Tibetan
གྱི་བྱ་བའི་ལས་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྤོང་ལ། དེ་ཀུན་འབྱུང་ཡིན་པས་ཀུན་འབྱུང་ཡང་སྤོང་ངོ༌། །དེ་ཡང་སྤངས་བ་འགོག་པ་ཡིན་པས་འགོག་པ་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་ལམ་སྒོམ་པ་མེད་ན་མེད་པས་དེ་དག་དུས་གཅིག་གོ། །གཉིས་པའི་དོན་ནི། དེ་ལྟར་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་བཅད་ནས་རྗེས་སུ་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཞག་པའོ། ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་བདེན་བཞི་ལ་ཤེས་སྤོང་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་མེད་ཀྱང༌། ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་བཅུ་དྲུག་རིམ་ཅན་དུ་འབྱུང་ལ། འདིའི་ལྟར་ན་མཐོང་ལམ་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་རྣམས་ཀྱང་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །ལུགས་གཉིས་པ་ནི། །སོ་སོར་རྟོག་པའི་མངོན་རྟོགས་ལ་ཡང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པའོ། །ཞེས་བསྒོམས་པས་སྒོམ་པ་མཐར་སོན་པ་ན། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག །བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ ཡིན་པ་ལ། །ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་བྱ་གང༌། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པ་བཞི་ཀའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བས་སླར་ཡང་མ་མཐོང་པ་མཐོང་བར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ཡང་འཇིག་ལྟ་དང་ཆགས་སོགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཀུན་ནས་བསླང་ལ། དེ་ལས་གྲོལ་བ་ནི་ཞེན་པ་ལྟར་མེད་པར་མཐོང་བ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཡང་རིམ་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་འཐད་ཕྱོགས་འགོད་པ་ནི། ལུགས་ཕྱི་མ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་མཐོང་ལམ་གྱི་རྟོགས་བྱའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པས་རྣམ་པ་ལྷག་མའི་སྒོ་ནས་མཐོང་ལམ་སྒོམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། མཐོང་ལམ་ལ་ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཇི་ལྟར་རུང༌། བདེན་བཞིའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་བཟློག་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་བར་མི་བྱེད་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་མངོན་རྟོགས་ལ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཡང༌། གང་གི་ཚེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས། བཟློག་ཕྱོགས་སུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་དག་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་དྲུང་ནས་དབྱུང་བའི་དོན་དུ་རྣམ་པ་གཞན་དག་གིས། །སྒོམ་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ཞུགས་གནས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ཀྱང་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ བདེན་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བཟུང་ཡང༌། ཆ་
Chinese
是行为的业，所以是果。如果从这个角度来说，就是一个刹那。当见到痛苦时，就断除见痛苦所应断的。因为那是集，所以也断除集。断除集就是灭，所以也证得灭。如果没有修道，就不会有灭，所以这些是同时的。第二种意思是，虽然是同时的，但因为要断除对每个真谛的不同执着，并依赖于随后生起的定解次第，所以安立为十六种。是这样说的。这样，对于四谛，从知、断等行为的方式来说，是没有次第的。但从引导定解的方式来说，会次第出现十六种。按照这种说法，见道上的入位和住位的安立也是可以成立的。第二种观点是，分别的现观也是一个刹那，因为一切法都是无实体的。这样修习，当修习达到究竟时，义的自性唯一，自性是现量，对于正量来说，有什么可观察的？还有什么未见的部分？以这种方式，生起以四谛的真如为境的无漏智慧，所以不再有需要见到未见之物的情况。断除所断的方式也是，因为我见和贪着等烦恼执着于实有而生起，从这些中解脱是因为见到如执着般不存在，所以对于这些也没有次第。第二，建立合理的方面是，后一种观点是不合理的。如果是这样，一个刹那间就圆满了见道所要证悟的一切相，所以没有以剩余相来修习见道的情况。见道上的入位和住位怎么能成立呢？仅仅见到四谛的真如，如果不阻止反方向的执着，那么分别的现观会变成一个刹那。但是，当从某些错误的因中，产生了反方向执着的其他相时，为了从那里去除，通过其他相，还有其他的修习。所以，入位和住位的安立也是合理的。因此，虽然识取了四谛真如的一切相，但
English
It is the karma of action, so it is the result. From this point of view, it is a single moment. When suffering is seen, what should be abandoned by seeing suffering is abandoned. Because that is the origin, the origin is also abandoned. Abandoning that is cessation, so cessation is also realized. If there is no path to cultivate, there will be no cessation, so these are simultaneous. The second meaning is that although they are simultaneous, because different attachments to each truth are cut off, and depending on the order in which subsequent certainties arise, they are established as sixteen. That's what it says. Thus, for the four truths, from the perspective of how actions such as knowing and abandoning are performed, there is no order. But from the perspective of how certainty is guided, sixteen will appear in order. According to this, the establishment of entry and dwelling on the path of seeing is also valid. The second view is that the separate realization is also a single moment, because all dharmas are without substance. Thus, when cultivation reaches its ultimate completion, the self-nature of the meaning is one, the self-nature is manifest, for valid cognition, what is there to examine? What other unseen part is there? In this way, stainless wisdom arises with the suchness of the four truths as its object, so there is no longer a need to see what has not been seen. The way to abandon what is to be abandoned is also because afflictions such as the view of self and attachment arise from clinging to reality, and liberation from these is because of seeing that they do not exist as clung to, so there is no order for these either. Second, establishing the reasonable aspect is that the latter view is unreasonable. If so, in a single moment, all aspects to be realized on the path of seeing are completed, so there is no cultivation of the path of seeing through the remaining aspects. How can the establishment of entry and dwelling on the path of seeing be valid? If merely seeing the suchness of the four truths does not prevent clinging in the opposite direction, then separate realization will become a single moment. However, when other aspects of clinging in the opposite direction arise from some causes of error, in order to remove them from there, through other aspects, there are other cultivations. Therefore, the establishment of entry and dwelling is also reasonable. Therefore, although consciousness grasps all aspects of the suchness of the four truths, but