Tibetan
་གིས། དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་རྟོག་ཅེ་ན། དང་པོ་ཡུལ་ནི། ལུས་ནས་ཆོས་ཀྱི་བར་རོ། །དེ་ལ་ལུས་ནི་གསུམ་ལས། ནང་གི་ལུས་ནི་ནང་གི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་ལྔའོ། །གནོད་འཇོམས་ཆེ་བ་དང་དབང་པོ་དྲུག་ལ་བྱས་པ་ཀུན་བཏུས་དང་མི་མཐུན་ནོ། །ཕྱིའི་ལུས་ནི་དབང་པོའི་རྟེན་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཡུལ་ལྔའོ། །ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་ལུས་ནི་དབང་པོའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་དང་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔའོ། །ཚོར་བ་ནི་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་སོ། །སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའོ། །ཆོས་ནི་ཚོར་བ་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་བྱུང་དང༌། ལྡན་མིན་དང༌། འདུས་མ་བྱས་སོ། །ཐ་མ་གསུམ་གྱི་ནང་ལ་སོགས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ལུས་གསུམ་པོ་དེ་ལ་བརྟེན་པའམ། །དེ་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་བྱུང་བའོ། །དེ་བཞི་ཡང་རིམ་པ་ལྟར་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གི་རྟེན་དུ་དང༌། བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གཞི་དང༌། བདག་གི་ངོ་བོར་དང༌། བདག་ཀུན་བྱང་དུ་འགྱུར་བའི་གཞིར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་རྟོག་པ་ནི། ལུས་སོགས་བཞི་ལ་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཀྱིས་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའོ། །དེ་ཡང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། འདུས་བྱས་རྣམས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སྡུག་ བསྔལ་བ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་དང༌། རང་མཚན་ནི། ལུས་འབྱུང་བ་དང༌། འབྱུང་གྱུར་གྱི་དང༌། ཚོར་བ་མྱོང་པའི་དང༌། སེམས་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་དང༌། ཆོས་ལ་ནི་སེམས་བྱུང་ལ་སོགས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་དེར་ལྟ་བ་ལ་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་རྟོག་གི་གཟུགས་བརྙན་རོ་བམ་པ་དང༌། འབུས་གཞིག་པ་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་སྣང་བ་དང༌། རང་བཞིན་གྱི་ལུས་མ་ཤི་བའི་རང་གི་ལུས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་མཚན་ཉིད་དེ་ལས་མ་འདས་པའོ། །ཞེས་མི་གཙང་བར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་སྟེ། ཚིག་གསུམ་ནི་འདས་མ་འོང་དང་ད་ལྟར་གྱི་ལུས་གསུམ་ལ་སྦྱོར་རོ། །ཚོར་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སེམས་རྣམས་རྟེན་དང་དམིགས་པ་ཐ་དད་ལས་གཞན་དང་གཞན་དུ་སྐྱེ་བས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཆོས་རྣམས་བདག་དང་བྲལ་བའི་ཀུན་བྱང་ཙམ་མོ་ཞེས་སྒོམ་པའོ། །དེ་ནི་ཐུན་མོང་གི་སྒོམ་ཡིན་ལ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཁྱད་པར་གསུམ་སྟེ། དམིགས་པ་དང༌། ཡིད་བྱེད་དང༌། འཐོབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་རང་རྣམས་རང་གི་ལུས་སོགས་ཁོ་ན་དང༌། བྱང་སེམས་རྣམས་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དེ་ལ་དམིགས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉན་རང་
Chinese
。 为什么要观察呢？首先，所观之境是：从身到法。其中，身有三种：内身是内部的五种有色根。与《损毁大者》和《六根所作总集》不同。外身是并非根所依的色、声等五境。内外二者的身是作为根所依的外处有色和他人相续的五根。感受是乐、苦、舍。心是识蕴。法是除了感受之外的心所、不相应行、无为法。最后三者之内等，是依次依赖于那三种身，或者以那三种身为对境而产生的。这四者也依次被孩童们认为是我的所依、我的受用之基、我的本体、我转为普贤的基础，是所观察的境。第二，如何观察之理是：以自相和共相两种方式对身等四者进行全面观察。其中，共相是：有为法皆是无常，有漏法皆是痛苦，一切法皆是空性和无我。自相是：身是生起之因，是所生之物，感受是领受之物，心是缘取之物，对于法而言，则是心所等各自的体性是什么，即观察于此。此外，在分别念的影像中，尸体肿胀、被虫啃噬等景象在心中显现，以及自性之身，即未死之自身，具有如是之法，具有如是之自性，不超出此等特征。如是不净观，即是平等性之观。这三个词与过去、未来和现在的三种身相连。感受皆是痛苦，心皆因所依和对境不同而生起，故而是无常，法皆是远离我的普贤而已，如是修习。这是共同的修习。不共的修习有三种差别：对境、作意和获得。第一，声闻和独觉们仅仅以自己的身等为对境，菩萨们则以自己和他人的二者为对境。第二，声闻和独觉
English
. Why contemplate? Firstly, the object of contemplation is: from the body to the Dharma. Among these, the body is of three types: the inner body is the five internal sense faculties that are form. This differs from the 'Great Destroyer' and the 'Collection of Actions by the Six Faculties'. The outer body is the five objects of form, sound, etc., which are not the basis of the senses. The body of both inner and outer is the outer sense base that serves as the basis for the senses, and the five faculties of others' continuums. Feeling is pleasure, pain, and equanimity. Mind is the aggregate of consciousness. Dharma is mental factors other than feeling, non-associated formations, and unconditioned phenomena. The latter three, such as within, are sequentially dependent on those three bodies, or arise with those three as their objects. These four are also sequentially regarded by children as the basis of self, the basis of self's enjoyment, the essence of self, and the basis for self to transform into Samantabhadra, and are the objects of contemplation. Secondly, how to contemplate is: to fully examine the four, such as the body, through the two characteristics of self and general. Among these, the general characteristics are: all conditioned phenomena are impermanent, all contaminated phenomena are suffering, and all phenomena are emptiness and selflessness. The self-characteristic is: the body is the cause of arising, is the arisen, feeling is the experienced, mind is the object-grasping, and for Dharma, it is said to observe what the nature of mental factors, etc., is. Furthermore, in the image of conceptual thought, images of a swollen corpse, being eaten by worms, etc., appear in the mind, and the body of self-nature, that is, one's own body that has not died, possesses such qualities, possesses such self-nature, and does not exceed these characteristics. Thus, contemplating impurity is contemplating equality. These three words are connected to the three bodies of past, future, and present. Feelings are all suffering, minds are all impermanent because they arise differently from different bases and objects, and Dharmas are all just Samantabhadra, devoid of self, thus practicing. This is the common practice. The uncommon practice has three distinctions: object, attention, and attainment. First, Hearers and Solitary Realizers only take their own body, etc., as objects, while Bodhisattvas take both their own and others' as objects. Second, Hearers and Solitary Realizers
Tibetan
རྣམས་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་ལ། བྱང་སེམས་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་ དེར་མི་དམིགས་པར་སྒོམ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉན་རང་རྣམས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་སོགས་དང་བྲལ་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་སྒོམ་ལ། བྱང་སེམས་རྣམས་དེ་དང་འབྲལ་མི་འབྲལ་གཉིས་ཀའི་ཕྱིར་མིན་གྱི་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ངོ་བོ་ནི། ཤེས་རབ་དང་དྲན་པའོ་ཞེས་པ་ལྟར་ལུས་སོགས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་ཤེས་རབ་དང་ཕྱེ་བ་ལྟར་མ་བརྗེད་པར་འཛིན་པའི་དྲན་པའོ། །བཞི་པ་དགོས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ཤེས་སྤོང་མངོན་དུ་བྱེད་སྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་སྒོམ་སྟེ། འདི་ལྟར་ལུས་དྲན་ཉེས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་གནས་ངན་ལེན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོར་ཤེས་པ་དང༌། ཚོར་བ་དྲན་ཉེས་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་ནི་མི་འབྲལ་བ་དང༌། འབྲལ་བར་སྲེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ལ་སྲེད་པ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་དྲན་ཉེས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་སེམས་ལ་མི་རྟག་སོགས་སུ་དཔྱད་པས་དེར་ཞེན་པ་ལྡོག་ལ། དེས་ན་བདག་ཆད་པར་དོགས་པ་མེད་པས་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་མི་སྐྲག་པ་དང༌། ཆོས་དྲན་ཉེས་ཀུན་ཉོན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་མཐུན་པ་དང༌། རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་རྣམས་དེའི་གཉེན་པོར་ཤེས་པ་ན་དེ་ཉིད་ཉེར་འཚེ་ལྡོག་པའི་ཐབས་སུ་ཤེས་ནས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་དེས་བདེན་བཞི་ལ་འཇུག་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་ངན་ལེན་ཕྱིར་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞི་ ཡི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ་བས། །དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་སྒོམ། །ཞེས་དང༌། གཞན་ཡང་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤོང་བ་དང༌། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་སོགས་བཞི་ལ་ཞེན་པ་གཅོད་པ་དང༌། དེ་བཞི་དང་བྲལ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་བཞི་པོ་དེ་ལ་དྲན་ཉེ་བྱ་ཞེ་ན། །བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ཤིང་གཤགས་པ་ཁྱེའུས་འཛིན་པ་ལྟར་དྲན་པས་དམིགས་རྣམ་མ་བརྗེད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཡུལ་ལ་འཇོག་པས་སོ། །ཞེས་འདོད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོར་དམིགས་ཡུལ་སོ་སོར་ཕྱེ་བ་དེའི་རྗེས་སུ་དྲན་པས་དེ་འཛིན་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པས་ནའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་ལེགས་སོ། །གཉིས་པ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལམ་ནི། །ལུས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་རང་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་ཏེ་ཞུགས་པ་ལ་སྤང་གཉེན་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་འབྱུང་བས་ལམ་དེ་ལ་ཡ
Chinese
诸声闻等观想诸法无常等，菩萨则观想诸法无相而修。第三，声闻缘觉等仅为远离有漏之身等而修，菩萨则非为远离或不远离二者，而是为成就不住涅槃而修。第三，本体，如“智慧与正念”所说，即是分别剖析身体等自相共相之智慧，以及如剖析般不忘失地执持之正念。第四，必要，为使能知四谛、断除、现证而入于修习，故而修习。如此，了知身念住乃有漏之身，是苦恼之自性；了知受念住，感受苦乐乃不可分离，是贪爱的因，从果的角度了知贪爱亦是苦集之主因，故而断除之；心念住乃执著为我的基础，于心上观察无常等，则对彼之执著便会退转，如此便不会畏惧坏灭，故而能现证灭谛；法念住，了知一切杂染之法皆不顺应，了知清净之法乃彼之对治，知晓彼乃是远离恼害之方便，从而生起，以如是之方式入于四谛。如《中边分别论》云：“为离苦恼故，为贪爱因故，为执著之基故，为不愚痴故，修习念住，能入四谛。”又，为断除执著清净、安乐、常恒、我的四种颠倒，为断除对有漏之身等四者之执著，以及为获得远离彼四者之果。为何于此四者修习念住耶？有部宗认为，如孩童执持劈柴般，以正念不忘失所缘之力量，使智慧安住于对境。然导师则云：以智慧于事物之所缘境上分别剖析，其后正念执持彼，故以正念安住于智慧之境。此说甚佳。第二，从勤奋生起的道，于身体等事物上，从自相共相之角度观察而进入，于应断与应修上取舍，故而生起精进，因此此道亦是……
English
The Hearers and Solitary Realizers contemplate impermanence, etc., while Bodhisattvas meditate without fixating on the characteristics of phenomena. Third, Hearers and Solitary Realizers meditate solely to be free from contaminated bodies, etc., while Bodhisattvas do not meditate for either separation or non-separation from them, but to accomplish the non-abiding Nirvana. Third, the essence, as in "wisdom and mindfulness," is the wisdom that distinguishes the individual and general characteristics of the body, etc., and the mindfulness that holds them without forgetting, as if distinguishing them. Fourth, the necessity is to meditate so that one may know the Four Noble Truths, abandon, and manifest them, and engage in meditation. Thus, knowing the body mindfulness as the contaminated body, the nature of suffering of conditioned existence; knowing the feeling mindfulness, that feelings of pleasure and pain are inseparable and are the cause of craving, realizing from the perspective of the result that craving is also the main cause of suffering, and therefore abandoning it; the mind mindfulness is the basis for clinging to self, contemplating impermanence, etc., on the mind, so that attachment to it will recede, and thus there will be no fear of annihilation, so one can manifest the cessation of suffering; the dharma mindfulness, knowing that all defiled dharmas are unfavorable, and knowing that pure dharmas are the antidote to them, knowing that it is a means to avert harm, and thus generating it, in this way one enters the Four Noble Truths. As the Madhyāntavibhāga says: "To abandon the suffering of conditioned existence, to abandon the cause of craving, to abandon the basis of clinging, and to abandon ignorance, one meditates on mindfulness, to enter the Four Noble Truths." Furthermore, to abandon the four inversions of clinging to purity, happiness, permanence, and self, to cut off attachment to the four contaminated bodies, etc., and to obtain the result of being free from those four. Why meditate on these four mindfulnesses? The Vaibhāṣikas believe that, like a child holding a piece of wood, mindfulness, with the power of not forgetting the object, places wisdom on the object. However, the teacher says: Wisdom distinguishes the objects of things, and then mindfulness holds them, so mindfulness abides in the realm of wisdom. This is excellent. Second, the path arising from effort, entering into the objects of the body, etc., from the perspective of individual and general characteristics, abandoning what should be abandoned and adopting what should be adopted, thus diligence arises, therefore this path is also...