Tibetan
ང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞིའོ། །དེ་ལ་ཡང་སྔར་ལྟར། དང་པོ་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་ནས་སྤོང་བ་ནི། དགེ་བ་རྣམ་བྱང་དང༌། །མི་དགེ་བ་ཀུན་ཉོན་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་བཞིའོ། །གཉིས་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྤོང་བ་ནི། ཀུན་ཉོན་སྐྱེས་པ་དག་རྒྱུན་མཐུད་དུ་མི་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་ དང༌། དེ་སྔར་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་དག་མི་སྐྱེད་པ་དང༌། རྣམ་བྱང་སྐྱེས་པ་དག་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་དང༌། དེ་སྔར་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་དག་སྐྱེད་པ་སྟེ་བཞི་པ་དེའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའོ། །དེ་ཡང་མདོ་ལས། །འདུན་པ་བསྐྱེད་དོ། འབད་དོ། བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་ཏོ། རབ་ཏུ་འཇོག་གོ། །ཞེས་བཞི་པོ་དེ་རེ་རེ་ལ་སྦྱར་ནས་གསུངས་སོ། །མདོ་འདིས་བརྩོན་འགྲུས་སྒོམ་པ་གནས་དང་བཅས་པ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདུན་པ་ནི་གནས་ཏེ། དེ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སོ། །འབད་པ་ནི་ཞི་གནས་དང༌། རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་གསུམ་གྱིས་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གཉེན་པོ་སྐྱོན་མེད་སྒོམ་པའི་དུས་སོ། །དེ་ཡང་ལྷག་མཐོང་ཤས་ཆེ་ཞིང་ཞི་གནས་ཤས་ཆུང་བ་ནི་རླུང་གི་ནང་གི་མར་མེ་བཞིན་དུ་སེམས་རབ་ཏུ་གཡོ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མི་མཐོང་བས་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །སྔ་མ་ལས་བཟློག་པའི་ཚེ་གཉིད་ལོག་པ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་མི་མཐོང་བས་དེའི་ཚེ་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་དོ། །གང་གི་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཆ་མཉམ་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྟེ་འདི་ནི་འབད་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་ནི་བྱིང་རྒོད་སེལ་བའི་ དོན་དུ་སྟེ་དེའི་འོག་ཏུ་རབ་འཛིན་སོགས་སྨོས་པས་སོ། །དེ་ཡང་ནང་དུ་བྱིང་བ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་སོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པའི་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། ཕྱི་རོལ་དུ་རྒོད་པ་ན་འཁོར་བ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྱིང་རྒོད་སེལ་ལོ། །གསུམ་པ་ངོ་བོ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། །བཞི་པ་དགོས་པ་གང་གི་དོན་དུ་སྤོང་བ་ནི། །དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་མ་ལུས་པར་ཉམས་པ་དང༌། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་འཕེལ་བ་ཐོབ་པའོ། །བཞི་པོ་དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་དག་སྤོང་བ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སྤང་བྱ་སྐྱེས་མ་སྐྱེས་གཉིས་སྤོང་བས་ཕྱོགས་གཅིག་གི་མིང་གིས་བཏ
Chinese
我是四种正断。关于这一点，也如前一样。第一，以什么为目标而断除呢？是善法清净，以及不善法烦恼已生和未生四者。第二，以什么方式断除呢？是断除已生的烦恼，不让它们持续相续；以及不生起先前未在相续中生起的烦恼；以及增长已生的清净；以及生起先前未在相续中生起的清净，即发起精进作为第四者的因。对此，经中说：“生起意乐，努力，发起精进，心善持，善安住。”这样将四者一一对应地宣说了。此经表明了伴随处所的精进修习，即如此，意乐是处所，因为它是精进的前行。努力是止住、善持和舍的相，作意，这三者以作意相，是修习无过失对治的时刻。而且，如果胜观成分多而止住成分少，就像风中的灯火一样，心极度动摇，因此不能清楚地见到实相，所以在那个时候，作意止住的相。与前者相反的时候，就像睡着了一样，不能清楚地见到实相，所以在那个时候，作意善持的相。当止观二者平等地自然而然地进入的时候，作意舍的相，这就是努力。发起精进是为了遣除沉掉的缘故，因为在它之后提到了善持等。而且，当内心沉没的时候，作意佛像等，以提升心的方式善持心；当向外掉举的时候，作意从轮回中厌离的事物，以安住心的方式善安住心，这二者遣除沉掉。第三，本体是精进。第四，为了什么目的而断除呢？前二者使所有不顺品衰损，后二者获得所有顺品增长。为什么称这四者为正断呢？因为断除应断的已生和未生二者，所以以一方之名命名。
English
I am the four right abandonments. Regarding this, it is also as before. First, what is the object of abandonment? It is the four: virtuous purification, and unwholesome afflictions that have arisen and have not arisen. Second, how is it abandoned? It is abandoning the afflictions that have arisen, not allowing them to continue in succession; and not generating afflictions that have not previously arisen in the continuum; and increasing the purification that has arisen; and generating the purification that has not previously arisen in the continuum, that is, initiating diligence as the cause of the fourth. Regarding this, the sutra says: "Generate aspiration, strive, initiate diligence, hold the mind well, abide well." Thus, the four are spoken of in relation to each other. This sutra shows the practice of diligence accompanied by a place, that is, aspiration is the place, because it precedes diligence. Effort is attending to the signs of calm abiding, good holding, and equanimity, these three by attending to the signs, are the time to practice the faultless antidote. Moreover, if the component of insight is greater and the component of calm abiding is less, like a lamp in the wind, the mind is extremely agitated, therefore one cannot clearly see reality, so at that time, attend to the sign of calm abiding. When it is the opposite of the former, like falling asleep, one cannot clearly see reality, so at that time, attend to the sign of good holding. When the two, calm and insight, enter equally and naturally, attend to the sign of equanimity, this is effort. Initiating diligence is for the purpose of eliminating sinking and excitement, because good holding etc. are mentioned after it. Moreover, when the mind sinks inward, attend to the form of the Buddha etc., holding the mind well in a way that uplifts the mind; when it is excited outward, attend to things that cause aversion from samsara, abiding the mind well in a way that settles the mind, these two eliminate sinking and excitement. Third, the essence is diligence. Fourth, for what purpose is it abandoned? The first two cause all unfavorable factors to decline, and the latter two obtain the increase of all favorable factors. Why are these four called right abandonments? Because one abandons the two, what should be abandoned, what has arisen and what has not arisen, therefore it is named by the name of one side.