Tibetan
ང་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་ལ་ཉོན་མོངས་རྒྱུར་དགོས་ནས་མི་སྤོང་བར་བཤད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་པར་འགལ་ལ། ཡིན་ན་ལམ་ཤེས་ཀྱིས་མི་སྤོང་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་པའི་གཉེན་པོ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་པ་ན་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། །འདིའི་སྐྱེ་རྒྱུ་ལ་ཉོན་མོངས་མཚན་ཉིད་པ་དགོས་ན་མདོ་གཉིས་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། །ཉོན་མོངས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྲིད་པ་ལ་སྐྲགས་ནས་དེ་བློས་འདོར་བ་ཉན་ཐོས་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་གཞན་དོན་དུ་སྲིད་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་བསམ་ནས་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་བར་བཤད་དེ། མདོར་ན་དེའི་འབྲས་བུ་དང་འདྲ་བའི་སྲིད་པ་མི་སྤོང་བ་ལ་དེ་མི་སྤོང་བར་བཏགས་པ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་མ་རིག་པའི་བག་ལ་ཉལ་མ་ལུས་པར་སྤངས་ནས་འདོད་སྲེད་ཀྱི་བག་ལ་ཉལ་མ་སྤངས་བ་འགལ་ཏེ། རྒྱུ་ལོག་ན་འབྲས་བུ་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉི་སྣང་ལས་ཀྱང༌། །ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དག་གིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་བཅིང་མ་གྲོལ་བར་བྱ་བས་ན་འདི་ནི་གནས་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་ནི། །སྲིད་པ་དགའ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། །ཞེས་སྙིང་རྗེས་བྱང་ སེམས་རྣམས་སྲིད་པ་ལས་མི་གྲོལ་བར་བྱེད་པར་གསུངས་པས་སྙིང་རྗེ་ཉིད་སྲིད་པར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། འོན་ཀྱང་དེ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཡིས། བྱང་ཆུབ་བར་དུ་སྲིད་མཚམས་སྦྱོར། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐབས་ཤེས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ལ་དབང་དུ་བྱས་པས་ཉེས་པ་མི་སྐྱེད་ཅིང་ལམ་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སུ་ཡང་འགྱུར་བས་ཉན་ཐོས་ལྟར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་མཐུན་པར་བཟུང་ནས་ཉོན་མོངས་མི་སྤང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ས་ཐོབ་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་པའི་རྒྱུ་བཤད་པ་འདི་ནི་་མདོ་དང་འཕགས་པ་ཀླ་སྒྲུབ། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད། འཕགས་གྲོལ། སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་བའི་མདོ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་པའི་གནད་མཐར་ཐུག་པའོ། །གསུམ་པ་བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སེམས་ཅན་འཁོར་དུ་མ་བསྡུས་པ་སྡུད་པ་དང༌། བསྡུས་པ་སྨིན་པ་དང༌། སྨིན་པ་གྲོལ་བར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལམ་དངོས་ལ་གསུམ། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་དང༌། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་མོ། །དང་པོ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ལ་གཉིས། ཤེས་པར་བྱ་བའི་ལམ་དང༌། དེ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ཤེས་བྱ་ལམ་ལ་གཉིས།
Chinese
我等说，为了受生需要烦恼作为因，所以才不舍弃烦恼，并非如此。如果那些不是所断之法，就与是烦恼相违背。如果是这样，因为不能用道智来断除，也没有其他对治法，那么成佛时也会有烦恼。如果说此受生的因需要烦恼的体性，则与两种经相违背。那么是什么呢？不是像声闻那样，因为害怕烦恼的果报——有，而从心里舍弃它，而是考虑到为了利益他人而取受有，努力成办此事，所以才说不舍弃烦恼。总之，只是因为不舍弃与烦恼之果相似的有，才安立为不舍弃烦恼而已。如果不是这样，就会有已经完全断除了无明的随眠，却没有断除欲贪的随眠的过失，因为因已灭，果也会随之消灭。《日光经》中也说：“以完全执持的智慧和慈悲，次第使菩萨不被束缚，也不解脱，因此这被说是安住之理。菩萨的慈悲，是喜爱有的。”因为经中说慈悲使菩萨不从有中解脱，所以慈悲本身就是生于有的因。如《宝鬘论》中说：“然而以慈悲，直至菩提皆受生。”也是如此。此外，菩萨以方便智慧调伏烦恼，不但不会产生过患，反而会成为修道的助伴，因此不像声闻那样执持为完全相违，所以才不舍弃烦恼。这样，解释了获得果位的受生之因，这实际上是将经部、圣者狮子贤、圣者无著、圣者解脱军、各位论师的观点归纳为一的经释的观点，是菩萨以慈悲不住于寂灭的究竟要诀。第三，事业的差别是：对于没有摄受的众生进行摄受，对于已经摄受的众生令其成熟，对于已经成熟的众生令其解脱。第二，具有支分的真实道有三种：声闻道、独觉道和菩萨道。第一，声闻道有两种：所应知的道和了知它的方式。第一，所知之道有两种：
English
We say that it is not the case that one does not abandon afflictions because afflictions are needed as a cause for taking rebirth. If those were not to be abandoned, it would contradict their being afflictions. If so, since they are not abandoned by the wisdom of the path and there is no other antidote to them, they would also exist when one becomes a Buddha. If the cause for this rebirth requires the nature of afflictions, it would contradict the two sutras. So what is it? It is not like the Hearers who abandon existence in their minds because they are afraid of the result of afflictions, but rather, considering that they take rebirth for the sake of others and strive to accomplish this, they are said not to abandon afflictions. In short, it is merely labeled as not abandoning afflictions because they do not abandon existence, which is similar to the result of afflictions. If it were not so, it would be contradictory to have completely abandoned the predispositions of ignorance but not abandoned the predispositions of desire and attachment, because if the cause ceases, the result will also cease. In the "Sunlight Sutra," it also says: "With the wisdom and compassion of complete apprehension, Bodhisattvas should be made neither bound nor liberated in sequence, therefore this is said to be the state itself. The compassion of Bodhisattvas is what delights in existence." Because the sutra says that compassion makes Bodhisattvas not liberated from existence, compassion itself is the cause of being born in existence. As it says in the "Precious Garland": "However, with compassion, one takes rebirth until enlightenment." It is like that. Furthermore, Bodhisattvas control afflictions with skillful means and wisdom, so they do not generate faults and also become helpers in accomplishing the path. Therefore, unlike Hearers who hold them to be completely contradictory, they also do not abandon afflictions. Thus, this explanation of the cause of taking rebirth after attaining the grounds is actually the view of the sutras and commentaries that combines the views of the noble Lion Subduer, the noble Asanga, the noble Vimuktisena, and the teachers into one, and it is the ultimate key point of Bodhisattvas not abiding in peace with compassion. Third, the difference in activities is: gathering beings who have not been gathered into a retinue, ripening those who have been gathered, and liberating those who have been ripened. Second, the actual path with limbs has three: the Hearer's path, the Solitary Realizer's path, and the Bodhisattva's path. First, the Hearer's path has two: the path to be known and the way to know it. First, the path to be known has two:
Tibetan
།ཀུན་ཉོན་དང༌། རྣམ་བྱང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། །སོ་སོ་བ་དང་ཐུན་ མོང་གི་རྣམ་པའོ། །དང་པོ་བདེན་པ་གཉིས་སོ་སོའི་རྣམ་པ་ལ་གཉིས། སྡུག་བསྔལ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པའོ། །དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྣམ་པ་ནི། སྐྱེ་ཞིང་འཇིག་པས་མི་རྟག་པ་དང༌། ཟག་པ་དང་བཅས་ཤིང་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་མི་འདོད་པ་ལྟར་སྣང་བས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། དོན་གཞན་གྱི་བདག་གིས་སྟོང་པས་བདག་མེད་པ་དང༌། ངོ་བོར་གྱུར་པས་བདག་མེད་པའི་ཞི་བ་དང་བཞིའོ། །གཉིས་པ་ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ནི། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ནད་ལྟ་བུ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཀུན་འབྱུང་བས་འབྲས་ལྟ་བུ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་འཕྲལ་དུ་སྐྱེ་བས་ཟུག་རྔུ་ལྟ་བུ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བཏུད་མར་འབྱུང་བས་སྡིག་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་བཞི་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཐུན་མོང་གི་རྣམ་པ་ནི། ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཕ་རོལ་དང༌། འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་རང་དུ་མི་གནས་པས་གཡོ་བ་དང༌། སྐབས་སུ་བབས་པ་ངོ་སྐལ་གྱི་གཉེན་པོས་འཇིག་པས་རབ་ཏུ་འཇིག་པའི་རྣམ་པ་དང༌། འདི་ཕྱི་གཉིས་སུ་གནོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་འཇིགས་པ་དང༌། སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཡོད་ཀྱི་ཉེར་འཚེའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་འགོ་ནད་ལྟ་བུ་དང༌། འབྱུང་བ་འཁྲུགས་པ་དང་ཐོག་ལ་སོགས་པ་སེམས་ མེད་ཀྱི་གནོད་གནས་ཡིན་པས་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་རྣམ་པ་དང་བདུན་ལས། །དང་པོ་གཉིས་ཡིད་འབྱུང་བ་གཉིས། དེ་ནས་གཉིས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང༌། ཕྱི་མ་གསུམ་འགོག་པའི་རྣམ་པའོ། །གཉིས་པ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ། འགོག་པ་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པའོ། །དང་པོ་འགོག་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་ནི། བདག་འཛིན་གྱི་ཉོན་མོངས་སམ་སྡུག་བསྔལ་མེད་པས་བདག་མེད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཉོན་མོངས་ཞི་བས་ཞི་བ་དང༌། གྱ་ནོམ་པའི་བདག་ཉིད་བདེ་གཙང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སམ་མི་གཙང་བས་དབེན་པས་དབེན་པའི་རྣམ་པ་དང༌། ངེས་པར་འབྱུང་བ་རྟག་ཕན་གྱི་མཚན་ཉིད་བདག་གི་བ་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་དང༌། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད་པ་དང༌། ཁམས་གསུམ་ལ་སྨོན་པའི་ཟད་པས་སྨོན་པ་མེད་པ་དང༌། མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི་ལས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་སྟེ་བདུན་ནོ། །གཉིས་པ་ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་ནི། ཐར་བར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པས་ལམ་དང༌། ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་རིག་པ་དང༌། སེམས་ཕྱིན་ཅི
Chinese
染污和清净的二谛之相。首先分二，各自之相和共同之相。首先二谛各自之相分二，痛苦和集起之相。首先痛苦之相：生灭故无常，有漏且圣者不喜故是痛苦，空离他义之我故无我，本体已转变故是无我之寂静，此四者。第二集起之相：是痛苦之根本因故如疾病，是痛苦之蕴聚之集起故如果实，猛烈痛苦立即产生故如芒刺，痛苦接连不断产生故如罪恶，此四种相。第二，痛苦和集起二者共同之相：被外道驳斥故为他者，是坏灭之法故是坏灭之法，自性不存于自身故是动摇，因时机成熟，以对治品摧毁故是极度坏灭之相，成为今生来世之损害处故是恐怖，成为邪魔等有情之损害处故如传染病，成为四大不调和冰雹等无情之损害处故是恼害之相，此七者。最初二者是厌恶，之后二者是无有贪欲，最后三者是止息之相。第二，清净方面之相，分为灭和道之相。首先灭谛之相：无有我执之烦恼或痛苦故无我，痛苦烦恼寂灭故寂静，是殊胜本体安乐清净之自性，或者因不净而远离故是寂静之相，决定解脱恒常利益之体性，远离我所故是空性，远离有为法之相故是无相，三界贪欲之灭尽故是无愿，未来生变之业不显现积聚故是无有显现积聚之相，此七者。第二道谛之相：能引至解脱故是道，能对治烦恼故是智慧，心随
English
The aspects of the two truths of defilement and purification. First, there are two: the individual aspects and the common aspects. First, the individual aspects of the two truths are divided into two: the aspects of suffering and the origin. First, the aspects of suffering are: impermanence because it arises and ceases; suffering because it is tainted and appears undesirable to the noble ones; selflessness because it is empty of a self of other meaning; and the peace of selflessness because it has become its essence. Second, the aspects of the origin are: like a disease because it is the root cause of suffering; like a fruit because it is the origin of the accumulation of suffering; like a thorn because intense suffering arises immediately; and like a sin because suffering arises continuously. These are the four aspects. Second, the common aspects of suffering and origin are: being other because it is refuted by outsiders; being of the nature of destruction because it is of the nature of destruction; being moving because its own essence does not remain in itself; being utterly destroyed because it is destroyed by the appropriate antidote when the time is right; being fearful because it has become a place of harm in this life and the next; being like an epidemic because it has become a place of harm for sentient beings such as demons; and being harmful because it is a place of harm for non-sentient beings such as disturbances of the elements and hail. Of these seven, the first two are aversion, the next two are detachment from desire, and the last three are aspects of cessation. Second, the aspects of the purification side are divided into the aspects of cessation and the path. First, the aspects of the truth of cessation are: selflessness because there is no affliction or suffering of self-grasping; peace because suffering and affliction are pacified; the aspect of solitude because it is the nature of excellent essence, bliss, and purity, or because it is separated from impurity; emptiness because it is the nature of definite liberation and constant benefit, and is separated from self; signlessness because it is separated from the characteristics of compounded phenomena; wishlessness because it is the exhaustion of desire for the three realms; and the aspect of non-manifestation because it does not manifest or accumulate the karma of future birth and change. These are the seven. Second, the aspects of the truth of the path are: being a path because it leads to liberation; being wisdom because it is the antidote to affliction; the mind follows