Tibetan
ས་བགྱི་ཞེས་པའོ། །ལན་དུ་ཉོན་མོངས་དངོས་མིན་ཀྱང་དེའི་མིང་གིས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དེ་དང་བྱེད་ལས་མཚུངས་པས་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྦྱོར་བ་འདིས་ཀྱང་དེར་སྦྱོར་བས་སོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། སེམས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་མི་ནུས་པས་སོ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི། །བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་འདི་ལྟར་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁམས་གསུམ་དུ་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་ལ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ཀུན་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང༌། ཇི་སྲིད་ཁམས་གསུམ་པར་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བས་ཡིན་གྱིས་སེམས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ཞེས་སོ། །བཏགས་པའི་དགོས་པ་ནི། མདོ་ལས་མ་ཟིན་ཀྱང་བྱང་སེམས་ནི་གཞན་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། གཞན་དོན་དུ་སྲིད་པར་ཉིད་མཚམས་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རང་དོན་དུ་ཉོན་ མོངས་པ་ཡང་མི་སྤོང་བར་ཤེས་པའོ། །གཉིས་པ་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས་འབྱུང་བ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔེར་ན་ལེན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་རྒྱུ་ལས་སྲིད་པ་གསུམ་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སའི་རྐྱེན་གྱིས་ཟག་པ་མེད་པའི་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ། དགྲ་བཅོམ་པ་དང༌། རང་སངས་རྒྱས་དང༌། དབང་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། ཞེས་པ་སྟེ། འདིས་ཀྱང་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཉོན་ལ་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་ནི། བསྡུ་བ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་གིས་སྤོང་བར་བཤད་པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཕྲ་མོ་སྟེ། དེའི་དཔེ་ལ་སྔ་རབས་པ་དག །གླ་རྩི་བླུགས་པའི་སྣོད་ན་དེ་མེད་ཀྱང་དྲི་མནམ་པ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་དང༌། ཉེ་ཉོན་རྣམས་སྤངས་ཀྱང་དེ་དག་གི་རྟེན་བྱས་པའི་བག་ལ་ཉལ་ལོ་ཞེས་འཆད་དོ། །ཟག་མེད་ཀྱི་ལས་ནི། །ཉོན་མོངས་དང་མ་འདྲེས་ལ་སྲིད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་སེམས་པ་སྟེ་སྔར་བསྟན་པ་བརྒྱད་པོ་ལྟ་བུར་མངོན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་བརྒལ་ལན་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གཉིས། བཏགས་པའི་མཐའ་དགག །གནས་པའི་དོན་དགོད་པའོ། །དང་པོ་བཏགས་པའི་མཐའ་དགག་པ་ནི། །བོད་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བའི་དོན་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ལེན་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཡང་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་དགོས་པས་དེ་རྩབས་དང་རུ་མ་བཞིན་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང༌། ཨ་དུ་ལ་དྷ་ཤ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་དང༌། གཉེན་པོ་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱེད་པ་དང༌། སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་དང༌། རང་གི་རིགས་འདྲ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་བཞི་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་གཉིས་སྤོངས་ཤིང་ཕྱི་མ་གཉིས་མི་སྤོང་ཞེས་འདོད་པ་ལ། །ཉན་ཐོས་ཀྱིས་དེ་གང་གིས་སྤོང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་གོམས་པས་ཤེ་ན། འོ་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་ས་དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་ཡང་གོམས་པར་བྱས་པས་ཉོན་མོངས་འཇོག་པར་འདོད་ཀྱང་སྤང་དགོས་ཏེ། འགལ་བ་སྟོབས་ལྡན་གྲུབ་པས་སོ། །གཞན་ཡང་ལམ་ཤེས་ཟག་བཅས་སུ་བཤད་པའི་ཟག་པ་དེ་ཡང་མ་རིག་པ་དང་སྲེད་པ་སོགས་ལ་འདོད་དགོས་པས་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་འདོད་དགོས་ཏེ། དེ་ལམ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་སྤོང་ལ་གཉེན་པོ་གཞན་ཡང་མེད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་ལ་རྒྱུ་མ་རིག་པ་དང༌། །སྲེད་པ་སོགས་དགོས་ན། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ཐེག་ཆེན་དུ་ཞུགས་པས་ སྲིད་པ་ཇི་ལྟར་འཛིན། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་ལས་ཀྱིས་སོ་ཞེ་ན། བྱང་སེམས་ལ་དེ་གར་སོང༌། དེས་ན་བྱང་སེམས་ཀྱི་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་སྨོན་ལམ་དང་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་ཀྱི་དགེ་རྩ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་དང་བྱེད་ལས་མཚུངས་པས་དེར་བཏགས་པའོ། །ཞེས་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་བྱང་ཡེ་གསུངས་པ་ནི་མདོ་འགྲེལ་གྱི་གནད་མཁྱེན་པའི་བཤད་པའོ། །དེ་ལ་འདི་སྐད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་ལས་ཉོན་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་དེ་དག་ལས་དབང་གིས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དང༌། སྐྱེ་བ་བླང་བ་དེ་ལ་འགྲོ་བ་དེ་དང་དེའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གནོད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མར། འཕགས་པས་འཆི་དང་རྒ་བ་དང༌། །ན་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྩད་ནས་སྤངས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་དབང་གིས་སྐྱེ། །དེ་ལ་དེ་མེད་ཕྱིར་དེ་མེད། །ཅེས་སོ། །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོའི་མདོ་ལས་བཤད་པའི་སྐྱེ་རྒྱུ་དང་འདིར་བསྟན་ཉོན་མོངས་གཅིག་ཏུ་སྒྲིགས་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་བཏགས་པ་བ་མིན་པར་འདོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་གནས་པའི་དོན་དགོད་པ་ནི། འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གྱིས་བྱང་སེམས་དང་ཉན་རང་གིས་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བ་དང་སྤོང་བར་གསུངས་པའི་དོན་ནི་ཅི། །ཉོན་མོངས་པ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དའི་དོན་ནི་སྤྱིར་ ཉོན་མོངས་པ་མི་སྤོང་བ་དང༌། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྤོ
Chinese
名为“释难”。答：虽非烦恼本身，但以其名称称呼的原因是，它与烦恼的作用相同。烦恼将众生束缚于三界，它也同样如此。对实物造成损害的原因是，它无法使心真正地烦恼。如是说：智慧如海的菩萨们，以这种自性的烦恼将众生束缚于三界，而三界也是由烦恼所生。又说：只要将众生束缚于三界，就不是真正地被烦恼所困扰。称呼的必要性是：即使经典中没有明确指出，也要表明菩萨是以利益他人为己任的。为了利益他人而将自己束缚于轮回，因此要知道，他们并非为了自身而舍弃烦恼。 第二，出自《宝鬘经》：如是说：世尊，譬如以取受之缘，从有漏之因产生三有，同样地，世尊，以无明习气的地的缘故，从无漏业的因所生，阿罗汉、独觉、以及获得自在的菩萨们，产生意生身的三身。这表明有漏业并非烦恼。其中的无明习气的地，出自《摄论》：是如来智慧唯一断除的有漏的微细恶处。对此，古代的解释者说：如同装过麝香的容器，即使麝香已不在，仍然能闻到香味一样，即使断除了烦恼和近烦恼，仍然存在作为其所依的习气。无漏业是：不与烦恼混合，却成为轮回之因的心，如同之前所说的八种心。 第二，以辩驳来确定，分为二：遮破假立的边见，确立存在的意义。首先，遮破假立的边见：一些藏地的前辈认为，不舍弃烦恼的原因是，菩萨为了利益众生必须在轮回中受生，而这又需要烦恼作为因，因此像树根和树干一样保留烦恼。
English
This is called "Answering Difficulties." Reply: Although it is not the actual affliction, the reason for calling it by that name is that it has the same function as affliction. Affliction binds beings to the three realms, and so does this. The reason it does not harm the actual thing is that it cannot truly afflict the mind. As it is said: Bodhisattvas with wisdom like the ocean, with such afflictions of their own nature, bind beings to the three realms, and the three realms also arise from affliction. It is also said: As long as beings are bound to the three realms, they are not truly afflicted by affliction. The necessity of the appellation is: Even if it is not explicitly stated in the scriptures, it should be shown that Bodhisattvas take the benefit of others as their responsibility. In order to benefit others, they bind themselves to samsara, so it should be known that they do not abandon afflictions for their own sake. Secondly, it comes from the Garland of Jewels Sutra: As it is said: World Honored One, just as with the condition of grasping, the three existences arise from the cause of contaminated things, similarly, World Honored One, due to the condition of the ground of the habitual imprints of ignorance, from the cause of uncontaminated karma, the Arhats, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas who have attained power, arise the three bodies of the mind-made body. This also shows that contaminated karma is not affliction. The ground of the habitual imprints of ignorance is, according to the Compendium: It is the subtle evil place of contamination that is said to be abandoned only by the single wisdom of the Thus-Gone One. For this, the ancient interpreters say: Like a container that has been filled with musk, even if the musk is no longer there, the scent can still be smelled, even if afflictions and near-afflictions have been abandoned, the habitual tendencies that serve as their basis still exist. Uncontaminated karma is: The mind that is not mixed with afflictions but becomes the cause of samsara, such as the eight types previously mentioned. Secondly, establishing it through refutation and response, divided into two: Refuting the extreme of imputation, establishing the meaning of existence. First, refuting the extreme of imputation: Some early Tibetans believe that the reason for not abandoning afflictions is that Bodhisattvas must take birth in samsara in order to benefit sentient beings, and this also requires afflictions as the cause, so they keep afflictions like roots and trunks.
Chinese
以及，阿度拉达夏尼：烦恼产生痛苦，障碍对治产生，轮回中受生，以及产生自己同类这四种能力中，认为舍弃前两种，不舍弃后两种。声闻以何舍弃？如果说是通过串习与烦恼之根本无明和执着相违背的补特伽罗无我。那么菩萨地的上方，也串习了法无我，虽然想安住烦恼，但也必须舍弃，因为相违背的强大已经成立。此外，经中说路智为有漏，那个“漏”也必须认为是无明和贪欲等，因此也必须认为佛也有，因为路智不能从一切方面舍弃，也没有其他对治。此外，如果受生需要因无明和贪欲等，那么声闻、独觉、阿罗汉进入大乘后，如何执持轮回？如果说是以无明习气的地和无漏之业，那么菩萨那里怎么算？因此菩萨的那个是慈悲、愿望和发心等的善根本身，那个也与烦恼作用相同，因此在那里安立。以前的智者降央耶西所说是通晓经论要点的解说。对此也应这样说：如果受生的因是烦恼自性，那么菩萨圣者们将不得不因业力而受生，如果受生被那个和那个道的痛苦所损害，那也是不合理的。如《宝性论》云：“圣者已断死老病，诸苦根本皆尽离，由业及与烦恼生，于彼无故彼亦无。”此外，将《大方广智藏经》中所说的生因与此处所说的烦恼归为一体，以及认为烦恼不是假立的，是非常相违背的。第二，安立存在的意义是：圣者和论师所说的菩萨和声闻、独觉不舍弃烦恼和舍弃烦恼的意义是什么？那个烦恼又是什么呢？它的意义是，总的来说，不舍弃烦恼，特别是受生的因烦恼不舍弃。
English
And, Aduladashani: Among the four abilities of afflictions to generate suffering, hinder the arising of antidotes, take birth in samsara, and generate their own kind, it is believed that the first two are abandoned and the latter two are not abandoned. How do the Shravakas abandon them? If it is said that it is through familiarizing themselves with the absence of a self of a person, which is contrary to the root of afflictions, ignorance and clinging. Then, above the level of a Bodhisattva, they have also familiarized themselves with the absence of a self of phenomena, and although they want to abide in afflictions, they must also abandon them, because the powerful contradiction has been established. Furthermore, the outflows that are explained as the wisdom of the path being contaminated must also be considered as ignorance and desire, etc., so it must also be considered that the Buddhas also have them, because the wisdom of the path cannot abandon them in all aspects, and there is no other antidote. Furthermore, if taking birth requires the cause of ignorance and desire, etc., then how do Shravakas, Pratyekabuddhas, and Arhats who have entered the Mahayana hold onto samsara? If it is said that it is through the ground of the habitual tendencies of ignorance and uncontaminated karma, then where does that go for Bodhisattvas? Therefore, that of Bodhisattvas is the very root of virtue of compassion, aspiration, and bodhicitta, etc., and that also has the same function as afflictions, so it is established there. What the previous scholar Jamyang Yeshe said is an explanation that understands the key points of the sutras and commentaries. It should also be said in this way: If the cause of taking birth is the nature of afflictions, then the noble Bodhisattvas will have to take birth due to karma, and if taking birth is harmed by the suffering of that and that path, then that is also unreasonable. As the Uttaratantra says: "The noble ones have abandoned death, old age, and disease, and have completely abandoned the root of all sufferings. They are born by the power of karma and afflictions, but since those are absent in them, those are also absent." Furthermore, it is very contradictory to combine the cause of birth explained in the Sutra of the Ocean of Intelligence with the afflictions mentioned here, and to believe that afflictions are not imputed. Second, the meaning of establishing existence is: What is the meaning of the Bodhisattvas and Shravakas and Pratyekabuddhas not abandoning afflictions and abandoning afflictions as said by the noble ones and teachers? What are those afflictions? Its meaning is, in general, not abandoning afflictions, and in particular, not abandoning the afflictions that are the cause of taking birth.