་བ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། །ཆུང་ངུ་ནི་སེམས་ཅན་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། །ཆེན་པོ་ནི་ཁྱིམ་དང་གནས་ཁང་ངོ༌། །བཞི་པ་ཇི་ལྟར་ལྟ་བའི་ཚུལ་ནི། །ནད་ལྟ་བ་པོ་རང་ལ་གཟུགས་ཅན་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་ནས་ཆེ་ཆུང་བཟང་ངན་རྣམས་ལ་དེ་ལས་ཆེ་བའམ་ཆུང་བ་སོགས་སུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པར་ལྟ་བའོ། །འདི་ལྟར་ལྟ་བའི་ཡུལ་ནི་བཟང་ངན་གང་ཡིན་ཀྱང་རང་ཉིད་དེ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་དགོས་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་མོས་པའི་དབང་མ་ཐོབ་པས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་ནས་སོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་རང་ལ་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཞག་དགོས་པས་མ་བྲལ་ན་དེ་སླ་ལ། གལ་ཏེ་གཟུགས་མེད་ཐོབ་པས་བྲལ་ཡང་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པར་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཞག
Chinese
因此，这些被说成是解脱之门的音声，是修生出世间的。第二，幻化的道，有三种解脱：有色者观色，无色者观色，以及不净观的解脱。第一，有色者观色的解脱有六种。以何为所依？依靠何地？以何为境？以何种方式？为何需要确定词义？为何而观？第一，所依若是大乘，则是资粮道大士乃至以上；若是小乘，则是能现不来果之身者，以及阿罗汉二者中的解脱者。如《俱舍论》中所说：“前三种解脱生于人身所依。”虽然说生于意为地的实事所依，然而，菩萨能否以色界和欲界天神的所依来修习呢？这是个疑问。第二，依靠何地？《俱舍论》中说：“这前两种解脱，是依次修习欲界和初禅二者的颜色之贪的对治，因此认为依靠初禅二者。”然而，按照那种说法，这二者被认为是修习不净观，因此这里不采用。因此，这里如《摄类学》中所说，依靠四禅的实事之极。第三，观何境？观外境的微小之色，好色和坏色，以及坏色和好色等，以及大的也同样配合。其中，好色是显得美丽的。坏色是与此相反的。坏色是从声音到触觉之间不悦意的。好色是与此相反的。微小的是有情和受用的色。大的是房屋和住所。第四，如何观的方式是：如同病人，观者自己认为是具有色身，对于大小好坏等，不一定观成比自己更大或更小等。如此观的境，无论是好是坏，都需要自己对它没有贪执，即使没有贪执，也因为没有获得如所愿的意乐自在，因此想要获得它。在这种情况下，需要对自己保持有色的概念，如果没有脱离，这很容易。如果获得了无色，即使脱离了，也不要显现出来，而是保持有色的概念。
English
Therefore, these are said to be the sound of the door of liberation, which is the meditation-born transcendence of the world. Second, the path of emanation has three liberations: one with form contemplating form, one without form contemplating form, and the liberation of the impure. First, the liberation of one with form contemplating form has six aspects. What is the basis? Relying on what ground? What is the object? In what manner? Why is it necessary to define the terms? Why contemplate? First, if the basis is the Mahayana, then it is the Great Accumulation Path and above; if it is the Hinayana, then it is the one who manifests the body of the non-returner, and the liberation from both aspects of the Arhat. As it is said in the Treasury of Knowledge: "The first three liberations are said to be born on the basis of human beings." Although it is said to be born on the basis of what is considered the actual ground of the earth, however, can a Bodhisattva meditate on the basis of the form realm and the desire realm deities? This is a question. Second, relying on what ground? In the Treasury of Knowledge, it is said: "These first two liberations are gradually meditated as the antidote to the attachment to the colors of the desire realm and the first dhyana, so it is thought to rely on the first two dhyanas." However, according to that system, these two are thought to be meditated as the unattractive, so they are not taken here. Therefore, here, as it is said in the Compendium, it relies on the extreme of the actual ground of the fourth dhyana. Third, what object to contemplate? The small external forms, good colors and bad colors, and bad and good ones, and the large ones are similarly combined. Among them, good color is what appears beautiful. Bad color is the opposite of that. Bad color is what is unpleasant from sound to touch. Good color is the opposite of that. Small is the form of sentient beings and enjoyment. Large is the house and dwelling. Fourth, the way to contemplate is: like a sick person, the contemplator himself understands that he has a form, and for the large and small, good and bad, etc., he contemplates without definitely making them larger or smaller than himself. The object of contemplation in this way, whether good or bad, needs to be free from attachment to it, and even if free from attachment, because he has not obtained the power of desire as desired, he desires to obtain it. In this case, it is necessary to keep the concept of form for oneself, and if one has not separated from it, it is easy. If one has obtained formlessness, even if one has separated from it, one should not manifest it, but keep the concept of form.