Tibetan
དྲེས་པའི་ཁྱིམ་ན་ཇི་རྙེད་པ་ཙམ་ཟ་བས་རྙེད་པས་ཆོག་པ་དང༌། ཁྱིམ་རྣམས་སུ་མཐར་གྱིས་བླངས་ཤིང་བརྒྱུས་ཏེ་ཇི་ཐོབ་པ་ཟའི་བདག་གིས་ཁྱིམ་འདི་ནས་ཇི་ཙམ་འདོད་པའི་བཟའ་བཅའ་འཐོབ་བོ་སྙམ་ནས་མགོ་འཕང་བསྟོད་དེ་མི་འགྲོ་བ་མཐར་གྱིས་སློང་བའི་བསོད་སྙོམས་པ་སྟེ་འདི་གཉིས་ཕྱེ་ན་སྦྱངས་བའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གསུམ་དང༌། མ་ཕྱེ་ན་བཅུ་གཉིས་སོ། །ཟས་མང་པོ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་སྟན་གཅིག་ལ་འདུག་ནས་ཟའི་དེ་ལས་ལངས་ ནས་མ་ཡིན་པའི་སྟན་གཅིག་པ་དང༌། ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་འདུག་ནས་ཇི་ཙམ་གྱིས་བདག་འཚོ་བའི་ཟས་ཐམས་ཅད་མ་བླང་བའི་བར་དུ་མི་ཟ་ཞིང་འདིས་འཚོའོ་སྙམ་དུ་དང༌། དེའི་འོག་ཏུ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་བླང་ནས་ཟ་བའི་ཕྱིས་མི་ལེན་པ་གཉིས་སོ། །གོས་མང་པོ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོར་སྣམ་སྦྱར་བླ་གོས་མཐང་གོས་གསུམ་གྱིས་འཚོ་བར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལས་ལྷག་པའི་གོས་མི་འཆང་བའི་ཆོས་གོས་གསུམ་པ་དང༌། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་གོས་ལྷག་ཅི་འཆང་བ་ཐམས་ཅད་པ་ལ་ལས་བྱས་པ་ཤ་སྟག་འཆང་བའི་ཕྱིར་པ་བའམ། ཟླ་འོད་དུ་བལ་གྱི་དང་གསོ་མ་ལ་སོགས་པ་གྱོན་པ་ཕྱིང་པ་པའོ། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། ཕྱག་དར་ཁྲོད་དུ་བོར་བའི་གོས་གཤང་གཅི་སོགས་ཀྱིས་གོས་པའི་མི་གཙང་བ་རྣམས་བོར་ནས་ཐག་གི་བ་བླང་ནས་བཀྲུས་ཤིང་དྲུབས་ཏེ་ཁ་དོག་བསྒྱུར་ནས་འཆང་བའི་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པའོ། །འདི་གཉིས་ནི་ཆོས་གོས་འཇམ་པོ་དང་བཟང་པོ་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདུ་འཛི་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་གྲོང་ལས་རྒྱང་གྲགས་ཀྱིས་བཅད་པར་གནས་པའི་དགོན་པ་བ་དང༌། ཤིང་དྲུང་ན་གནས་འཆའ་བའི་ཤིང་དྲུང་པ་དང༌། སྟེང་མ་གཡོགས་པར་གནས་པའི་བླ་གབ་མེད་པ་དང༌། སྐྱེ་བོ་ཤི་འོ་ཅོག་འདོར་བའི་གནས་སུ་གནས་འཆའ་བའི་དུར་ཁྲོད་པ་སྟེ་དེ་བཞི་ནི་གནས་མལ་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གློས་འབེབས་པ་དང་ཉལ་བའི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་ གཉེན་པོར་ཁྲིའམ་ཁྲིའུ་འམ་རྩྭ་བཏིང་བ་ལ་ཙོག་བུར་བསྡད་ནས་དུས་ཡོལ་བར་བྱེད་ཅིང་རྒྱབ་བམ་གློས་མི་བརྟེན་པའི་ཙོག་པུ་བ་དང༌། ལན་ཅིག་རྩྭ་དང་ལོ་མ་ཇི་ལྟར་བཏིང་བ་ལ་མལ་འཆའ་བར་བྱེད་ཀྱི་ཡང་ཡང་མི་བརྗེ་མི་འཆོས་པའི་གཞི་ཇི་བཞིན་པ་ནི་སྟན་དང་གདིང་བ་དང་དགབ་པ་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བའི་ཆེད་དོ། །འདི་དག་ནི་ཉན་ས་དང་ཟླ་འོད་ལྟར་རོ། །ཁ་ཅིག་ཕྱི་མ་འདི་གཉིས་སྤྱོད་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པར་མཛད་ནས་གནས་མལ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་བཞིར་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་གི་སྒྲ་བཤད་པ་ནི། དཔེར་ན་བལ་མ་བཤིག་མ་སྨེལ་བ་ན་སྐུ
Chinese
在混杂的家中，吃到多少就满足于多少；挨家挨户地乞讨，得到什么就吃什么，认为施主会从这家中得到自己想要的食物，不趾高气扬地离开，彻底乞讨的乞丐，这两种如果分开，有十三种修行的功德，如果不分开，有十二种。为了对治贪恋多种食物，坐在一个座位上吃，不从那个座位上站起来的“一座食”；为了食物而坐下，在没有得到所有能维持自己生命的食物之前不吃，心中想着“用这些食物维持生命”，并且在那之后一次性全部拿来吃，之后不再拿的“后不取”。为了对治贪恋多种衣服，用氆氇缝制的上衣、下裙、僧裙这三件衣服维持生活，不持有超过这三件衣服的“三衣”；持有三件僧衣和所有剩余的衣服，全部都用碎布缝制，因此称为“粪扫衣”；或者在月光下穿戴羊毛和棉花等制成的衣服，称为“毡衣”。像这样，把丢弃在垃圾堆里的衣服，被大小便等弄脏的不干净的衣服丢弃，捡起线头，清洗缝补，改变颜色后穿戴的“垃圾堆衣”。这两种是为了避免贪恋柔软和优质的僧衣。为了避免贪恋喧嚣，住在远离村庄一由旬的寺庙里的“阿兰若”；住在树下的“树下住”；住在没有遮盖的上方的“露地住”；住在人们丢弃尸体的场所的“冢间住”，这四种是为了避免贪恋住所。为了对治贪恋靠垫和睡眠的舒适，坐在椅子或小椅子上，或者坐在铺着草的地上度过时间，不依靠背部或靠垫的“常坐不卧”；一次性地铺设草和树叶，就在上面睡觉，不再更换或修整，保持原样的“随敷设卧”，这是为了避免贪恋坐垫、卧具和覆盖物。这些就像听法场所和月光一样。有些人认为后两种是行为的范畴，因此将住所分为四种。第二，共同词语的解释是：例如，羊毛没有梳理，没有捻成线时，身体...
English
Contentment with whatever is obtained by eating as much as one finds in mixed households; the mendicant who thoroughly begs from house to house, eating whatever is obtained, thinking, "I will obtain as much food as I desire from this household," and does not leave haughtily, is the alms-seeker who begs thoroughly. If these two are separated, there are thirteen qualities of training; if not separated, there are twelve. As an antidote to attachment to many foods, the "one-seat eater" who sits on one seat and eats, not rising from that seat; sitting for the sake of food, not eating until all the food that sustains oneself is obtained, thinking, "I will sustain myself with this," and then taking and eating all at once, the "non-subsequent taker" who does not take again. As an antidote to attachment to many clothes, the "three-robe wearer" who lives by wearing three robes made of patched cloth—an upper garment, a lower skirt, and a monastic robe—and does not hold more than these three robes; or the "rag-robe wearer" who holds three monastic robes and all the remaining clothes, all made entirely of rags; or the "felt-robe wearer" who wears clothes made of wool and cotton, etc., in the moonlight. Like this, the "rubbish-heap robe wearer" who discards clothes thrown in the rubbish heap, unclean clothes soiled by urine and feces, picks up threads, washes and sews them, changes the color, and then wears them. These two are to avoid attachment to soft and fine monastic robes. To avoid attachment to bustle, the "hermit" who lives in a monastery a yojana away from a village; the "tree-dweller" who dwells under a tree; the "open-air dweller" who dwells without a roof; the "cemetery dweller" who dwells in a place where people discard corpses—these four are to avoid attachment to dwelling places. As an antidote to attachment to cushions and the comfort of sleeping, the "constant sitter" who sits cross-legged on a chair or stool, or on the ground covered with grass, passing the time, not leaning on the back or a cushion; the "as-laid-down sleeper" who lays down once on grass and leaves as they are laid down, not changing or adjusting them again, remaining as they are—this is to avoid attachment to cushions, bedding, and covers. These are like the place for listening to the Dharma and the moonlight. Some consider the latter two to be in the category of conduct, and therefore explain the dwelling places as four. Second, the explanation of common terms: For example, when wool is not combed and not spun into thread, the body...
Tibetan
ད་པར་མི་རུང་ལ། དེ་ལས་ཟློག་པ་ནི་རུང་བ་བཞིན་དུ་བསོད་སྙོམས་ཆོས་གོས་གནས་མལ་ལ་ཆགས་པ་ན། སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བ་ལས། ཡོན་ཏན་འདི་དག་གིས་ཚངས་སྤྱོད་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ལས་རུང་དུ་སྦྱོང་བས་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་གཉེན་པོའི་ཚོགས་རྟོགས་དཀའ་བ་ནི། །གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་ཚན་གཉིས་ཉིད་ཞི་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་མཐོང་སྒོམ་མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ནི་གཉེན་པོའི་ཚོགས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་གཉེན་པོའི་ཚོགས་ལམ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ན་སའི་ཚོགས་སུ་འདུས་པས་དེ་ལས་ལོགས་སུ་བཤད་པ་དོན་མེད་ཅེ་ན། གཉེན་པོའི་ཚོགས་ལམ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་མ་བསྟན་ན་དེ་གཉིས་ལས་ལོག་ན་ཡོད་དམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་སྲིད་པས་ དེ་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་ནི། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་གཟུང་འཛིན་མེད་བཞིན་དུ་དེར་ལོག་པར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཁམས་གསུམ་པའི་འཇིག་རྟེན་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ་བགྲོད་བྱའི་གནས་ཆེན་པོ་གསུམ་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང༌། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དྲི་མེད་ཀྱིས་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་མཉམ་ཉིད་དང༌། སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ཐར་པའི་ལམ་དུ་ཁྲིད་པར་བྱེད་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོབ་བྱའི་དོན་དང༌། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་འགྲོ་འོང་གི་འབད་རྩོལ་དང་བྲལ་བ་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ངེས་འབྱུང་དང༌། སྔོན་མཐའ་རྟག་པ་དང༌། ཕྱི་མཐའ་ཆད་པ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱིས་བཞག་པའི་དབུས་ཀྱང་མེད་པ་མཐའ་འདས་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་སུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་དང༌། ཐེག་ཆེན་ལ་བསླབ་པས་དུས་གསུམ་གྱི་འཕགས་པས་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཐེག་གསུམ་སོ་སོའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རིགས་རྫོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་འབྱུང་དང༌། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཡང་ཞེན་པ་མེད་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་ངེས་འབྱུང་དང༌། འཁོར་གསུམ་དུ་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིན་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ ལམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་ངེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་མི་སློབ་པའི་ལམ་ན་བདུན་དང༌། སློབ་ལམ་ན་གཅིག་སྟེ་མཐར༌།ཐུག་གི་ངེས་པར་འབྱུང་ས་བརྒྱད་དུ་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་ངེས་འབྱུང་སྒྲུབ་པ་བརྒྱད་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། །ཞེན་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་གཞི་བཟུང་ན
Chinese
现在不允许，与此相反，就像允许的那样，如果执着于乞食、法衣、住所，心就不堪能。为了以这些功德安住梵行，通过修习使心堪能，这被称为修习的功德。第三，对治品的集合难以理解：能寂灭所取和能执的四对二种分别念的对治品，即见道、修道、等持的八种证悟，就是对治品的集合。如果说对治品的集合显现为二道的自性，因为包含在地的集合中，所以另外解释没有意义，那么，如果不显示对治品的集合已经变成二道的自性，就会产生是否与二道相异的疑惑，为了遣除这种疑惑。第四，成就出离：并非真实的遍计分别，虽然无有能取和所取，却显现为颠倒的自性，通过了悟三界的一切世间皆无实有，从而压倒它们，为了专门从应行之处的三大处所出离；以及如同虚空般的平等性，以了悟空性的无垢智慧，周遍一切所知之平等性；以及引导无量众生走向解脱道，乃是一切有情所应得之义利；以及如同虚空般，远离来去的勤作，乃是不费力气任运成就之出离；以及前际恒常，后际断灭，以及由二者所立之中间亦无有，乃是超越边际不住涅槃之出离；以及通过修习大乘，为了使三世诸佛获得一切种智，乃是获得三乘各自功德之圆满阶段的殊胜特征之出离；以及虽知一切法之体性，却无有执着，乃是于一切种智之出离；以及以远离三轮执着的六度所摄之殊胜道之境，乃是出离。如是，在无学道有七种，在学道有一种，总共有八种究竟的出离之处，这就是八种成就出离，即一切法皆是无有实执之体性。以无有执着的菩提心为基础。
English
Now it is not allowed, and conversely, as it is allowed, if one clings to alms, robes, and dwellings, the mind is not capable. In order to abide in pure conduct with these qualities, by training the mind to be capable, this is called the quality of training. Third, the collection of antidotes is difficult to understand: the antidotes that pacify the four pairs of conceptualizations of grasping and grasper, namely the eight realizations of seeing, meditating, and equipoise, are the collection of antidotes. If it is said that the collection of antidotes appears as the nature of the two paths, since it is included in the collection of grounds, there is no point in explaining it separately, then, if it is not shown that the collection of antidotes has become the nature of the two paths, there will be doubt as to whether it is different from the two paths, in order to dispel this doubt. Fourth, accomplishing renunciation: the non-truly existent pervasive conceptualization, although without grasper and grasped, appears as an inverted nature, by realizing that all the worlds of the three realms are unreal, thereby overwhelming them, in order to specifically renounce the three great places that should be traversed; and the equality like space, with the stainless wisdom of realizing emptiness, the equality that pervades all objects of knowledge; and leading immeasurable beings to the path of liberation, which is the benefit to be obtained by all sentient beings; and like space, free from the effort of coming and going, the effortless and spontaneous renunciation; and the prior limit is permanent, the posterior limit is annihilation, and the middle established by the two is also non-existent, the renunciation of transcending limits and not abiding in nirvana; and by practicing the Great Vehicle, in order for the Buddhas of the three times to attain omniscience, the renunciation of obtaining the special characteristics of the complete stage of the qualities of each of the three vehicles; and although knowing all aspects of phenomena, without clinging, the renunciation of omniscience; and the object of the special path encompassed by the six perfections, which is free from the fixation on the three spheres, is renunciation. Thus, there are seven on the path of no more learning, and one on the path of learning, totaling eight ultimate places of renunciation, these are the eight accomplishments of renunciation, namely all phenomena are of the nature of non-fixation. Based on the non-clinging Bodhicitta.