Tibetan
་མ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པ་དང༌། བདག་ཏུ་མངོན་པར་མ་ཞེན་པས་མྱང་འདས་རྟག་གནས་སུ་འགྲོ་བས་ངེས་པར་འབྱིན་པ་དང་བཞིའོ། །གཉིས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་ཚུལ་ནི། སྡུག་ཀུན་སོ་སོའི་རྣམ་པ་བརྒྱད། ཐུན་མོང་བ་རེ་རེར་བདུན་རེ་སྟེ་བཅུ་བཞི། འགོག་པའི་བདུན་ལམ་གྱི་བཞི་དད་རྣམ་པ་སོ་གསུམ་ཡོད་པ་རྣམས་རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས། སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་སེམས་བསྐྱེད། མཇུག་ཏུ་བསྔོ་བ། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱ་བའོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་མི་རྟག་སོགས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་སྟེ་ཤེས་པར་བྱ་རྒྱུའོ། །ཚུལ་འདི་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་རྣམས་མི་དམིགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ལམ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་སྟེ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་སྒོའམ་ཐབས་སོ། །ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་བྱང་སེམས་སོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ལ་བདུན། རིགས་དང༌། ལམ་དང༌། ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང༌། ཚོགས་བསོག་པ་དང༌། གནས་པ་དང༌། རྒྱུ་བ་དང༌། སྒྲ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་རིགས་ནི་ཁྱད་པར་གསུམ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཤེས་ཆུང་བ་སྟེ། དེས་ན་དེའི་སེམས་འདུ་འཛི་ལ་མི་དགའ་ཞིང་གཅིག་པུ་ལ་དགའ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་ཤས་ཆུང་བ་སྟེ། དེས་ན་དེའི་སེམས་ཆོས་སྟོན་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ལ་མི་འཇུག་གིས་སེམས་ལས་ཆུང་ངུར་གནས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དབང་པོ་འབྲིང་དུ་གྱུར་ཅིང་ང་རྒྱལ་སྤྱོད་པ་ཅན་ཏེ། དེས་ན་སློབ་དཔོན་ མེད་ཅིང་འགྲན་ཟླ་མེད་པར་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའོ། །གཅིག་པུ་ལ་དགའ་བ་འདི་ཚོགས་སྤྱོད་ལ་དོར་རོ། །གཉིས་པ་ལམ་ལ་སློབ་ཚུལ་ནི། ལམ་གསུམ་ལས། ལམ་དང་པོ་ནི། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ལ་གནས་ནས་བསྐལ་པ་བརྒྱར་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་རང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱེད་ཅིང་ཕྱིས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། མཁས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དྲུག་ནི། ཕུང་པོ། ཁམས། སྐྱེ་མཆེད། རྟེན་འབྲེལ། གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ། བདེན་པ་རྣམས་ལ་མཁས་པའོ། །འདི་ནི་བསེ་རུའི་ལམ་མོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་ནས་བསྐལ་པ་བརྒྱའི་བར་དུ་ཐོས་བསམ་བྱས་ཤིང་ད་དུང་སྐྱེ་བ་ལེན་པར་ཤེས་པ་ན་སྔར་གྱི་ལམ་སྦྱངས་ནས་འཆི་འཕོ་ཀར། སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་མེད་པའི་ཞི
Chinese
不颠倒修持的修持，以及不执著于我的显现，从而进入涅槃常住，必定解脱，共有四种。第二，了解的方法是：苦谛和集谛各自有八种行相，每个共同的有七种，共十四种。灭谛的七种和道谛的四种，加上信等行相三十三种，这些都是诸佛之子菩萨们，在加行时发起菩提心，结尾时回向，正行时对这些的自性一无所缘而证悟，通过具备这三种特点的方式来了解。此时，对无常等作意是声闻的道，需要了解。这种方式在独觉的道中也需要了解。对四谛的行相不作意是道智的道，是了解的门或方法。了解者是菩萨。第二，独觉的道有七种：种姓，道，如实成就，积聚资粮，安住，游行，以及解说。第一，种姓具有三种特点：自性烦恼微薄，因此他的心不喜欢喧嚣，喜欢独处。第二是悲心微弱，因此他的心不投入说法和利益众生的事业，心安住于微小的事业中。第三是根器中等，且具有我慢的行为，因此不希望有老师，也不希望有竞争对手而希求菩提。喜欢独处这一点要抛弃集会行为。第二，学习道的方法是：在三种道中，第一种道是：安住于独觉的种姓，经历一百个劫来令诸佛欢喜，从而使自相续成熟为独觉菩提，并且为了以后获得自己的菩提，要精通六种应精通的事物，这六种是：蕴，界，处，缘起，处与非处，以及谛。这是犀牛角之道。对此，有些人认为依靠声闻的律藏，经过一百个劫的闻思，并且知道仍然需要受生时，就修习以前的道而死亡，在没有佛和声闻的寂
English
There are four types of practice: practice without reversing, and definitely liberating by not clinging to the appearance of self, thereby entering the permanent state of Nirvana. Second, the way to understand is: each of the truths of suffering and origin has eight aspects, and each of the common ones has seven, totaling fourteen. The seven of cessation and the four of the path, plus the thirty-three aspects of faith, etc., these are all understood by the sons of the Buddhas, the Bodhisattvas, by generating Bodhicitta during the application, dedicating at the end, and during the main practice, realizing that the nature of these is unapprehendable, through a method that possesses these three characteristics. At this time, contemplating impermanence, etc., is the path of the Shravakas, which needs to be understood. This method also needs to be understood in the context of the Pratyekabuddha's path. Not contemplating the aspects of the four truths is the path of the knowledge of the path, which is the door or method of understanding. The one who understands is the Bodhisattva. Second, the Pratyekabuddha's path has seven aspects: lineage, path, actual accomplishment, accumulation of merit, abiding, wandering, and explanation. First, the lineage has three characteristics: by nature, afflictions are slight, therefore his mind does not like noise and likes to be alone. Second, compassion is weak, therefore his mind does not engage in teaching the Dharma and benefiting sentient beings, and his mind abides in small activities. Third, his faculties are mediocre, and he has arrogant behavior, therefore he does not desire a teacher, nor does he desire a competitor, but desires enlightenment. The liking for solitude should be abandoned for communal activities. Second, the method of learning the path is: among the three paths, the first path is: abiding in the lineage of the Pratyekabuddha, pleasing the Buddhas for a hundred kalpas, thereby ripening one's own continuum into Pratyekabuddha enlightenment, and in order to attain one's own enlightenment later, one must be skilled in the six things to be skilled in, these six are: aggregates, elements, sources, dependent origination, what is and is not, and the truths. This is the path of the rhinoceros horn. Regarding this, some believe that relying on the Shravaka's Vinaya, after studying and contemplating for a hundred kalpas, and knowing that one still needs to take birth, one practices the previous path and dies, in a peaceful place without Buddhas and Shravakas.
Tibetan
ང་དུ་སྐྱེ་བ་དང༌། དེར་ཡང་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་བར་རང་གིས་ཐོབ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ལམ་བགྲོད་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ན་ཡང་གདུལ་བྱ་ལ་ངག་གིས་མིན་པར་ལུས་ཀྱིས་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །ཅེས་སྨོན་ལམ་གསུམ་འདེབས་ཤིང་ཤི་འཕོས་ནས་ཞིང་སྟོང་པར་གླིང་གསུམ་གྱི་སྐྱེས་པ་དམངས་རིགས་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས་ཏེ། ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རང་བྱུང་གི་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་ཕྱིན་ཏེ། རུས་པ་འདི་ཅི་ལས་བྱུང་བསམ་པས་མ་ རིག་པ་ནས་རྒ་ཤིའི་བར་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་འབྱུང་བཟློག་རྟོགས་པའི་དོན་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམ་པས་ལམ་ཕྱི་མ་བཞི་ཚེ་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །ལམ་གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་དང༌། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང༌། དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང༌། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱོར་ལམ་དང་པོ་གསུམ་སྐྱེད་པར་བྱེད་ནས། ཕྱིས་ཆོས་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་བྱེད་པའོ། །ལམ་གསུམ་པ་ནི། སྔར་དང་འདྲ་བ་ལས་འབྲས་བུ་དང་པོ་གཉིས་གང་རུང་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །འདི་གཉིས་ལ་བོད་རྣམས་ཚོགས་སྤྱོད་ཆེ་ཆུང་གི་ཐ་སྙད་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུ་གྲུབ་ཚུལ་ནི། དེ་གསུམ་ཀས་ཀྱང་མཐར་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་བ་ན་སློབ་དཔོན་མེད་པར་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་བསྒོམས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་དགྲ་བཅོམ་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་པོ་འདི་ཡང་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ་གཅིག་ལ་ལམ་མང་བ་དང༌། འབྲིང་དང༌། ཉུང་བ་བསྐྱེད་ནུས་པའི་སྒོ་ནས་འདི་དག་གི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏེ་བསེ་རུ་ལྟ་བུས་ཀྱང༌། ཚེ་གཅིག་ལ་ལམ་ལྷག་མ་བཞི་སྐྱེད་ཀྱིས་སྟན་གཅིག་ལ་བསྐྱེད་པར་ཀུན་བཏུས་པ་མི་འདོད་དོ། །མཛོད་པ་ནི། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་པ། །བསམ་གཏན་མཐའ་རྟེན་ གཅིག་ལ་ཀུན། །དེ་ཡི་སྔོན་དུ་ཐར་ཆ་མཐུན། །ཞེས་སྲིད་པ་ཐ་མ་པའི་ཚེ། མཐོང་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་སྲིད་རྩེའི་ཉེར་བསྡོགས་ཐོབ་ནས་ཅི་ཡང་མན་ཆད་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་ཞིང༌། བསམ་གཏན་གྱི་མཐའ་བཞི་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་ལྷག་མ་བཞི་སྟན་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་དེའི་ཚེ་མཐོང་སྤང་རྣམས་དང༌། སྲིད་རྩེའི་སྒོམ་སྤང་དགུ་ཙམ་ཞིག་སྤོང་བར་བཤད་དོ། །འདིའི་ལྟར་ན་ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང་ཡིན་ཞིང་ཕྱིར་མི་འོང་ཞུགས་གནས་ཀྱང་འོང་ངོ༌། །གཞན་ཡང་བྱང་ས་ལས། རང་རྒྱལ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར
Chinese
我于何处受生，在那里也不依赖其他，而是以自己获得的智慧行道，证得菩提时，也能不以言语，而以身体慈爱所化之众。如是发愿三次，死后转生于空旷之地，于三洲之中，转生为非民众种姓之一。从在家出家，自然出家并受具足戒后，前往坟地。思此骨从何来，从无明至老死，了悟十二缘起流转还灭之义，依靠第四禅的真实义进行修习，于一生之中现证后四道。如是宣说。第二道者，依靠令诸佛欢喜，依止殊胜士夫，听闻正法，如理作意，生起最初之三加行道。其后，为了现证法，而于六事精通。第三道者，与前相同，现证最初二果之任何一果。此二者，藏人称之为大、小资粮道。第三，果位成就之方式是，彼三者最终于无佛出世之时，无有导师，修习三十七道品，直至证得断除一切烦恼之阿罗汉果。如是此三者，亦于有生之最后一生中，以能生起多、中、少道之门，显示此等之差别，如犀角者，亦于一生中生起剩余四道，不欲于一座之上生起一切。宝藏论云：示与犀牛菩提者，禅定边际一具足，彼之先于解脱分，如是最后有之生，见道之前获得有顶加行，不贪著任何下劣之物，依靠第四禅的边际，于一座之上现证剩余四道，彼时说断除见断等，以及有顶之修断九品左右。如此看来，离贪先已成就，一来不还果亦可成就。此外，《菩萨地》中说：独觉与声闻相同。
English
Wherever I am born, may I not rely on others, but travel the path with the wisdom I have gained myself, and when I attain enlightenment, may I cherish those to be tamed not with words, but with my body. Thus, making three aspirations, after dying and transmigrating to an empty land, in the three continents, may I be born as one who is not of the common people. From being a householder, may I go forth naturally and take full ordination, and then go to the charnel ground. Thinking about where these bones came from, from ignorance to old age and death, understanding the meaning of the arising and cessation of the twelve links of dependent origination, relying on the actual basis of the fourth dhyana, by meditating, may I actualize the latter four paths in one lifetime. Thus it is explained. The second path is: by pleasing the Buddhas, relying on a noble person, listening to the sacred Dharma, and properly applying the mind, one generates the first three paths of union. Later, in order to manifest the Dharma, one becomes skilled in the six objects. The third path is: similar to the previous one, one manifests either of the first two fruits. Tibetans call these two the great and small accumulation practices. The third way of accomplishing the result is: all three of them eventually, when a Buddha does not appear, without a teacher, cultivate the thirty-seven factors of enlightenment, and attain up to the Arhat who has abandoned all afflictions. Thus, these three also, in the last lifetime of existence, show the differences between them through the gate of being able to generate many, medium, and few paths. Even one like a rhinoceros horn can generate the remaining four paths in one lifetime, but it is not desired to generate everything on one seat. The Treasury says: The teacher and the rhinoceros horn are enlightened, the limit of meditation is complete in one. Before that, the factors of liberation are in harmony. Thus, in the last existence, before the path of seeing, having obtained the proximity of the peak of existence, being free from attachment to anything inferior, relying on the boundary of the fourth dhyana, one manifests the remaining four paths on one seat, and at that time it is said that one abandons the seen and abandoned, and about nine qualities of the abandoned through meditation at the peak of existence. According to this, detachment has already been accomplished, and the state of non-returner can also be achieved. Furthermore, according to the Bodhisattva-bhumi, the Pratyekabuddha is just like the Shravaka.