Tibetan
གས་པའམ། །ཡང་ན་མཛོད་འགྲེལ་ལས། ཅིའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་ལ་ཡང་དག་པར་འཇོག་པར་བཤད་ཅེ་ན། དེས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ལམ་ནི། །སྤང་གཉེན་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བ་སྟེ། ལམ་དེ་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞིའོ། །འདི་ལ་ཡང་སྔར་ལྟར་བཞི་ལས། །དང་པོ་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་ན། ལུས་གཅིག་ལ་དུ་མ་དང༌། དུ་མ་ལ་གཅིག་ཏུ་བྱ་ བ་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་ན། དབུས་མཐའ་ལས། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བརྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་སྒོམ་པ་སྟེ། བརྒྱད་ནི། འདུན་པ། རྩོལ་བ། དད་པ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ། དྲན་པ། ཤེས་བཞིན། སེམས་པ་་བཏང་སྙོམས་ཏེ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། །དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་རྒྱུར་རོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བཞི་ནི། མངོན་པར་འདོད་པ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང༌། ལུས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའོ། །དེ་ཡང་རིམ་པ་ལྟར་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་དང༌། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཞག་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ནི་རྩོལ་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེའི་རྟེན་དང༌། དེའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་ནི་བརྟེན་པའོ། །རྟེན་འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ཡོད་ན་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་བྱ་བ་འདོད་པས་སོ། །བརྟེན་པ་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་སྦྱངས་ཏེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ལུས་སེམས་ལས་རུང་གི་ཤིན་སྦྱངས་སྐྱེ་བས་སོ། །འདི་དག་གང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ཅེ་ན། སྤང་བྱ་ལྔ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར་བྱིང་ རྒོད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པས་ལྔའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ནི་སྦྱོར་བའི་དང༌། གཉིས་པ་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་དང༌། གསུམ་པ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་དང༌། བཞི་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དང༌། ལྔ་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་ཞི་བའི་དུས་སུ་སྐྱོན་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་སྦྱོར་བར་མི་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། དགོས་པའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང༌། མི་དགོས་པའི་ཚེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སོ། །དེ་དག་ཇི་ལྟར་སྤོང་བའི་ཚུལ་ནི། དང་པོ་བཞི་ནི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་དང་བཅས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །ཕྱི་མ་བཞི་ནི་དབུས་མཐའ་ལས། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་ཕྱི་མ་བཞི་སྤོང་བའོ། །གསུམ་པ་ངོ་བོ་གང་གིས་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིའི་ངོ་བོ་ནི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །དེ་ཡང་སྡེ་ཚན་དང་པོ་གསུམ་ལ་ཤེས་རབ་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་དང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཤད་པ་ནི་གཙོ་བོ་སྨོས་པ་ཡིན་པར་མཛོད་ལས་སོ། །བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོ་ནི། དགེ་བ་ལ་འདུན་པ་དྲག་པོའི་གུས་སྦྱོར་དང༌། བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་ལྡན་གྱི་རྟག་སྦྱོར་དང༌། སྔོན་ ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་རྒྱས་པ་དང༌། གཞན་གྱི་གདམས་ངག་ལས་དཔྱོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་བར་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །བཞི་པ་དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་སྦྱང་བ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་གང་དང་གང་མངོན་དུ་བྱ་འདོད་པ་དེ་ལ་ཡིད་གཏད་པས་མངོན་དུ་འགྱུར་བའོ། །བཞི་པོ་དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན་མཛོད་འགྲེལ་ལས། ཅིའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཞེས་བཤད་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱོར་བའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། གནོད་འཇོམས་ཆེ་བར། རྫུ་འཕྲུལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ལ་བྱས་ནས་དེའི་གཞི་དང་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྐང་པ་ཞེས་འདོད་དོ། །བཞི་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྦྱོར་བའི་ལམ་ནི། འདུན་པ་སོགས་བརྒྱད་ཀྱིས་སེམས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་བྱས་པ་ལ་བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་བྱེད་དྲོ་བ་དང་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་འབྱུང་བའོ། །ལམ་དེ་ལ་དབང་པོ་ལྔའོ། །འདི་ལ་ཡང་བཞི་ལས། དང་པོ་ཡུལ་ནི་བདེན་བཞི་སྟེ། །འདི་དག་འཕགས་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བས་བསྡུས་པས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པ་ནི། སྔ་མ་སྔ་མ་རྣམས་རྒྱུར་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་འཇུག་པའོ། །གསུམ་པ་ངོ་བོ་ནི། དད་པའི་དབང་པོ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོའི་བར་ཏེ། །རིམ་ པ་ལྟར་བདེན་བཞི་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང༌། དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་སྤྲོ་བ་དང༌། དེའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པ་དང༌། དེའི་དོན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག
Chinese
或者，如《俱舍论释》中所说：“为何说精进是正确的安置？因为它能正确地安置身、语、意。”就像这样。第三，完全调伏禅定的方法是：具有对所断和对治进行取舍的精进，禅定能使心变得堪能，这条道路就是神足的四种。对此，也如前一样有四种。第一，以何种对境来调伏心？就是将一个身体变成多个，将多个身体变成一个等神通之事业。第二，以何种方式调伏心？如《中边分别论》所说：“舍弃五过失，八种作意，从所依之因生起。”就像这样，修习舍弃的八种作意，即：欲、勤、信、轻安、念、正知、舍，因为是为了舍弃而显现作意，所以这样说。与此相应就是因。其中前四种是：显现欲、精进、显现信、身心堪能。这又依次被安立为所依和能依，因和果。显现欲是精进的前行，是它的所依，因此精进是能依。所依欲的因是信，因为具有对因果深信的信心，所以想要进行等持的活动。能依精进的果是轻安，因为发起精进，所以生起身心堪能的轻安。这些是为了舍弃什么而作意呢？是五种所断，如《中边分别论》所说：“懈怠与教授，忘失与沉掉，不作意与作意，这些被认为是五种过失。”就像这样，将沉和掉二者合为一种，所以是五种。其中，第一个是结合的，第二个是结合的行动，第三个是等持的，第四个是生起沉掉的，第五个是在沉掉寂静的时候是过失，依次是不进行结合，心不变成等持，心不变成堪能，需要的时候不忆念沉掉的对治。
English
Or, as stated in the commentary on the Abhidharmakośa: "Why is it said that diligence is the correct placement? Because it correctly places body, speech, and mind." Just like that. Third, the path of completely taming samadhi is: Having diligence in adopting and abandoning what is to be abandoned and what is the antidote, samadhi makes the mind workable. That path is the four legs of miraculous power. Regarding this, there are also four as before. First, with what object in mind does one tame the mind? It is the activity of miraculous powers such as turning one body into many, and turning many bodies into one. Second, in what way does one tame the mind? As the Madhyāntavibhāga states: "Abandoning five faults, eight activities, arising from the dependent cause." Like that, meditate on the eight activities of abandonment, namely: aspiration, effort, faith, pliancy, mindfulness, awareness, equanimity. Because it is manifest activity for the sake of abandonment, therefore it is said that way. Being endowed with that is the cause. Among them, the first four are: manifest desire, diligence, manifest faith, and the workability of body and mind. These are also established in order as support and supported, cause and effect. Manifest desire precedes diligence, so it is its support, and therefore diligence is the supported. The cause of the support of desire is faith, because if there is faith that deeply believes in cause and effect, one desires to engage in the activity of equipoise. The result of the supported diligence is pliancy, because by exerting diligence, pliancy arises, making body and mind workable. For the sake of abandoning what are these activities done? There are five to be abandoned, as the Madhyāntavibhāga states: "Laziness and instructions, forgetfulness and sinking and excitement, non-application and application, these are considered the five faults." Like that, combining sinking and excitement into one, so there are five. Among them, the first is of joining, the second is of the action of joining, the third is of equipoise, the fourth is of the arising of sinking and excitement, the fifth is a fault at the time when sinking and excitement are pacified. In order, it is not engaging in joining, the mind does not become equipoised, the mind does not become workable, and when needed, one does not remember the antidote to sinking and excitement.
Chinese
以及不需要的时候放在心上。那么如何舍弃它们的方法是：最初的四种是懈怠的对治，也就是精进，但这是就包括因果而言的。后面的四种是，从中间和边际，不要忘记所缘境，觉了沉没和掉举，以及为了舍弃它们而努力，以及平静地安住。就像所说的那样，所以要舍弃后面四种应舍弃的。第三，以什么本体来完全调伏自心，这有两方面，总的本体是：等持。也就是说，在最初的三个部分里，说为智慧、精进和等持，这是就主要方面而言的，如《俱舍论》里所说。个别的本体是：对于善法的强烈意愿的恭敬修习，以及精进持续不断的恒常修习，以及先前修习等持所生的心之种子增长，以及依靠其他的教言来观察，从而心一缘安住的等持。第四，为了什么必要而修习呢？就是想要显现神通等等任何事物，就信任它，从而就能显现。为什么这四者被称为神足呢？《俱舍论释》里说：为什么等持被称为神足呢？因为它是一切功德到来的所依。而且，在《摧伏大敌论》中，将神通作为出世间的道，并认为它是其基础和处所，所以称为足。第四，现证的加行道是：通过意愿等八者来完全调伏自心，从而生起能现证真谛的暖位和顶位的加行。此道有五根。对此也有四点，第一，所缘是四谛。这些被圣道的加行所摄，所以是具有真谛的体相。第二，如何修习呢？就是以前面的作为因，依靠它，后面的才能生起。第三，本体是：从信根到慧根，依次是对四谛生起真实的信解，以及为了证悟它而欢喜，以及受其影响而不忘失所缘境，以及对它的意义心一境性。
English
and keeping it in mind when it is not needed. The way to abandon them is: the first four are the antidotes to laziness, which is diligence, but this is in terms of cause and effect. The latter four are, from the middle and the edge, not forgetting the object of focus, realizing sinking and excitement, and striving to abandon them, and peacefully abiding. As it is said, so the latter four to be abandoned should be abandoned. Third, with what essence does one completely tame the mind, there are two aspects to this, the general essence is: Samadhi. That is to say, in the first three sections, it is said to be wisdom, diligence, and Samadhi, which is in terms of the main aspect, as stated in the Abhidharmakosha. The individual essence is: the respectful practice of strong desire for virtue, and the constant practice of continuous diligence, and the growth of the seed of the mind born from previously practicing Samadhi, and relying on the instructions of others to observe, thereby the Samadhi of the mind abiding in one-pointedness. Fourth, for what necessity is it practiced? It is that whatever one wants to manifest, such as miraculous powers, one trusts in it, and thereby it can be manifested. Why are these four called the feet of miracles? The Abhidharmakosha commentary says: Why is Samadhi called the feet of miracles? Because it is the basis for the arrival of all qualities. Moreover, in the "Subduing the Great Enemy," miracles are taken as the path beyond the world, and it is considered to be its foundation and place, so it is called feet. Fourth, the path of application for direct realization is: by completely taming the mind through the eight, such as intention, the application of warmth and peak positions that can directly realize the truth arises. This path has five faculties. There are also four points to this, first, the object is the four truths. These are included in the application of the noble path, so they have the characteristics of the truth. Second, how to meditate? That is, the former ones are the cause, relying on it, the latter ones can arise. Third, the essence is: from the faculty of faith to the faculty of wisdom, in order, it is to generate true faith in the four truths, and to rejoice in order to realize it, and not to forget the object of focus under its influence, and the one-pointedness of mind towards its meaning.