Tibetan
རྩོད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་ལྟ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །དེ་ མེད་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་སྟེ། །དེ་བས་དེ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ན། །ལྟ་དང་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འབྱང༌། །གང་གིས་དེ་ཤེས་འགྱུར་ཞེ་ན། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་མཐོང་བ་སྟེ། །བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་མ་སྐྱེས་ཞེས། །ཡང་དག་མཁྱེན་པའི་མཆོག་གིས་གསུངས། །ཞེས་དང༌། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་ཡོད་ན་ཡང་ལས་ཏེ། །དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ལམ་གསུམ་ཐོག་མཐའ་དབུས་མེད་པ། །འཁོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འགལ་མེ་ཡི། །འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་ཕན་ཚུན་གྱི། །རྒྱུ་ཅན་འདི་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །དེ་ནི་རང་གཞན་གཉིས་ཀ་དང༌། །དུས་གསུམ་ཉིད་དུ་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ངར་འཛིན་པ་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །དེ་ནས་ལས་དང་སྐྱེ་བ་ཡང༌། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལུང་གི་དོན་བཤད་པ་ནི། དེ་ཡང་ལུང་སྔ་མས་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ཡོད་ན་ཆགས་སོགས་རྣམས་འཇུག་པ་དང༌། དེ་མེད་ན་དེ་དག་བཟློག་པར་གསུངས། ཕྱི་མས་དངོས་པོར་ཞེན་པ་ཡོད་ན་ངར་འཛིན་འཇིག་ལྟ་ཡོད་ལ། ཉོན་མོངས་དེ་ལས་དེས་བསླང་བའི་ལས་དང༌། དེ་གཉིས་ལས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་རྗེས་འགྲོ་དང༌། དེ་དག་བདག་གཞན་དང་དུས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པར་མཐོང་བས་ངར་འཛིན་སོགས་དེ་དག་ལྡོག་པར་གསུངས་པས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་ཏེ། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ལ་འཇིག་ལྟ་དང༌། ཆགས་སྡང་སོགས་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་དང༌། ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་བ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། །རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས་གསུངས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་ཡང་འཆད་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལས་སྔར་ལྟར་གསུངས་ཤིང༌། ལེན་པ་མེད་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་བསྟན་པའི་མཐར། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང༌། །མཐོང་ནས་བྱང་ཆུབ་ངེས་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་དཔལ་ལྡན་ཟླ་གྲགས། ཛ་ཡ་ཨཱ་ནནྟ། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷ། ཤེར་འབྱུང༌། དགེ་བའི་ལྷ། བི་མ་མི་ཏྲ་རྣམས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཡོད་པར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། །འདིར་མདོ་དང་བྱམས་པས་ཉན་རང་གིས་ཆོས་བདག་མེད་པ་མ་རྟོགས་པར་གསུང་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན། །འོ་ན་ལུང་གཞན་ལས། ཁུར་ཁྱེར་བ་ཡི་གང་ཟག་ཡོད། །རྟག་གམ་མི་རྟག་བརྗོད་མི་བྱ། །ཞེས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་དྲང༌། དེ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པའི
Chinese
将成为争论。那是所有见解的根源。如果 没有它，烦恼就不会产生。因此，如果完全了解它，见解和烦恼就会完全消失。谁能了解它呢？就是见到缘起。说“依赖而生者未生”，是圆满智者的教导。以及《宝鬘论》中说：只要有对蕴的执着，就有对我的执着。如果有我执，就会有业，从那业又会产生轮回。三条道路无始无终无中，轮回的轮转如同火花，互相之间具有因，这就会变成轮回。因为它没有见到自他二者，以及过去现在未来三时，所以，我执将会耗尽，然后业和轮回也会耗尽。如此等等。第二，解释经文的意义：也就是说，前面的经文说，如果对事物有执着，贪等就会产生，如果没有执着，那些就会被遣除。后面的经文说，如果对事物有执着，就会有我执和坏聚见，从那些烦恼中产生由其引发的业，以及从那二者产生投生于有的随行，以及因为见到那些在自他与三时的体性上没有成立，所以说我执等那些会止息，因此显示了声闻和独觉具有证悟法无我。因为声闻和独觉阿罗汉已经完全断除了坏聚见和贪嗔等，并且认为不会再因业和烦恼而转生。所以，《宝鬘论》中所说，也不能解释为是针对菩萨的，因为其中如前所说，并且在显示了没有取受而从轮回中寂灭的最后，也说：菩萨也是如此，见到之后必定希求菩提。如此等等。追随那些之后，吉祥月称、扎亚阿难陀、论师寂天、狮子贤、善天、毗玛拉米扎等认为声闻和独觉具有证悟法无自性。第三，消除对此的争论：这里，如果经部和慈氏（弥勒）说声闻和独觉没有证悟法无我，那该如何理解呢？那么，其他的经文中说：有携带重担的补特伽罗，不可说为常或无常。这样说有不可说的补特伽罗，又该如何理解呢？那是为了引导对有我见特别执着的人而说的
English
It will become a dispute. That is the root of all views. If it is not, afflictions will not arise. Therefore, if it is fully understood, views and afflictions will completely disappear. Who can understand it? It is seeing dependent origination. Saying "those born from dependence are unborn," is the teaching of the perfectly wise. And in the Ratnavali it says: As long as there is clinging to the aggregates, there will be self-grasping. If there is self-grasping, there will be karma, and from that karma, rebirth will arise. The three paths have no beginning, no end, and no middle. The circle of samsara is like a wheel of fire, with causes between each other. This will become samsara. Because it does not see self and other, and the three times, self-grasping will be exhausted, and then karma and rebirth will also be exhausted. And so on. Second, explaining the meaning of the scriptures: That is, the previous scripture says that if there is clinging to things, attachment and so on will arise, and if there is no clinging, those will be eliminated. The later scripture says that if there is clinging to things, there will be self-grasping and the view of the perishable aggregate, and from those afflictions, karma arising from them, and the subsequent arising of existence from those two, and because seeing that those are not established in the nature of self, other, and the three times, it is said that self-grasping and so on will cease, thus showing that the Hearers and Solitary Realizers have realized the absence of self of phenomena. Because the Hearers and Solitary Realizers Arhats have completely abandoned the view of the perishable aggregate and attachment, hatred, and so on, and believe that they will not be reborn due to karma and afflictions. Therefore, what is said in the Ratnavali cannot be explained as being directed towards Bodhisattvas, because it is said as before, and at the end of showing nirvana from samsara without taking, it also says: Thus, even Bodhisattvas, after seeing, will surely desire enlightenment. And so on. Following those, glorious Chandrakirti, Jaya Ananta, the teacher Shantideva, Simhabhadra, Devadeva, Vimalamitra, and others believe that Hearers and Solitary Realizers have realized the absence of inherent existence of phenomena. Third, eliminating the dispute about this: Here, if the Sutra Pitaka and Maitreya say that Hearers and Solitary Realizers have not realized the absence of self of phenomena, how should that be understood? Then, in other scriptures it says: There is a person who carries a burden, it cannot be said to be permanent or impermanent. How should it be understood that there is an unspeakable person? That was said in order to guide those who are particularly attached to the view of self.
Tibetan
་དགོངས་པ་ཅན་ནོ་ཞེ་ན། །འོ་ན་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ་སྐྲག་པའི་དོན་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དྲང་བའི་དོན་དུ་རེ་ཞིག་མི་རྟག་སོགས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱིས་གྲོལ་བར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཉན་རང་ལ་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་པར་བསྟན་པའི་དགོངས་གཞི་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་མེད་པའོ། །དགོས་པ་ནི་སྨྲས་ཟིན་ཏོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་སུ་ཞེན་པ་དང་བཅས་པའི་མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལས་དེ་དག་ལ་ལམ་གཞན་མེད་ན། དེ་དག་གི་ཉོན་མོངས་པ་རྩད་ནས་སྤང་པ་དང་འཕགས་པ་མཚན་ཉིད་པར་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་སྟེ། ལམ་དང་ཉོན་མོངས་གཉིས་ཀ་དམིགས་ཡུལ་ཕུང་པོའི་ཆོས་གཅིག་ལ་དམིགས་ནས་དེའི་གནས་ལུགས་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པར་མཚུངས་པ་དང༌། བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་ལས་བློ་གོལ་བའི་ཕྱིར་བདེན་པ་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་དག་གིས་ཕུང་པོ་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་བདེན་པར་འཛིན་ན་རྒྱུ་མ་ལོག་པས་འབྲས་བུ་མ་ལུས་པ་ཇི་ལྟར་ལྡོག །ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་ཐེག་ཆེན་དང་ཁྱད་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང༌། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་ལན་མཛད་ཅིང༌། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། །ཁྱད་པར་འདི་དག་ཤེས་ན་ཉན་རང་ལ་འཕགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་འོང་མི་འོང་གི་དྭོགས་ པ་ཡང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་འདི་དག་གི་མཉམས་གཞག་ན་མི་རྟག་སོགས་སུ་བདེན་ནོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་མེད་དེ། །རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་སྒྲ་རྟོག་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཚད་མའི་མདོར། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བླ་མས་བསྟན། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་དོན་ཙམ་མཐོང༌། །ཞེས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་བདེན་བཞིའི་ཆོས་རྣམས་མིང་དང་མ་འདྲེས་པར་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་གསུངས་པ་དང༌། ཀུན་བཏུས་ལས་ཀྱང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་པས་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན་མི་རྟག་པའི་དོན་མཐོང་གི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོའི་རབ་དབྱེ་ལ་གསུམ། གཞི་ལམ་དང༌། སྤྱོད་པ་དང༌།
Chinese
如果有人问：有这样的想法吗？ 那么，对于那些宣说害怕宣讲无自性等意义的人，暂时为了正直的意义，宣说了通过无常等补特伽罗的无我而解脱。 这样，为声闻缘觉安立无常等道，而不证悟法无我的意图是，没有圆满修习法无我。 必要已经说过了。 对于真实的损害是：如果执着于法的无常等十六行相，并且对于他们没有其他的道，那么，就不能承诺他们彻底断除烦恼，成为圣者，因为道和烦恼都缘于作为目标蕴的法，并且同样错误地进入了它的实相，并且因为心离开了四谛的自性，所以不能如实地见到真谛。 此外，贪等烦恼是以蕴的实执为因的，如果他们完全执着于蕴为真实，那么，因没有改变，果又怎么能完全转变呢？ 如果声闻缘觉证悟了法无我，那么就和 大乘 没有差别了，如果这样问。 宝鬘论中回答说：声闻乘比它，菩萨的愿和行，没有完全宣说，怎么会变成菩萨？ 并且说，也没有圆满修习法无我。 如果知道这些差别，那么对于声闻缘觉是否会成为圣者的疑惑也会消除。 此外，在这些的等持中，不会有认为无常等是真实的现行分别念。 因为是瑜伽现量，所以远离了名言分别，如量论经中说：瑜伽士的至尊所说，只见到不混杂的意义。 瑜伽现量将四谛的法不与名称混杂而作为对境。 集论中也说：出世间的智慧进入真谛的行相时，见到无常的意义，但不是无常本身。 对于无常本身，就像那样，对于剩余的行相也是如此。 第三，所断和对治的差别有三：基础道，行，
English
If someone asks, 'Is there such a thought?' Then, for those who proclaim the meaning of fearing to teach selflessness, etc., for the sake of straightforward meaning, it is taught that liberation is achieved through impermanence and the selflessness of the individual. Thus, the intention of establishing the path of impermanence, etc., for hearers and self-realizers, without realizing the selflessness of phenomena, is that there is no complete meditation on the selflessness of phenomena. The necessity has already been stated. The harm to reality is: If there is attachment to the sixteen aspects of impermanence, etc., and there is no other path for them, then it is not permissible to claim that they have completely abandoned afflictions and become noble ones, because both the path and the afflictions are directed towards the same object, the aggregates, and similarly enter into its reality in a mistaken way, and because the mind deviates from the nature of the four truths, they do not see the truth as it is. Furthermore, afflictions such as attachment have the cause of grasping the aggregates as true, and if they completely grasp the aggregates as true, then how can the result be completely reversed when the cause has not changed? If hearers and self-realizers realize the selflessness of phenomena, then there would be no difference from the Great Vehicle. The Precious Garland answers: 'The Hearer Vehicle is different from that, the aspirations and conduct of the Bodhisattva are not fully explained, how could one become a Bodhisattva?' And it is said that there is no complete meditation on the selflessness of phenomena either. If these differences are known, then the doubt about whether hearers and self-realizers will become noble ones will also be dispelled. Furthermore, in the equipoise of these, there is no manifest conceptualization that thinks impermanence, etc., are true. Because it is yogic direct perception, it is free from verbal conceptualization, as stated in the Sutra on Valid Cognition: 'Taught by the supreme of yogis, only the unmixed meaning is seen.' Yogic direct perception makes the phenomena of the four truths its object without mixing them with names. The Compendium also says: 'When transcendental wisdom enters into the aspect of truth, it sees the meaning of impermanence, but it is not impermanence itself. Just as it is with impermanence itself, so it is with the remaining aspects.' Third, the divisions of what is to be abandoned and the antidotes have three: the basis and the path, the conduct,