Tibetan
ན་པོ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་ལ་གཉིས། རྣམ་དག་གི་རྒྱུ་དང༌། རྣམ་དག་དངོས་སོ། །དང་པོ་རྒྱུ་ལ་ཡང་གཉིས། སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའོ། །དང་པོ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་གསུམ་སྟེ། སངས་རྒྱས་གྲངས་མེད་པ་ཡུན་རིང་པོར་བསྙེན་བཀུར་བའི་སྒོ་ནས་མཉེས་པར་བྱས་པ་དང༌། སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཕྱིན་དྲུག་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་མི་དམིགས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཞི་གནས་སྒོམ་པ་ལ་མཁས་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་བཞི་སྟེ། སྔོན་དགེ་རྩ་མ་བསགས་པས་བདུད་ཀྱིས་གནོད་པ་བྱས་པ་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་མ་སྦྱངས་པས་ཆོས་ཟབ་མོ་སྤྲོས་བྲལ་ལ་མི་མོས་པ་དང༌། ཆོས་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་མ་གོམས་པས་ཕུང་སོགས་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང༌། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་འདྲིས་པར་མ་བྱས་པས་སྡིག་གྲོགས་ཀྱི་དབང་དུ་སོང་བའོ། །གཉིས་པ་རྣམ་དག་དངོས་ལ། རྣམ་དག་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི་མདོ་ལས། རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དོ། །འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་ པ་དེ་ནི་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ལ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་དེ་ཐ་མི་དད་ཅིང་གཅད་དུ་མེད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་གསུམ། ཆོས་ཅན་དག་གཞི་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ། །བསྒྲུབ་བྱ་དག་པ་གསུམ་གཅིག་ཡིན་པ། སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་མེད་སོགས་བཞིར་ཕྱེ་བའི་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ཆོས་ཅན་དག་གཞི་གསུམ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་མོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ནི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་འབྲས་བུ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མོ། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་དམིགས་པའམ་ཡུལ་ལོ། །གཉིས་པ་དེ་གསུམ་གྱི་དག་པ་གཅིག་ཡིན་ཚུལ་ནི། །ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་སྐྱེ་བ་དེ་སྲིད་དུ་མ་དག་པར་འཇོག་ལ་གང་གི་ཚེ་གཉེན་པོས་ཞེན་པ་སྤངས་པ་དེའི་ཚེ་དག་བྱའི་དྲི་མ་གཅིག་ལས་མེད་པས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ཡང་དྲི་མ་དེ་མི་སྐྱེ་བའི་དག་པ་ཡིན་མིན་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས་མེད་སོགས་བཞི་ནི། གཉིས་མེད་ནི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །གཉིས་སུ་
Chinese
从而获得圆满正等觉果位。第二，关于清净的修道，分为两种：清净的因和清净的果。第一，关于因，又分为两种：产生的因和不产生的因。第一，产生的因有三种：通过长久地侍奉和供养无数的佛陀而使之欢喜；圆满布施等波罗蜜多；在修持六度时，精通于修习无所缘、离戏论的止观。第二，不产生的因有四种：以前没有积累善根，因此受到魔的损害；没有修习大乘的种姓，因此不信奉深奥离戏论的法；没有习惯于法无我的道理，因此执着于蕴等事物；没有亲近善知识，因此受到恶友的影响。第二，关于清净的果，分为清净的总说和清净的分别说两种。第一，经中说：‘善现，色之清净即是果之清净，果之清净即是般若波罗蜜多之清净，般若波罗蜜多之清净即是色之清净。如是，色之清净、果之清净、般若波罗蜜多之清净，此等无二亦不可作二，无别异亦不可分。’这里有三点：作为法性的三个基础的体性；所要证明的三个清净是一体的；解释证明二无等四种的意义。第一，作为法性的三个基础是：般若波罗蜜多是修行的道；它的果是无间道所产生的果解脱道；色等是修道的目标或所缘。第二，这三者的清净是一体的方式是：对境产生执着时，就安立为不清净，当用对治法断除执着时，由于只有一个要清净的垢染，因此境和有境两者，对于那个垢染不生起的清净，有无之间没有差别。第三，证明二无等四种是：二无是指能取所取二者皆无。
English
Thus, one attains the state of perfect and complete enlightenment. Second, regarding the path of purification, there are two aspects: the cause of purification and the actual purification. First, regarding the cause, there are again two types: the cause of arising and the cause of non-arising. First, the causes of arising are three: pleasing countless Buddhas through long-term service and offerings; perfecting the perfections such as generosity; and being skilled in meditating on non-referential, free from elaboration, calm abiding when practicing the six perfections. Second, the causes of non-arising are four: having not accumulated merit in the past, thus being harmed by demons; not having trained in the lineage of the Great Vehicle, thus not having faith in the profound teachings free from elaboration; not being accustomed to the meaning of selflessness of phenomena, thus clinging to things such as the aggregates; and not having associated with virtuous spiritual friends, thus being influenced by negative companions. Second, regarding the actual purification, there are two aspects: the general explanation of purification and the specific explanation. First, the sutra states: 'Subhuti, the purity of form is the purity of the result; the purity of the result is the purity of the Prajnaparamita; the purity of the Prajnaparamita is the purity of form. Thus, the purity of form, the purity of the result, and the purity of the Prajnaparamita are non-dual and cannot be made into two, they are not different and cannot be separated.' Here, there are three points: the nature of the three bases as the subject of the teaching; the three purities to be proven are one; and explaining the meaning of the four aspects such as proving non-duality. First, the three bases as the subject of the teaching are: the Prajnaparamita is the path of meditation; its result is the path of liberation, the result produced by the uninterrupted path; form and so on are the object or focus of the path of meditation. Second, the way in which the purity of these three is one is: when attachment arises towards an object, it is established as impure, but when attachment is abandoned by the antidote, since there is only one impurity to be purified, there is no difference between the object and the subject with regard to whether or not that impurity arises in terms of purity. Third, the four aspects such as proving non-duality are: non-duality means the absence of both grasper and grasped.
Tibetan
བྱར་མེད་པ་ནི་ལྡེམ་པོར་དགོངས་བས་གཉིས་སུ་བྱར་མི་ནུས་པ་སྟེ་བློས་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་བྱར་མི་ནུས་པའོ། །དབྱེར་མེད་པའམ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་རང་བཞིན་ མི་འདྲ་བ་དུ་མ་མེད་པའོ། །གཅད་དུ་མེད་པ་ནི་ཡན་ལག་གམ་ཆ་ཤས་དུ་མ་མེད་པའོ། །ཡང་ན་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ནས་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་རྣམ་དག་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ལམ་གྱི་དབྱེ་བ་དངོས་དང༌། མཐར་ཐུག་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་དབྱེ་བ་དངོས་ནི་བཞི་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཉམས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དག་པ་དང༌། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་རྟོག་ཉམས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་དག་པ་དང༌། དེ་གཉིས་དང་འཛིན་རྟོག་སྟེ་ལམ་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་དག་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་དག་པ་དང༌། སྒྲིབ་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་དག་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་བའམ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དག་པའོ། །གཉིས་པ་མཐར་ཐུག་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། ཉན་རང་སངས་རྒྱས་གསུམ་ཡང་རང་རང་གྱི་ལམ་མཐར༌།ཐུག་པར་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་དག་རྣམ་ཀུན་ཤིན་ཏུ་བ་དང༌། ཉན་རང་གི་རྣམ་དག་ཉི་ཚེ་བར་བཤད་པ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཡིན་ཏེ། ས་དགུ་ལ་བརྟེན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྒོམ་སྤང་དགུའི་གཉེན་པོར་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་དགུ་ནི་སྒོམ་སྤང་གི་དྲི་མ་མ་ལུས་པ་དག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེ་དྲི་མ་མཐའ་དག་དག་བྱེད་ཡིན་ན། འབྲས་བུ་དེ་དྲི་མ་མ་ལུས་པ་ལས་གྲོལ་དགོས་པས་སོ། །སྤང་བྱ་དེའི་གཉེན་པོ་ ཉན་རང་གི་སྒོམ་ལམ་ཆུང་འབྲིང་དགུ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཅིག་ཤོས་ཉོན་སྒྲིབ་ཙམ་དང༌། དེ་དང་གཟུང་རྟོག་ཙམ་གྱི་དྲི་མ་ཕྱོགས་རེ་བ་རྣམ་པར་དག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉན་རང་གི་རྣམ་དག་ཉི་ཚེ་བ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་དེ་དྲི་མ་ཉི་ཚེ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ན་དེས་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་དྲི་མ་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་པས་སོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་ཀའི་རྟེན་ལས་དགུ་སྟེ། དེ་ཡང་སྤང་བྱའི་རྟེན་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ས་དགུ་ཡིན་ལ། གཉེན་པོའི་རྟེན་ལ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་ཏེ། མངོན་པ་ལས་ནི། སྲིད་རྩེ་ཆེས་མི་གསལ་བ་དང༌། འདོད་པ་ཆེས་མ་ཞི་བ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ལ་ཟག་མེད་མི་རྟེན་ཏེ་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་དང་དགུ་ཟག་མེད་ཀྱི་རྟེན་དུ་འདོད་པ་དང༌། གཞན་དག་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ཐབས་ལ་མི་མཁས་པའི་
Chinese
不可作是灵活之意，即是不能成为二，亦即心识亦不能成为能取所取二者。无别或无异者，即是没有多种不同之自性。不可分割者，即是没有支分或部分。或者，前二者是显示，后二者是解释。第二、清净差别之解说分二：道的差别之真实，与究竟道的特点。第一、差别之真实有四：烦恼障息灭是声闻之清净，所知障之一分，能取分别息灭是独觉之清净，彼二者与执取分别，即是三道之障碍清净是菩萨之清净，以一切障碍之相清净是佛之清净，即是极度或殊胜之清净。第二、究竟道之特点是：声闻、独觉、佛三者，虽然在各自之道达到究竟上是相同的，但为何说佛之清净是诸相极度清净，而声闻、独觉之清净是少分清净呢？那是因为道的差别之故。以依赖九地之不共品，作为对治九种修断之对治，大乘之九种修道是能令修断之垢染无余清净之因，因此佛之清净是极度清净。因为彼因是能令一切垢染清净者，故其果必须是从一切垢染中解脱。彼所断之对治，声闻、独觉之小、中九种修道，是能令一切相之一分，仅是烦恼障，以及彼与能取分别之垢染少分清净之因，因此声闻、独觉之清净是少分清净。因为彼因是少分垢染之对治，故由彼所获得之果，亦是从垢染之一分中解脱。于此之际，所断与对治二者之所依有九地，即是所断之所依是三界之九地，而对治之所依有两种不同，于《俱舍论》中说：有顶极不明显，以及欲界极不寂静，因此彼二者不依无漏，即是六禅定地，无色界之前三者与第九地，认为是无漏之所依，其他则认为这是声闻不善巧方便之
English
The absence of being made is the meaning of flexibility, which means it cannot become two, that is, consciousness cannot become the two of grasper and grasped. The absence of distinction or difference means the absence of many different natures. The indivisible means the absence of limbs or parts. Alternatively, the first two indicate, and the latter two explain. Second, the detailed explanation of purity is divided into two: the actual difference of paths and the distinction of the ultimate path. First, the actual difference is fourfold: the elimination of the obscuration of afflictions is the purity of the Hearers; the elimination of grasping thoughts, one aspect of the obscuration of knowledge, is the purity of the Solitary Realizers; the purification of the obscurations of the three paths, namely these two and grasping thoughts, is the purity of the Bodhisattvas; and the purification by all aspects of obscurations is the purity of the Buddhas, which is the ultimate or most excellent purity. Second, the distinction of the ultimate path is: although the three, Hearers, Solitary Realizers, and Buddhas, are the same in reaching the ultimate of their respective paths, why is it said that the purity of the Buddhas is the ultimate purity of all aspects, while the purity of the Hearers and Solitary Realizers is partial? That is because of the difference in paths. Because the nine paths of the Great Vehicle, which rely on the nine grounds as antidotes to the nine to-be-abandoned-by-meditation, are the cause for purifying the stains of the to-be-abandoned-by-meditation without exception, therefore the purity of the Buddhas is ultimate. Because that cause is what purifies all stains, its result must be liberation from all stains. The antidotes to what is to be abandoned, the small and medium nine paths of the Hearers and Solitary Realizers, are the cause for purifying one aspect of all aspects, only the obscuration of afflictions, and a small part of the stains of that and grasping thoughts, therefore the purity of the Hearers and Solitary Realizers is partial. Because that cause is the antidote to partial stains, the result obtained by it is also liberation from only one part of the stains. In this case, the basis of both what is to be abandoned and the antidotes is nine grounds, that is, the basis of what is to be abandoned is the nine grounds of the three realms, and there are two different bases for the antidotes. In the Abhidharma, it is said that the peak of existence is extremely unclear, and the desire realm is extremely unpacified, therefore these two do not rely on the uncontaminated, that is, the six dhyana grounds, the first three of the formless realm, and the ninth ground are considered the basis of the uncontaminated, while others consider this to be the Hearers' lack of skill in means.