Tibetan
ཡུམ་མཐའ་དག་གི་རྒྱན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་ལས་གང་ཟག་བཞིའི་མངོན་རྟོག་རྣམས་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྟོག་ལྡན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དགོས་འགྲེལ་བཤད་པ་ལ་གསུམ། དགོས་པ་དང༌། བསྡུས་པ་ དང༌། ཚིག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་དགོས་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་བརྗོད་བྱ། དགོས་པ། ཉིད་དགོས། འབྲེལ་པ་བཞི་ཕལ་ཆེར་མེད་དམ་སྙམ་པའི་དོན་མི་འགྱུར་གྱི་དོགས་པ་བཞི་བསལ་ནས། དེ་བཞི་ཕལ་ཆེར་ཡོད་ལས་ཆེ་སྙམས་པའི་དོན་འགྱུ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་བཞི་བསྐྱེད་དེ་རྟོག་ལྡན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་ནི། །ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་དབང་བརྟུལ་ལ་ངེས་པ་དང༌། དབང་རྣོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་དུ་སྐྱེ་ཞིང༌། ཐེ་ཚོམ་ལས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ཡང༌། བསྟན་བཅོས་ལུས་ཀྱི་སྔོན་དུ་དགོས་འབྲེལ་གྱི་ངག་བཀོད་པ་ན་ངག་འདིས་ཇི་ལྟར་དམ་བཅས་པ་ལྟར་བསྟན་བཅོས་ལ་ཞུགས་ཏེ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ལ་ཡོད་ན་ནི་འཇུག་ཅིང་མེད་ན་ནི་ལྡོག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་ལ་གསུམ། དགོས་འབྲེལ་བཞི་ངོས་བཟུང༌། དེ་ངག་གིས་བསྟན་པའི་ཚུལ། བསྟན་བྱ་བཞིར་གྲངས་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ངག་ཙམ་དང༌། དགོས་འབྲེལ་ངག་དང༌། བསྟན་བཅོས་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་འབྲེལ་ལོ། །དང་པོ་ངག་ཙམ་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་འབྲེལ་ནི། བདེན་ཚིག་ཐམས་ཅད་ལ་དགོས་འབྲེལ་བཞི་བརྩིར་རུང་སྟེ། དོན་བདེན་པ་སྟོན་པའི་ངག་གིས་བསྟན་བྱ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་ལས་དེ་རྟོགས་ པ་ནི་དགོས་པ། དེ་ལས་སྐྱེས་བུའི་དོན་གྲུབ་པ་ཉིང་དགོས། དེ་དག་སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་པ་ནི་འབྲེལ་པའོ། །གཉིས་པ་དགོས་འབྲེལ་ངག་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་འབྲེལ་བཞི་ནི། །བསྟན་བཅོས་ལུས་ལ་ཡོད་པའི་དགོས་འབྲེལ་ནི་བརྗོད་བྱ། ངག་ལས་རྟོག་ལྡན་ལ་ཐེ་ཚོམ་མམ་ངེས་པ་སྐྱེས་པ་དགོས་པ། དེ་ལས་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་དགོས། དེ་དག་སྔ་མ་མེད་ན་ཕྱི་མ་མི་འབྱུང་བའི་ཆ་ནི་འབྲེལ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི་གཞུང་དུ་སྟོན་ནོ། །གཉིས་པ་ངག་གིས་བསྟན་ཚུལ་ནི། གཙོ་ཕལ་ལ་དངོས་བསྟན་དང༌། ཤུགས་བསྟན་དུ་བྱེད་ན་ཉིད་དགོས་དངོས་དང་གཞན་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན་ནོ། །སྒྲས་ཟིན་མ་ཟིན་ལ་བྱེད་ན་འབྲེལ་པ་ཤུགས་ལ་དང༌། གཞན་གསུམ་དངོས་སུ་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་གྲངས་ངེས་ནི། རྟོག་ལྡན་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་གེགས་བཞི་སྟེ།
Chinese
是为一切佛母之庄严，以圣母广中略三者，已摄集四种补特伽罗之现观故。二者，解释趣入具观论典之支分必要，分三：必要、总摄、词义。初、必要者，此论之所说义、必要、极必要、关系四者，为遣除几近于无之不移四疑，生起几近于有之动摇四惑，而趣入具观论典。如云：何故世间求义者，由惑亦能趣入故。如是，于钝根生起定解，于利根生起疑惑，而由疑惑趣入论典之理，亦如于论典正文之前安立必要关系之语，则如是思惟此语如何立誓，而入于论典，考察有无，若有则入，若无则返。二、总摄之义分三：确定必要关系四者、以语宣说之方式、决定所诠四者之数量。初者分三：唯语、必要关系语、论典正文所有之必要关系。初、唯语所有之必要关系者，一切真实语皆可安立必要关系四者，以显示义真实之语，所诠为所说义，由彼生起了知是必要，由彼生起士夫义成办是极必要，彼等前后关联是关系。二者，必要关系语所有之必要关系四者。论典正文所有之必要关系者，所说义，由语于具观生起疑惑或定解是必要，由彼趣入论典是极必要，彼等无前不生后之分是关系。三者于正文宣说。二、以语宣说之方式者，若以主次而作直接宣说与间接宣说，则极必要直接宣说，其他间接宣说。若以语已诠与未诠而作，则关系间接宣说，其他三者直接宣说。三、决定数量者，趣入具观论典之四种障碍。
English
It is the adornment of all mothers, because the three, extensive, intermediate, and concise, of the Holy Mother, have gathered the realizations of the four types of individuals. Secondly, explaining the necessity of the branch of entering the treatise with contemplation, there are three: necessity, summary, and the meaning of the words. First, the necessity is: the subject matter, necessity, ultimate necessity, and the four relationships of this treatise, to dispel the four doubts that they are almost non-existent, and to generate the four wavering confusions that they are almost existent, and then to enter the treatise with contemplation. As it is said: Why do worldly seekers enter even from confusion? Likewise, certainty arises in the dull-witted, and doubt arises in the sharp-witted, and the way to enter the treatise from doubt is also like this: when the words of necessity and relationship are established before the body of the treatise, one thinks, 'How does this word make a vow?', and enters the treatise, examining whether it exists or not. If it exists, one enters, and if it does not, one turns back. Secondly, the meaning of the summary is divided into three: determining the four necessities and relationships, the way they are expressed in words, and determining the number of the four objects to be taught. The first is divided into three: mere words, words of necessity and relationship, and the necessity and relationship that exists in the body of the treatise. First, the necessity and relationship that exists in mere words is: all true words can be considered to have four necessities and relationships. The object to be taught by the words that show the truth of the meaning is the subject matter, and the understanding of it that arises from it is the necessity, and the accomplishment of the purpose of the individual that arises from it is the ultimate necessity, and the relationship between them is the relationship. Secondly, the four necessities and relationships that exist in the words of necessity and relationship are: The necessity and relationship that exists in the body of the treatise is the subject matter, and the doubt or certainty that arises in contemplation from the words is the necessity, and the entering into the treatise from it is the ultimate necessity, and the aspect of the relationship is that the latter does not arise without the former. The third is taught in the text. Secondly, the way of expressing in words is: if one makes direct and indirect expression according to the main and secondary, then the ultimate necessity is directly expressed, and the others are indirectly expressed. If one makes it according to what is expressed and not expressed by words, then the relationship is indirectly expressed, and the other three are directly expressed. Thirdly, the determination of the number is: the four obstacles to entering the treatise with contemplation.
Tibetan
འདི་ལྟར་འདི་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་དང༌། ཡོད་ཀྱང་དེ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་དང༌། ནུས་ཀྱང་དེ་དམ་པས་འདོད་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡིན་ཀྱང་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སླ་བ་གཞན་ཡོད་སྙམས་པའམ། །ཡང་ན་དེ་འདི་ལ་མ་འབྲེལ་ལོ་སྙམ་པའོ། །དེ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་བྱ་རོག་སོ་རྟོག་ལྟ་བུ་མིན་པར་སྦྱིར་དགོས་པ་ཡོད་པ་དང༌། དགོས་པ་དེ་ཡང་འཇོག་པོའི་གཙུག་རྒྱན་ལེན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བུ་མིན་པར་སྒྲུབ་ནུས་པ་དང༌། སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་དགོས་པ་དེ་ཡང་མ་བག་མར་ལེན་ པ་ལྟ་བུ་མིན་པར་སྐྱེས་བུའི་དོན་མཆོག་དང༌། དགོས་པ་མཆོག་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱང་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་འབྲེལ་བ་མཐོ་རིས་ཀྱི་དོན་དུ་ཕྱུགས་ཀྱི་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་མིན་པར་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པས་བཞིར་གྲངས་ངེས་ཏེ། དེ་ལས་མང་མི་དགོས་ལ་ཉུང་ན་མི་ཐུས་པས་སོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། བདེ་མཆོག་སྟོད་འགྲེལ་དུ་རྗོད་བྱེད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྔ་གསུངས་པ་དང་གཤིས་བརྗོད་བྱ། དགོས་པ་འབྲེལ་པ་གསུམ་དུ་བསྟན་པས་མང་ཉུང་ཁེག་པའི་གྲངས་ངེས་མིན་ཞེས་འཆད་ཀྱང༌། མི་འཐད་དེ། རྟོགས་ལྡན་གྱི་འཇུག་པ་ལ་རྗོད་བྱེད་སྒྲིགས་ལེགས་པ་ཙམ་གཙོ་བོ་མིན་པ་དང༌། གསུམ་དུ་བསྟན་པ་ནི་དགོས་པ་གཉིས་བསྡུས་ནས་བསྟན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ཚིག་དོན་ལ་གསུམ། དགོས་སོགས་བཞི་དང་ལྡན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན། དེའི་སྒྲ་བཤད། ཚིག་དོན་དངོས་སོ། །དང་པོ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ལུགས་གཞན་བསྟན་པ་དང༌། འཐད་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མཛོད་ལས། །ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དག །གང་རྣམས་ཐུབ་པས་གསུངས་དེ་དག །ཚིག་གམ་མིང་ཡིན་དེ་དག་ནི། །གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་དག་ཏུ་འདུས། ཞེས་པའི་དོན་ཚོགས་གསུམ་བཀའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད་པ་བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀ་མཐུན་ཀྱང་ མདོ་སྡེ་པས་ཚོགས་གསུམ་སྒྲ་སྤྱིའི་ཕྲེང་བར་འདོད་པས་ལྡན་མིན་དང༌། བྱེ་སྨྲས་དེ་གསུམ་ངག་གི་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རང་མཚན་ལ་འདོད་པས་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པར་འདོད་པས་ལུགས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བསྟན་བཅོས་བེམ་པོའི་ངོ་བོར་འདོད་ལ། རྟོག་གེ་པ་རྣམས་ནི། དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་སྤྱི་དང༌། ཞེན་པའི་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་རང་མཚན་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་གཞིའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་སྟོན་པ་པོར་སྣང་བ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་དང༌། དེས་བསྟན་པར་སྣང་བ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལྟ་བུ་ནི། གདུལ་བྱའི་གཞན་སྣང་འབའ་
Chinese
像这样，对于此，没有必要；即使有，也不能实现；即使能实现，也不是圣者所希望的；即使是，也认为有其他更容易实现的方法；或者认为它与此无关。对此，不像乌鸦窥探一样，而是普遍有必要；这个必要，不像取国王的顶饰一样的论典，而是能够实现；能够实现的必要，不像娶寡妇一样，而是人生的至高意义；实现至高意义的必要的方法，也不像与论典无关的为了升天而宰杀牲畜的祭祀一样，而是仅仅因为看到与此论典相关就进入，所以确定为四种。不能多于此，也不能少于此。有些人说，在《胜乐根本续释》中说了五种圆满的表达方式，以及性质的表达，必要和关系三种，所以说不是确定多或少的数量，但这是不合理的。因为对于有证悟的人来说，仅仅是表达方式的完美并不是主要的，说三种是因为想要将两种必要合并来说。第三，词义有三种：具备必要等四种的论典的自性，它的词源解释，词义的真实意义。第一，论典的自性，有显示其他宗派和确定合理方面两种。第一是，《俱舍论》中说：“八万四千法蕴，世尊所说的一切，是词或名，它们都包含在色和行中。”认为三蕴的意义是佛语的自性，这是有部和经部都一致的，但是经部认为三蕴是声音总体的连续，所以不具足；有部认为这三者是语言的知识的声音自性，所以认为包含在色中，因此这两种宗派都认为论典是物质的本体。而正理派则认为，真实的表达是声音总体，执着的表达是声音自性。第二分为二：佛语和论典的定义。第一是，显现为说法者的两种色身，以及显现为他所说的十二部经等，仅仅是所化众生的其他显现。
English
Thus, for this, there is no need; even if there is, it cannot be accomplished; even if it can be accomplished, it is not what the noble ones desire; even if it is, it is thought that there are other easier ways to accomplish it; or it is thought that it is not related to this. For this, unlike a crow peeping, it is universally necessary; this necessity, unlike a treatise that takes the crown of a king, can be accomplished; the necessity that can be accomplished, unlike taking a widow as a wife, is the supreme meaning of life; the method of accomplishing the supreme meaning is also not like a sacrifice of livestock for the sake of ascending to heaven, which is unrelated to the treatise, but it is determined as four because one enters merely by seeing that it is related to this treatise. It cannot be more than this, nor can it be less. Some say that in the commentary on the Hevajra Tantra, five kinds of perfect expressions are mentioned, as well as the expression of nature, and three kinds of necessity and relationship, so it is said that it is not a fixed number of more or less, but this is unreasonable. Because for those who have realization, the perfection of expression is not the main thing, and saying three is because they want to combine the two necessities to say. Third, the meaning of words has three aspects: the nature of the treatise that has four aspects such as necessity, its etymological explanation, and the true meaning of the words. First, the nature of the treatise has two aspects: showing other schools and identifying the reasonable aspects. The first is, in the Abhidharmakosha, it says: "Eighty-four thousand aggregates of Dharma, all that the Buddha spoke, are words or names, and they are all contained in form and action." Considering the meaning of the three aggregates as the nature of the Buddha's words, this is consistent with both the Vaibhashika and Sautrantika schools, but the Sautrantika school considers the three aggregates as a series of general sounds, so it is not complete; the Vaibhashika school considers these three as the sound self-nature of the knowledge of language, so it is considered to be contained in form, so these two schools consider the treatise to be a material entity. The logicians, on the other hand, consider the actual expression to be the general sound, and the adhered expression to be the sound self-nature. The second is divided into two: the definitions of the Buddha's words and the treatise. The first is, the two form bodies that appear as the teacher of Dharma, and the twelve parts of scripture that appear as what he taught, are merely other appearances of the beings to be tamed.