Tibetan
ཞིག་ལ་འཇོག་པས་བཀའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་བདག་རྐྱེན་དང་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་དག་པས་རྒྱུའི་རྐྱེན་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གདུལ་བྱ་དེའི་ཤེས་པ་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་དེ་དང་དེར་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་གྱིས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་མ་འབྲེལ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་སངས་རྒྱས་ལ་ནང་གི་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྒྲར་ཞེན་པའི་མ་རིག་པ་ཡོད་པས་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །ཉན་པ་པོའི་རྣམ་རིག་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེས་བྱས་པར་བཞག་སྟེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་སྔགས་ལ་སོགས་ པ་ལྷའི་མཐུས་རྙེད་པའི་རྣམ་རིག་ཉིད་རང་གི་ཤེས་པ་ཡིན་ཀྱང་ལྷས་བྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བཤད་སྦྱར་དང༌། རྒྱན་སྣང་དང༌། ཉི་ཤུ་པའི་འགྲེལ་བཤད་དང༌། རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པའི་འགྲེལ་པ་སོགས་ལས་བཤད་པ་ལྟར་མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉན་པ་པོའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཉིད་ལུང་དུ་འདོད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་གཞི་ནི། དབུས་མཐའི་འགྲེལ་བཤད་ལས། མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། །ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཁྱད་པར་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རིག་པ་རྣམས་ནི་བསྟན་བཅོས་སོ། །ཞེས་གཉིས་འབྱུང་བའི་སྔ་མ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཙམ་ཞིག་དང༌། ཕྱི་མ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ངོས་འཛིན་ནོ། དེ་ཡང་སོ་སྐྱེ་དང་ས་བཅུ་པ་ལ་ཐུག་གི་འཕགས་པ་ལ་ནི་གདུལ་བྱ་དང་གཉིས་ཀའི་སྣང་བ་ལ་བསྟན་བཅོས་བཞག་སྟེ། ས་བཅུ་པ་ལ་ཡང་རང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་ལོངས་སྐུར་སྣང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་སངས་རྒྱས་ངང་མིང་ཚིག་སོགས་སུ་སྣང་བ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་དུ་ཞེན་པ་ཡོད་པས། ཞེན་པ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉན་པ་པོ་ལ་མིང་ཚིག་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་འཆད་པ་པོ་ལ་ཡང་དེ་དང་ རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འབྱུང་བས་སོ། །དེས་ན་སྒྲ་སྤྱིའི་ཕྲེང་བ་ལ་འདོད་ན་བསྟན་བཅོས་དངོས་མེད་དུ་འགྱུར་བས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པར་འགྱུར་བས་རིག་བྱེད་པའི་སྨྲ་བ་ཁས་བླང་དགོས་སོ། །ངག་གི་སྒྲ་རང་མཚན་པ་ལ་འདོད་ན་ཡང༌། ངག་ཏུ་མ་ཐོན་ན་བསྟན་བཅོས་མ་བརྩམ་པ་དང༌། བསེ་རུ་ལྟ་བུས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་ལ་ཆོས་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲ་བཤད་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སློབ་མའི་རྒྱུད་འཆོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་བསླབ་པ་གསུམ་བསྐྱེད་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཚོགས་པར་དབྱུང་དུ་མི་རུང་བ་ལས་བཟློག་པ་དང༌། དབྱུང་དུ་རུང་བའི་ལས་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕུང་རྣམ་འབྱེད་དང༌། རྣམ་བཤད་རིག་པར་ཡང་བཤད་པ་ལྟར། ངེས་ཚིག་འདི་དག་ཚང་བས་ན་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ཡང་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཚིག་གི་དོན་ལ་བཞི་ལས། བརྗོད་བྱ་ནི། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡུམ་འདི་ལས་བཤད་པའི་རྣམ་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ལམ་ཡིན་པ་གང་དང༌། དེས་མཚོན་པའི་ལྷག་མ་བདུན་དང་བཅས་པའོ། །ཉིང་དགོས་ནི། བྱང་སེམས་ལས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་དེ་བློ་དང་ལྡན་པ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཡུམ་གྱིས་མདོ་ཡི་དོན་དངོས་བརྒྱད་ཇི་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང༌། ཆོས་ སྒྲུབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ཤེས་བཞིན་དང་བཅས་པའི་དྲན་པ་ལ་བཞག་ནས་ས་བཅུ་བགྲོད་དེ་མཐོང་བ་སྟེ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། །དགོས་པ་ནི། ཉིང་དགོས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་མདོ་ཡི་བརྗོད་བྱ་རྣམས་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་སྟེ་ཚེགས་ཆུང་དུས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱན་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲེལ་པ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་ཏེ་དེ་ཡང་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཞེས་པས། དགོས་པ་དང་བསྟན་བཅོས་འབྲེལ་པ་དང༌། ཕྱིར་ཞེས་པས་དགོས་པ་གཉིས་འབྲེལ་པར་འཕངས་སོ། །གཉིས་པ་བརྩམ་བྱ་གཞུང་གི་རང་བཞིན་བཤད་པ་ལ་གསུམ། རྒྱསཔ་ལ་དད་པ་ལ་བརྒྱད། འབྲིང་ལ་དད་པ་ལ་དྲུག །བསྡུས་པ་ལ་དད་པ་ལ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་རྒྱས་པ་ལ་དད་པ་ལ་བརྒྱད་དུ་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས། ལུས་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང༌། ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལུས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིའི་དོན་དང༌། ཡན་ལག་གི་དོན་ནོ། །སྤྱིའི་དོན་ལ་བཞི་སྟེ། དགོས་པ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། ངེས་ཚིག་གོ། །དང་པོ་དགོས་པ་ནི། འཆད་ཉན་སླ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དེ་ཡང་དཀྱུས་བརྟན་པའི་རྟ་ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་རྒྱུག་པ་ལྟར་ཉན་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་དོན་ཚན་རྣམས་མ་འཛིང་པའི་སྒོ་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དཀྱུས་མཐོང་བའི་ཁ་ལོ་ བས་རྟ་ལེགས་པར་ཚར་གཅོད་ནུས་པ་ལྟར། རྒྱས་བཤད་དུ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱས་པས་མ་འཛིངས་པའམ་མ་འཁྲུགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཆད་པ་པོས་བཤད་པར་བྱ་སླ་བར་བྱམས་པས་གཟིགས་ནས་སོ། །གཉིས་པ་ལུས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། །ཡན་ལག་དུ་མ་ཚོགས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། །ཚོགས་དང་ལུས་དང་འདུས་པ་ནི། རྣམ
Chinese
因此，所有教言都安立为，佛陀的智慧如幻化一般，以自缘和所化众生的清净相续作为因缘，依赖于此，所化众生的心识显现为名、词、文字的形态。这是与听者的相续相关联的，而不是与佛陀的相续相关联的。否则，如果佛陀对内在的意识和外在的声音有执着，那么就不可能断除所有的障碍。听者的识，也是从佛陀的威力中产生的，因此安立为佛陀所作。例如，在梦中，咒语等由神力获得的识，虽然是自己的意识，但也说是神所作。因此，如《释论》、《庄严光明论》、《二十颂释》和《续部成立论》等中所说，显现为名、词、文字形态的意识，应被认为是包含在听者相续中的圣教。第二，论典的定义是，如《中边分别论释》中所说：“显现为名、词、文字集合的识，是论典。”或者，“显现为获得超世间智慧的音声差别的识，是论典。”这里出现了两种说法，前者只是论典的定义，后者是具有特点的定义。也就是说，对于凡夫和十地菩萨来说，论典是安立在所化众生和两者显现之上的。即使是十地菩萨，自己的意识显现为报身，对外境的佛陀，以及显现为名、词等，也执着为外境的如来之语。因为存在着微细的执着，所以如同听者所见的名词一样，说法者也会以相同的方式出现。因此，如果认为声音是一般的连续，那么论典就会变成无实体，变成非人所造，因此必须承认胜论派的观点。如果认为语言的声音是自相，那么如果语言没有表达出来，论典就没有被创作出来，像犀牛一样，也不会向所化众生宣说佛法。第二，解释“声”：为什么称为“论典”呢？因为能调伏弟子的相续。也就是调伏弟子的顽
English
Therefore, all teachings are established as, the Buddha's wisdom is like an illusion, relying on the pure continuum of self-cause and the beings to be tamed as the causal condition, the consciousness of the beings to be tamed appears in the form of names, words, and letters. This is related to the continuum of the listener, not related to the continuum of the Buddha. Otherwise, if the Buddha has attachment to the inner consciousness and the external sound, then it is impossible to eliminate all the obstacles. The consciousness of the listener also arises from the power of the Buddha, so it is established as being done by the Buddha. For example, in a dream, the consciousness obtained by the power of the gods, such as mantras, although it is one's own consciousness, it is also said to be done by the gods. Therefore, as stated in the "Commentary," "Ornament of Light," "Commentary on the Twenty Verses," and "Establishment of the Continuum," the consciousness that appears in the form of names, words, and letters should be regarded as the teachings contained in the continuum of the listener. Second, the definition of treatises is, as stated in the "Commentary on Distinguishing the Middle from the Extremes": "The consciousness that appears as a collection of names, words, and letters is a treatise." Or, "The consciousness that appears as the difference of sounds that leads to the attainment of transcendent wisdom is a treatise." Here, two statements appear, the former is only the definition of a treatise, and the latter is a definition with characteristics. That is, for ordinary beings and the tenth-ground bodhisattvas, treatises are established on the appearance of the beings to be tamed and both. Even for the tenth-ground bodhisattva, one's own consciousness appears as the enjoyment body, and the external Buddha, as well as the appearance of names, words, etc., are also attached to as the words of the Thus-Gone One of the external realm. Because there is a subtle attachment, the speaker will appear in the same way as the nouns seen by the listener. Therefore, if it is thought that sound is a general continuum, then the treatise will become non-existent and become non-human-made, so the view of the Vaisheshika school must be admitted. If it is thought that the sound of language is self-characterized, then if the language is not expressed, the treatise has not been created, and like a rhinoceros, the Dharma will not be taught to the beings to be tamed. Second, explaining "sound": Why is it called "treatise"? Because it can tame the continuum of the disciples. That is, taming the stubbornness of the disciples.
Chinese
通过生起三种修持，阻止身语意三者汇集到不应汇集的行为上，并使之投入到应投入的行为中。这样，就像在《辨法法性论》和《释论理》中所说的那样，因为这些定义都具备，所以也应将佛陀的教言视为论著。第三，关于词义有四点：所诠释的是，导师佛陀从这部《母经》中所说的现观，是唯有佛陀的道，以及由此所代表的其余七者。究竟必要是，菩萨以外的人无法体验的现观，具有智慧的菩萨通过《母经》如实地确定八种真实意义的自性，即菩提心，以及修持佛法的行为，即十度，连同智慧一起置于记忆中，从而经历十地，最终实现证悟。必要是，为了究竟必要，依靠庄严而轻松地理解经文的所诠释内容，这被称为撰写庄严的必要。关系是隐含的，即通过“撰写的必要”这句话，说明了必要与论著之间的关系，并通过“因为”一词，将两种必要联系起来。第二，关于所著之论的自性，分为三类：广大类的信解分为八类，中等类的信解分为六类，简略类的信解分为三类。首先，广大类的信解分为八类，又分为两部分：安立正文和广释支分。首先，安立正文分为两部分：总义和支分义。总义分为四点：必要、定义、分类、定义词。首先，必要是：为了便于讲授和听闻，就像一匹稳固的马毫无犹豫地奔跑一样，为了使听众能够毫不混淆地轻松理解广释的各个部分，并且像一位能够很好地驾驭马匹的骑手一样，通过对广释中的论著意义进行分类，使其不混淆或不混乱，从而使讲授者易于讲授，这是慈氏菩萨所观察到的。第二，正文的定义是：多种支分的集合。如云：集合、正文和聚集是
English
By generating the three trainings, preventing the three doors of body, speech, and mind from engaging in what is not permissible, and engaging them in what is permissible. Thus, as explained in the *Distinguishing Dharma and Dharmata* and the *Commentary on Reasoning*, because these definitions are complete, the words of the Buddha should also be considered treatises. Third, regarding the meaning of the words, there are four points: What is to be expressed is that the realization spoken of by the teacher, the Buddha, from this *Mother*, is the path of the Buddha alone, and the remaining seven that are represented by it. The ultimate need is that the realization that is not experienced by anyone other than a bodhisattva, that bodhisattva with intelligence, through the *Mother*, ascertains the nature of the eight real meanings as they are, which is the mind of enlightenment, and the practice of practicing the Dharma, which is the ten perfections, together with wisdom, places them in memory, and thus traverses the ten grounds and ultimately realizes enlightenment. The need is that, for the sake of the ultimate need, relying on ornamentation to easily understand the meaning of the scriptures, which is called the need for writing ornamentation. The relationship is implicit, that is, through the phrase "the need for writing," it explains the relationship between the need and the treatise, and through the word "because," it connects the two needs. Second, regarding the nature of the text to be composed, it is divided into three