Tibetan
གང་ལ་གོམ་པ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཐུས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྣམ་པ་སེལ་ནུས་པ་དེ་ཉིད་དེའི་གེགས་སུ་གྱུར་བའི་སྒྲིབ་པ་སེལ་བས་དེ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་ཆ་གཞན་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་སྐད་ཅིག་མ་མཐོང་བ་ལ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་སྔོ་མིན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་སེལ་ནུས་ཀྱི་རྟག་འཛིན་སེལ་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །མཐོང་ཡང་ངེས་པ་མི་འདྲེན་ན་འཕགས་པ་དང་སོ་སྐྱེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། རྣམ་པ་ཅི་ཙམ་ཞིག་གསལ་བས་དེ་དག་གིས་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་དང་གཏན་བྲལ་བ་དེས་དེ་དག་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པ་དགོད་པ་དང༌། དེ་འཐད་མི་འཐད་དཔྱད་པ་འདི་དག་རྒྱན་སྣང་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཏེ། འདི་ལྟར་ན་བདེན་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཆ་མེད་པས་མཐོང་བའི་ཚེ། མཐའ་དག་མཐོང་ཡང་མཐོང་བ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་པ་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། སྒྲོ་འདོགས་བསལ་ཞིང་ངེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དུ། སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་གིས་མཐོང་ལམ་སྒོམ་པར་བཞེད་པས་མཉམ་གཞག་ལ་བཟོད་ཤེས་བཅུ་དྲུག་རིམ་ཅན་དུ་སྐྱེ་ཡང༌། ཡུལ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་མི་མཐུན་པ་མེད་པས་རྒྱུན་གཅིག་ཡིན་པས་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང༌། རྟོགས་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་བཤད་པ་བཅུ་དྲུག་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་ལ་བཞག་གོ། །གསུམ་པ་ལུང་ནས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ ལས། དབུ་མ་ནས་བཤད་པ་ནི་རིག་པ་དྲུག་ཅུ་པར། །ཆོས་ཤེས་པ་ཡི་མཇུག་ཐོག་ཏུ། །འདི་ལ་བྱེ་བྲག་ཡོད་ན་འདི། །དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡང༌། །གང་གིས་སྐྱེ་བ་རྣམ་བརྟགས་པ། །རྣམ་པར་མི་མཁས་དེ་ཡིས་ནི། །རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་དོན་མ་མཐོང༌། །ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དོན། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་དང་ལམ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་རྟོགས་ལ། རང་བཞིན་དེ་ཡང་འགོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་བདེན་པ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅིག་ཆར་རྟོགས་ཀྱིས། །ཆོས་ཤེས་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རིམ་ཅན་དུ་རྟོགས་པ་མིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་རྟོགས་གཅིག་ཏུ་ཟད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་བཅོ་ལྔའམ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཞག་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ལ་ཕན་གདག་པའི་ཕྱིར་བཞག་སྟེ། བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་ལ་མི་སྐྲག་པ་ཆོས་བཟོད། །ཚུལ་བཞིན་དུ་རིག་པས་ཆོས་ཤེས། རྗེས་ཤེས་ཀྱི་ཚེ་ཡང་དེ་ལྟར་མི་སྐྲག་ཅིང་རིག་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་རྗེས་བཟོད་དང་རྗེས་ཤེས་སོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །བསྡུ་བ་ལས་ནི། བསྟན་པ་གནས་པ་རྒྱས་པ་དང་སྤྲོས་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་བཞག་དང༌། དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་སོ་སོ་རང་རིག་སྤྲོས་པ་མེད་པའོ། དེ་ལ་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཆོས་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་མཐུན་ཆོས་བཟོད་བཞི་དང༌། རྗེས་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་མཐུན་རྗེས་བཟོད་བཞི་སྟེ་བརྒྱད་དང༌། ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་གཅིག་སྟེ་དགུས་ཞེས་འབྱུང་ཡང་ཤེས་པ་ཡོད་པས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་བཞག་དང༌། རྣམ་བཞག་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སེམས་གཅིག་གིས་རྫོགས་པར་བཤད་ཅིང༌། དེ་ཡང་དང་པོ་བསྟན་པ་གནས་པའི་ཕྱིར་གདུལ་བྱའི་ངོར་བཤད་པ་སྤྲོས་བཅས་དང༌། གཉིས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ངེས་དོན་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཏུ་མཛད་ཅིང༌། ཀུན་བཏུས་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་པ་རྣམ་བཞག་ཙམ་དུ་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་རེ་ཞིག་ཕྱི་མའི་བཞེད་པ་སྔར་བཤད་པའི་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཁས་བླང་ན་རེ་ཞིག་ལ་བསྐྱང་བདེའོ། །གཉིས་པ་སྒོམ་ལམ་ལ་གཉིས། སྒོམ་ལམ་གྱི་བྱེད་པ་དང༌། བྱེད་པ་ཅན་གྱི་སྒོམ་ལམ་མོ། །དང་པོ་སྒོམ་ལམ་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་སྟེ། ཡོངས་སུ་དུལ་བ་དང་ང་རྒྱལ་མ་མཆིས་པས་ཀུན་ནས་ཞི་བ་དང༌། དེ་ཉིད་ཁྱད་ཞུགས་པར་ཐོས་པས་ཐམས་ཅད་ལ་འདུད་པ་དང༌། བདག་དང་གཞན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་མཚོན་ཆ་བཅོམ་པས་ཉོན་མོངས་ལས་རྒྱལ་བ་དང༌། དེ་ལ་ལ་ལ་ཞིག་གིས་དུག་གཏོར་རམ། བྱད་བྱས་སམ། མེའི་འོབས་སུ་གཏོར་རམ། །མཚོན་གྱིས་ བཏབ་བམ། དུག་བླུད་དམ། ཆུར་བོར་ཡང་རུང་སྟེ་དེ་དག་གིས་གནོད་པར་མི་འགྱུར་བས་གནོད་པས་རྫི་བ་མེད་པ་དང༌། བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ལ་རྣམ་པར་ལྟ་བ་བྱང་ཆུབ་དང༌། གང་དུ་གནས་པའི་སའི་ཕྱོགས་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་དུ་འགྱུར་བར་བྱས་པ་རྟེན་མཆོད་དང་དྲུག་གོ། །འདི་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ནི། བརྗོད་བྱ་ཉུང་བ་དང༌། བྲོད་པ་བསྐྱེད་ནས་སྒོམ་ལམ་ལ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་སྒོམ་ལམ་ལ་གཉིས། ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་རྗེས་ཐོབ་དང༌། དེ་མེད་པའི་མཉམ་གཞག་ལ་བཞེད་དོ། །དང་པོ་ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་ལ་གསུམ། ཟག་བཅས་སྒོམ་ལམ་གྱི་དབྱེ་བ། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན། བྱེད་ལས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་དབྱེ་བ་ལ་དབྱེ་བ་དངོས་དང་ས་མཚམས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་དབྱེ་བ་དངོས་ནི། ཟ
Chinese
对于通过清晰的步伐等力量能够消除虚构的形象的事物，它本身就能消除成为其障碍的遮蔽，因此对它来说是量，对其他部分则不是。虽然见到蓝色和刹那没有区别，但就像能够消除非蓝色的虚构却不能消除常执一样。如果见到了也不产生定解，那么就不能说圣者和凡夫有什么区别，因为无论形象多么清晰，它们都能使知识与错误的根源完全分离，因此它们才显得卓越。提出观点和讨论其是否合理等，这些都如《庄严经论》中所说的那样。如果这样，由于四谛的真如没有部分，所以在见到的时候，即使见到了全部，也不普遍地在见到上产生定解。为了消除虚构并产生定解，认为用十六个刹那修持见道，所以在等持中会次第产生十六个忍智，但由于所缘的真如的证悟方式没有不同，所以是同一个相续，因此是一个刹那。所说的证悟方式不同的十六个，是安立在后得的定解产生方式上的。第三，从教证上宣说分二： 其中，从中观宣说，《六十正理论》中说：“于法知性之终，若有此差别，此极微细物，谁能分别生，不善巧者彼，不见缘起义。”这是根本和注释的意义。由于了知缘起之法没有生灭，因此痛苦、集和道三者的自性也了知为没有生灭。并且，那个自性也是灭的自性，因此同时了知四谛的自性。因此，在法知性的结尾，不是以证悟的形象不同的方式次第证悟的。因此，证悟只是一个。然而，安立为十五或十六个刹那，是为了利益喜欢广说的人们。不畏惧四谛的自性是法忍，如理作意是法智。在后得智的时候，也同样不畏惧并且具有智慧的力量，因此是后忍和后智这样认为。在《摄论》中说：教法住立
English
That which, through the power of clear steps and so forth, is able to eliminate fabricated appearances, that itself eliminates the obscurations that have become its obstacles, therefore it is valid cognition for it, but not for other aspects. Although there is no difference in seeing blue and an instant, it is like being able to eliminate the fabrication of non-blue but not being able to eliminate the clinging to permanence. If one sees but does not generate certainty, then one should not say what difference there is between a noble one and an ordinary person, because no matter how clear the appearances are, they completely separate knowledge from the causes of error, therefore they are distinguished as superior. Presenting opinions and discussing whether they are reasonable or not, these are as stated in the Ornament for Clear Realization. If this is the case, since the suchness of the four truths is without parts, at the time of seeing, even if one sees everything, it is not universally the case that certainty arises upon seeing. In order to eliminate fabrication and generate certainty, it is asserted that the path of seeing is cultivated with sixteen instants, so sixteen kshanti-jnanas arise sequentially in meditative equipoise, but since there is no difference in the way the suchness of the object is realized, it is a single continuum, therefore it is one instant. The sixteen ways of explaining the different ways of realization are established in the way certainty arises in subsequent attainment. Third, there are two ways of explaining from the scriptures: Among them, from the Madhyamaka explanation, the Sixty Stanzas on Reasoning says: "At the end of the knowledge of dharma, if there is this difference, this extremely subtle thing, who can distinguish birth, the unskilled one does not see the meaning of dependent arising." This is the meaning of the root and commentary. Because of knowing that dependent arising phenomena have no arising or ceasing, the nature of suffering, origin, and path are also realized as having no arising or ceasing. And that nature is also the nature of cessation, therefore the nature of the four truths is realized simultaneously. Therefore, at the end of the knowledge of dharma, it is not realized sequentially in different ways of realization. Therefore, realization is only one. However, establishing it as fifteen or sixteen instants is established for the benefit of those who like elaboration. Not being afraid of the nature of the four truths is dharma-kshanti. Correctly applying the mind is dharma-jnana. At the time of subsequent jnana, one is also not afraid and has the power of wisdom, therefore it is subsequent kshanti and subsequent jnana, so it is thought. In the Compendium it says: The teaching abides
Chinese
增益和戏论的安立，以及胜义谛的安立，各自是自证无戏论。 其中，就第一种安立而言，有四种与法智相顺的法忍，以及四种与后智相顺的后忍，共八种，以及一个寂止的心，共九种，但因为有识，所以是十六种安立。就第二种安立而言，据说一个具有如是性之境的心就圆满了。而且，第一种是为了教法住世，针对所化众生而说的有戏论，第二种是瑜伽士相续中生起的，是决定意义的无戏论安立。在《集论》的注释中，也只是将所说的十六种作为安立而已。这样一来，如果暂时将后一种观点与之前所说的论师的观点合二为一并加以承认，那么暂时来说是容易修持的。第二，修道分二：修道的行相和具有行相的修道。第一，修道的行相有六种：完全调伏且没有我慢，从而完全寂静；听闻此理殊胜，从而对一切恭敬；摧毁自他的烦恼之器，从而战胜烦恼；对于此人，无论有人投毒，或者作诅咒，或者投入火坑，或者用武器击打，或者灌毒，或者投入水中，都不会受到损害，因此没有损害能摧毁；获得无上圆满菩提后，能如实观照一切众生的心，是菩提；以及将所居住的土地变成一切众生的佛塔，是塔供养，共有六种。之所以将这些放在修道之前宣说，是因为所诠释的内容少，并且为了生起欢喜心而引入修道。第二，具有行相的修道分二：有漏和无漏。这二者的差别是：具有二取分别的后得，以及没有二取的入定。第一，有漏修道分三：有漏修道的分类、各个分类的自性、以及从作用的角度进行意义归纳。第一，分类包括真实的分类和界限的指示。第一，真实的分类是：
English
The establishment of augmentation and elaboration, and the establishment of the ultimate truth, each is self-cognizant and without elaboration. Among them, with regard to the first establishment, there are four Dharma-kṣānti in accordance with Dharma-jñāna, and four Anvaya-kṣānti in accordance with Anvaya-jñāna, totaling eight, and one mind of Śamatha, totaling nine, but because there is consciousness, there are sixteen establishments. With regard to the second establishment, it is said that one mind possessing the object of Suchness is complete. Moreover, the first is with elaboration, spoken for the sake of the Dharma remaining in the world, and for the sake of those to be tamed. The second is the way it arises in the continuum of a yogi, and is established as the definitive meaning without elaboration. In the commentary on the Abhidharmasamuccaya, the sixteen spoken of are also merely established as such. In this way, if one temporarily combines the latter view with the view of the teacher previously spoken of and acknowledges it, then it is easy to practice for the time being. Second, the path of meditation is divided into two: the aspects of the path of meditation and the path of meditation possessing aspects. First, the aspects of the path of meditation are six: being completely tamed and without pride, thereby being completely pacified; hearing that this reason is excellent, thereby bowing to all; destroying the weapons of self and other's afflictions, thereby conquering afflictions; for this person, whether someone throws poison, or casts a curse, or throws them into a pit of fire, or strikes them with a weapon, or pours poison, or throws them into water, they will not be harmed by these, therefore there is no harm that can destroy them; after attaining unsurpassed complete enlightenment, being able to truly see the minds of all sentient beings, is Bodhi; and transforming the land where one resides into a stupa for all sentient beings, is stupa offering, totaling six. The reason for explaining these before the path of meditation is that the content to be explained is small, and in order to generate joy and introduce the path of meditation. Second, the path of meditation possessing aspects is divided into two: with outflows and without outflows. The difference between these two is: the subsequent attainment with the conceptual thought of dualistic appearance, and the Samāhita without it. First, the path of meditation with outflows is divided into three: the classification of the path of meditation with outflows, the nature of each classification, and the summarization of meaning from the perspective of function. First, the classification includes the actual classification and the indication of boundaries. First, the actual classification is:
Tibetan
ག་བཅས་སྒོམ་ལམ་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། མོས་པ། བསྔོ་བ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་མོ། །དེ་ལྟར་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དགེ་རྩ་གསོག་པ་དང༌། མི་ཟད་པ་དང༌། འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཤེར་འབྱུང་གིས་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་ གསུམ་གྱི་དབྱེ་བར་འདོད་དོ། །འདི་གསུམ་དངོས་པོ་ཐ་དད་དེ། འཛིན་སྟངས་ཐ་དད་པས་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ས་མཚམས་ནི། མོས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ནི། ས་བདུན་པའི་བར་དུ་ཉོན་ཡིད་འཇུག་པས་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བའི་ས་བོན་མ་ཟད་པས་རང་དོན་མོས་པ་དང༌། བརྒྱད་པར་རང་དོན་དུ་ཞི་བ་ལ་གནས་པ་ན་སླར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་དོན་དུ་བསླངས་ནས་རང་གཞན་གཉིས་ཀའི་དོན་དང༌། བཅུ་པར་རྗེས་ཐོབ་གཞན་དོན་གྱི་མཛད་པ་སངས་རྒྱས་དང་མཚུངས་པས་གཞན་དོན་མོས་པའོ། །བསྔོ་བ་དང་ཡི་རང་གཉིས་ནི་ས་དགུ་ཀ་ལ་བཞག་གོ། །གཉིས་པ་ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་ལ་གསུམ། མོས་པ། བསྔོ་བ། ཡི་རང་ངོ༌། །དང་པོ་མོས་པ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་མོས་པ་དངོས་ལ་བཞི། མོས་པའི་ཡུལ། མོས་པའི་ངོ་བོ། མོས་པའི་རྒྱུ། མོས་པའི་བྱེད་ལས་སོ། །དང་པོ་མོས་ཡུལ་ནི། །རྒྱན་སྣང་ལས་གཞུང་ལམ་འབྲས་བུ་ཤེར་ཕྱིན་གསུམ་ཀ་ལ་བཤད་ཅིང༌། དག་ལྡན་ལས། གཞུང་གི་ཡུམ་འདི་ཀློག་བྱེད་པ་དང༌། མེ་ཏོག་སོགས་ཀྱིས་མཆོད་པ་ལ་མོས་པས་དེ་མོས་ཡུལ་དུ་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ་ལ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ནི། ཚིགས་གསལ་ལས། ངེས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ངེས་པར་འཛིན་པའོ། །ཞེས་ཀུན་བཏུས་ལས་སེམས་བྱུང་མོས་པ་བཤད་པ་དང་གཅིག་ཏུ་ངོས་བཟུང་ཞིང༌། དག་ལྡན་ལས། མོས་ པ་ནི་དད་པ་དང་འདུན་པ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་དང༌། ཡུལ་དེ་འདོད་པ་ལ་བཤད་དོ། །བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོ་ནི། ཉི་སྣང་ལས། རང་གི་དོན་གྱི་མོས་པ་ནི་གང་གིས་རང་གི་དོན་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང༌། གཞན་གྱི་དོན་ཡང་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བྱེད་པའོ། །རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ནི་གང་གིས་གཉིས་ཀའི་དོན་སྒྲུབ་པའོ། །གཞན་གྱི་དོན་ནི་གཞན་ཁོ་ནའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་སྟེ། ཞེས་བསམ་པ་གཞན་དོན་དང་མ་བྲལ་ཡང་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་དང༌། གཉིས་པ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་དང༌། གསུམ་པ་ལ་ནི་སྦྱོར་བ་བར་ཆད་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྦྱོར་བ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་འཇུག་མི་འཇུག་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་མོས་པའི་རྒྱུ་ནི། ལུང་རིགས་རྣམ་དག་གོ། །བཞི་པ་བྱེད་ལས་ནི། སྔ་མ་ལྟར་ན་