Tibetan
ར་བཤད། སློབ་དཔོན་གྱི་དང་པོ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཞེན་པ་དང༌། གཉིས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ཞེན་པ་དང༌། གསུམ་པ་དབྱེ་བའི་སྤྲོས་པ་ལ་ཞེན་པ་དང༌། བཞི་པ་ངེས་འབྱེད་སོགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལ་ཞེན་པ་ལ་གསུངས་སོ། །ལྔ་པ་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་པའི་འབྲས་བུ་ནི་མཐོང་ལམ་སྟེ། འདི་ལ་མཐོང་ལམ་དངོས་བཤད་པ་དང་སྒོམ་ལམ་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས། །དང་པོ་མཐོང་ལམ་དངོས་ལ་གཉིས། དངོས་བསྟན་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་དང༌། ཤུགས་བསྟན་ཉན་རང་གི་མཐོང་ལམ་མོ། །དང་པོ་དངོས་བསྟན་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་ནི། །རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་དང༌། བདག་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་བཟློག་ཟླ་དང་བཅས་པའི་སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའོ། །གཉིས་པ་ཤུགས་བསྟན་ཉན་རང་གི་མཐོང་ལམ་ནི། དངོས་བསྟན་བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་རྗེས་འགྲོའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་དེ་ལས་བཟློག་པ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དག་ཏུ་ཞེན་ནས་བསྒོམ་པའོ། །གཉིས་པ་སྒོམ་ལམ་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཉི་སྣང་ལས། ཡང་ཅིའི་དོན་གྱིས་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ལ་སྒོམ་པའི་ལམ་ལོག་ཤིག་པ་མེད་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པ་དང་མཐོང་བས་བལྟས་ནས་འདའ་འོ་ཞེས་གསུངས་པས་ན་འདི་ནི་གཞན་གཙོ་བོར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱིས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་འདྲིས་སུ་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པས་ཉན་རང་གི་གཞི་ཤེས་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་སྒོམ་ལམ་ནི་མ་བསྟན་ཏོ། །འོ་ན་ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཀྱིས་གང་མཐོང་བའི་དོན་དེ་ལ་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཉན་རང་གི་སྒོམ་ལམ་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྟོན་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་བསྟན་ཀྱང་ཤེས་པར་སླ་བ་ཡིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གཞན་ལ་ཉན་རང་གི་ལམ་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་ནི། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པ་སྒོམ་ལམ་མོ་ཞེས་བསྟན་པས་ཆོག་ལ་རང་གིས་ནི་དེ་མི་སྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། རབ་འབྱོར་ཡུམ་འདི་ནི་ཆོས་གང་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་མི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ནས། སྟོན་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། །མི་སྟོན་པར་བྱེད་པ་་སྟེར་བར་འཕྲོག་པར་་ཆད་པར་རྟག་པར་་དོན་གཅིག་བར་དོན་སྣ་ཚོགས་པར་་འོང་བར་འགྲོ་བར་་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་རྣམ་པར་བྱང་བར་་འགྲིབ་པར་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། འདས་པར་མ་ཡིན། མ་འོངས་པར་མ་ཡིན། ད་ལྟར་བྱུང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་གཞི་ཤེས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་གསུངས་སོ། །རབ་འབྱོར་ཡང་ཡུམ་འདི་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ལས་ཤིན་ཏུ་འདའ་བར་བྱེད་བ་མ་ཡིན་གནས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་གཞན་གཉིས་ལ་དང༌། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་སེར་སྣ་འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཞེས་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་སྟེར་བར་བྱེད་པའམ་འཕྲོག་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། ཞེས་ལམ་ཤེས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་གསུངས་སོ། །རབ་འབྱོར་ཡུམ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྟེར་བར་བྱེད་པའམ། །འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་རྣམས་དང༌། ཉན་རང་གི་ཆོས་རྣམས་དང༌། འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྦྱར་ནས་དེའི་འཐད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱུང་རུང་མ་བྱུང་རུང་ཆོས་ཉིད་དེ་གནས་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་གཞན་ལ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་མཇུག་སྡུད་གསུངས་སོ། །དེ་ཡང་སྐབས་གསུམ་པ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་འདིར་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཞི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོབ་པ་དང་མ་ཐོབ། །སྟེར་བ་དང་འཕྲོག་པ་ལ་སོགས་གཉིས་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་བླང་དོར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནི་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་མཐའ་གང་རུང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཀག་ནས་ཞེན་པའི་སྤྲོས་པ་གཙོད་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང༌། སྐབས་གཉིས་པ་ལམ་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྲིད་པ་འཁོར་བས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བ་མྱང་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་གཉེན་པོ་བླང་བར་བྱ་བའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས་འཁོར་འདས་ལ་བླང་དོར་དུ་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་བསྟན་པ་ མ་ཡིན་ཏེ་སྲིད་ཞི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་བླང་དོར་གྱི་ཞེན་པ་གཅོད་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང༌། སྐབས་དང་པོ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སྐབས་སུ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱང༌། སྤང་བྱའི་རང་བཞིན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་སྤངས། ཐོབ་བྱའི་རང་བཞིན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་ཐོབ།
Chinese
ར་བཤད། 论师所说的第一种执着是执着于色等事物的自性，第二种执着是执着于名言的理由，第三种执着是执着于分别的戏论，第四种执着是执着于以决择等方式的证悟。第五，如此修习的果实是见道，对此有真实宣说见道和不阐述修道这两个理由。第一，真实见道有二，真实宣说菩萨的见道和暗示声缘的见道。第一，真实宣说菩萨的见道是，对于常与无常、乐与苦、空与不空、我与无我等四谛的十六种行相，以远离包括正反两方面的三十二种增益的方式，现量见到四谛的法性。第二，暗示声缘的见道是，以随顺真实宣说菩萨的见道的方式来显示，修习执着于远离三十二种增益的无常等十六种行相。第二，不阐述修道的理由是，《日光经》中说：“又为何如实知晓道，如实知晓一切，而没有修道的歧途呢？声闻和独觉的圆满，菩萨以知晓和见证来度过。”因此，这是因为主要为了他人。等等这样说了。也就是说，声闻和独觉等如何证悟的证悟，仅仅是菩萨需要了解的，而不是需要反复串习的，因此，对于声缘的所知之基，菩萨如何修习的修道就没有显示。那么，声缘们自己所见之义，为何不示现串习此义的声缘之修道呢？因为即使不示现也容易理解，菩萨向他人指示声缘道的时候，只需指示如何串习所见之义就是修道，因为自己不修习此道。第六，三种智慧的结尾是，善现，此般若波罗蜜多是没有任何法可得的。
English
Ra explanation. The first attachment mentioned by the teacher is attachment to the nature of forms, etc. The second is attachment to the reasons for terms. The third is attachment to the proliferation of distinctions. The fourth is attachment to realization through ascertainment, etc. Fifth, the result of practicing in this way is the path of seeing. There are two reasons for explaining the actual path of seeing and not explaining the path of meditation. First, there are two aspects to the actual path of seeing: the path of seeing of the bodhisattvas that is explicitly taught, and the path of seeing of the hearers and solitary realizers that is implicitly taught. First, the explicitly taught path of seeing of the bodhisattvas is the direct seeing of the nature of the four truths by means of being free from the thirty-two imputations, including both positive and negative aspects, of the sixteen aspects of the four truths, such as permanence and impermanence, happiness and suffering, emptiness and non-emptiness, self and non-self. Second, the implicitly taught path of seeing of the hearers and solitary realizers is taught by following the explicitly taught path of seeing of the bodhisattvas, and meditating by being attached to the sixteen aspects, such as impermanence, which are the opposite of being free from the thirty-two imputations. Second, the reason for not explaining the path of meditation is stated in the Sunlight Sutra: "Furthermore, why is it that there is no wrong path of meditation for knowing the path itself, just as for knowing everything? The perfections of the hearers and solitary buddhas are surpassed by the bodhisattvas knowing and seeing them." Therefore, this is because it is primarily for the sake of others. And so on. That is to say, the realization of how the hearers and solitary buddhas realize is merely something to be known by the bodhisattvas, and not something to be repeatedly familiarized with. Therefore, the path of meditation, of how the bodhisattvas should meditate on the basis of the knowledge of the hearers and solitary buddhas, is not shown. So, why is the path of meditation of the hearers and solitary buddhas themselves, which is to familiarize themselves with what they have seen, not shown? Because even if it is not shown, it is easy to understand. When a bodhisattva shows the path of the hearers and solitary buddhas to others, it is sufficient to show that familiarizing oneself with what one has seen is the path of meditation, because one does not meditate on that path oneself. Sixth, the conclusion of the three knowledges is: Subhuti, this Prajnaparamita is such that there is no dharma to be obtained.
Chinese
不是使获得，不是使不获得。同样地，结合起来说，不是使显现，不是使不显现，给予或夺取，断灭或常恒，一义或多义，来或去，完全染污或完全清净，减少或增多。不是过去，不是未来，不是现在发生，这是对基础智的总结。 善现，此般若波罗蜜多不是使完全超越欲界，不是使安住。同样地，对于其他二界也是如此。布施波罗蜜多不是给予，不是夺取悭吝。从这到一切智也不是给予或夺取。
English
It is not to cause to obtain, it is not to cause not to obtain. Similarly, combining them, it is not to cause to appear, it is not to cause not to appear, giving or taking away, annihilation or permanence, one meaning or many meanings, coming or going, completely defiled or completely purified, decreasing or increasing. It is not past, it is not future, it is not happening now, this is the conclusion of the base knowledge. Subhuti, this Prajnaparamita is not to cause to completely transcend the desire realm, it is not to cause to abide. Similarly, it is the same for the other two realms. The perfection of generosity is not giving, it is not taking away stinginess. From this to omniscience, it is not giving or taking away.
Tibetan
།ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞིག་མཁྱེན་ནས་འཆད་པའི་རྣམ་མཁྱེན་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་འདས་ལ་སྤང་བླང་དུ་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པ་ཉིད་རྣམ་མཁྱེན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐོབ་བྱ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཞེན་པ་གཅོད་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཞེས་མཁྱེན་གསུམ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དང་བསྟན་པའི་དགོས་པ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་མཇུག་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འགྲེལ་པ་རྣམས་སུ་མཁྱེན་གསུམ་རྫོགས་པར་བསྟན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ནི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་འདིར་ཚང་བར་སྟོན་ཞེས་པའི་དོན་མ་ཡིན་གྱི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་བཤད་པ་རྫོགས་ཟིན་པར་སྟོན་པའོ། །དེ་ཡང་མཁྱེན་གསུམ་ལ་མཇུག་སྡུད་མཛད་ནས་མངོན་རྟོགས་གཞན་ལྔ་ལ་མི་གསུངས་པ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་མངོན་རྟོགས་བརྒྱད་ཀྱི་དོན་མཐའ་དག་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་པས་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དོན་གྱིས་བཤད་ཟིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེན་བཅས་གཉེན་པོ་ཡིན་ཀྱང་སྤང་བྱ་སྟེ། །ཞེན་མེད་རྟོགས་པའི་དངོས་ན་བླང་དོར་མེད། །ཞེན་དང་མ་ཞེན་ཁྱད་པར་འདི་ལྟར་ཞེས། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱི་སྤང་བླང་འདིར་བཤད་དོ། །གཞི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཏེ་གསུམ་པའི་སྤྱི་དོན་བཤད་ཟིན་ཏོ།། །།གཉིས་པ་འཇུག་པ་སྦྱོར་བ་བཞིའི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། དབང་དུ་བྱ་བ་དང༌། བརྟན་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དབང་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་རྣམ་ཀུན་དང༌། དབང་དུ་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་རྩེ་མོའི་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་དབང་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་རྣམ་ཀུན་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་སྒོམ་རིམ་མོ། །དང་པོ་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པ་ལ་བཞི། སྦྱར་ས་རྣམ་པ། སྦྱོར་བ་པོ་གང་ཟག །སྦྱོར་བ་རང་གི་ངོ་བོ། །སྦྱོར་བའི་སྔོན་འགྲོའི་ཆོས་སོ། །དང་པོ་སྦྱར་ས་རྣམ་པ་བཤད་པ་ལ་སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས། དང་པོ་སྤྱིའི་དོན་ལ་བཞི། རྣམ་པའི་ངོས་འཛིན། མདོ་ནས་གསུངས་ཚུལ། །བསྟན་བཅོས་སུ་བསྡུས་ཚུལ། ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་རྣམ་པའི་ངོས་འཛིན་ནི། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རམ་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་རྣམས་སོ། །དེ་ལ་ཡང་
Chinese
并非是说，通晓并宣讲诸法自性真实成立的遍智，而是说，对于轮回与涅槃，将一切执著于取舍的戏论寂灭，通达诸法的法性本自安住，从而远离增损而宣说，这才是遍智，是为了断除对于能得与所得的执着而宣说的。以讲述如何宣说三种智慧和宣说的必要性，作为结尾。这里的注释中说“圆满宣说了三种智慧”的意思，不是说三种智慧的场合所宣说的一切意义都完整地在此处宣说，而是说三种智慧的解说已经圆满了。而且，对三种智慧作总结，而对其他五种现观不作讲述，是因为三种智慧能够总摄八种现观的一切意义，因此是主要的，并且因为已经详细地解说了它，所以其他的意义也就已经解说了。 即使是有执着的对治，也是应舍弃的；如果无执着地证悟实相，就没有取舍。执着与不执着的差别是这样的，在此宣说了诸位菩萨的取舍。 在知一切基的场合，第三品的总义已经解说完毕。 第二，进入支分，详细解说四种加行，分为两部分：应当调伏的和稳固的因果支分的详细解说。第一部分分为两部分：调伏之因一切相和应当调伏之果顶位支分的详细解说。第一部分，详细解说调伏之因一切相，分为两部分：在相续中生起殊胜的加行和在相续中已生起殊胜加行的修习次第。第一，在相续中生起殊胜的加行，分为四部分：所加行的对境之相、加行者之人、加行自身的体性、加行的前行法。第一，解说所加行的对境之相，分为总义和支分之义两部分。第一，总义分为四部分：相的认识、经中所说的方式、论典中归纳的方式、如何修习的方式。第一，相的认识是：一切杂染法和清净法的差别或清晰的区分。
English
It is not the omniscient wisdom that knows and expounds the true nature of all phenomena as truly established. Rather, it is the pacification of all elaborations of grasping at acceptance and rejection in samsara and nirvana, having realized that the very nature of all phenomena abides from the beginning, and thus expounding without addition or subtraction. This is omniscience, taught to sever attachment to what is to be attained and the means of attaining it. It concludes by explaining how the three wisdoms are taught and the necessity of teaching them. Here, the meaning of "completely taught the three wisdoms" in the commentaries is not that all the meanings taught in the context of the three wisdoms are fully taught here, but that the explanation of the three wisdoms is already complete. Moreover, the reason for concluding with the three wisdoms and not discussing the other five realizations is that the three wisdoms encompass all the meanings of the eight realizations, and are therefore the main ones. Furthermore, since it has already been explained in detail, the others have also been explained in essence. Even an antidote with attachment should be abandoned; if one realizes reality without attachment, there is no acceptance or rejection. The difference between attachment and non-attachment is like this: here, the acceptance and rejection of the bodhisattvas is explained. In the context of the basis of knowing all, the general meaning of the third chapter has been explained. Second, the detailed explanation of the four limbs of entering practice is divided into two parts: what is to be subdued, and the detailed explanation of the stable cause-and-effect limbs. The first part is divided into two parts: the cause of subduing, all aspects, and the detailed explanation of the limb of the peak, the fruit of what is to be subdued. The first part, the detailed explanation of the cause of subduing, all aspects, is divided into two parts: generating a special practice in the continuum, and the stages of meditation of a special practice that has arisen in the continuum. First, generating a special practice in the continuum is divided into four parts: the aspects of the object to be practiced, the person who practices, the nature of the practice itself, and the preliminary practices. First, explaining the aspects of the object to be practiced is divided into two parts: the general meaning and the meaning of the limbs. First, the general meaning is divided into four parts: the identification of the aspects, how it is spoken of in the sutras, how it is summarized in the treatises, and how to meditate on it. First, the identification of the aspects is: the differences or clear distinctions between all defiled and purified phenomena.