Tibetan
འི་གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྐྲག་སྟེ་སྤོང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བཅུ་དེ་གཉིས་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའོ། །དེ་ཡང་དངོས་སུ་དང༌། བརྒྱུད་ནས་སེམས་ལོག་པ་ལ་དང༌། དབང་གིས་ལོག་ཞུགས་གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དངོས་སུ་ལོག་ཞུགས་ནི་ལྟ་བ་དང་པོ་གཉིས་དང་ལྟ་བ་ཐ་མ་སྟེ་གསུམ་དང༌། མ་རིག་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་སྟེ་ལྟ་མིན་གཉིས་དང་ལྔ་ནི་བདེན་པ་ལ་དངོས་སུ་ལོག་ཞུགས་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་ བདེན་པ་ལ་བདག་དང་བདག་གི་བར་འཛིན་པ་དང༌། རྟག་པ་དང་ཆད་པར་འཛིན་པ་དང༌། བདེན་པའི་རྣམ་པ་དེ་དག་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་པའམ་དེ་དག་གི་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང༌། བདེན་པའི་རང་བཞིན་ལ་རྨོངས་པ་དང༌། དེ་དག་དེ་ལས་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིན་མིན་ཡིད་གཉིས་ཐབས་བདེན་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་བཏུས་ལས། ཐེ་ཚོམ་གཉེན་པོ་ལ་ལོག་ཞུགས་སུ་བཤད་པ་ནི་བདེན་བཞི་གཉེན་པོའི་ཡུལ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་འཛིན་གཉིས་དང༌། ལྟ་མིན་ལ་འདོད་ཆགས་ང་རྒྱལ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ནི་བརྒྱུད་ནས་ལོག་ཞུགས་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་དངོས་སུ་ལོག་ཞུགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང༌། ལྟ་ངན་དང་འབྲེལ་བའི་སྤྱོད་ངན་ལ་དག་གྲོལ་ངེས་འབྱིན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། ལྟ་ངན་གྱིས་སེམས་ཁེངས་པ་དང༌། ལྟ་ངན་ལ་སྲེད་པར་བྱེད་པས་བདེན་པ་དང་བར་དུ་དམིགས་ཚུལ་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཉོན་མོངས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། །ཁོང་ཁྲོ་ནི་དབང་གི་ལོག་ཞུགས་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ལྟ་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་ལྟ་བ་ལ་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་པའི་དབང་གིས་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྒོམ་སྤང་ལ་སའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས། མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། མི་ཤེས་པ་གང་ཞིག་སྒོམ་ལམ་གྱི་གཞོམ་བྱར་གྱུར་པའོ། །དེའི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། རིམ་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་ མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་གང་ཞིག་སྒོམ་ལམ་གྱིས་གཞོམ་བྱར་གྱུར་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་འཆད་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་ལ། འདོད་ཁམས་ན་སྒོམ་སྤང་དྲུག་སྟེ། འཇིག་ལྟ་མཐར་ལྟ། འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ང་རྒྱལ་མ་རིག་པའོ། །ཁམས་གོང་ན་ཁོང་ཁྲོ་མ་གཏོགས་པ་ལྔའོ། །དེ་ལ་སས་ཕྱེ་ན་ཞེ་དྲུག་སྟེ་འདོད་པ་ན་དྲུག །བསམ་གཟུགས་བརྒྱད་ན་བཞི་བཅུའོ། །ས་དང་ཆེ་འབྲིང་གིས་ཕྱེ་ན་ས་དགུ་པོ་རེ་རེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་མ
Chinese
对于非是处的畏惧而舍弃的十种烦恼，对于这二者是邪入。这也要从直接、间接的心邪和由势力而邪入这三种方式来了解。其中，直接邪入是最初的两种见和最后的见，即三种见，以及无明和怀疑这两种非见，这五种是对真谛的直接邪入。次第是，对于真谛执著为我和我所，执著为常和断，否定真谛的体相，或者对于真谛的体相进行与如是所说不同的增益，对于真谛的自性愚昧无知，以及对于这些是否如其所说而心存二念，因为这些烦恼没有被其他烦恼隔断而颠倒执著。在《摄类学》中说，怀疑是对于对治的邪入，这是指四真谛是对治的境。第二种是，见中的见取和戒禁取这两种，以及非见中的贪欲和慢这两种，这四种是间接的邪入。次第是，对于直接邪入的见进行增益，对于与恶见相关的恶行视为清净解脱和决定出离，以恶见充满内心，以及对于恶见产生贪恋，因为这些烦恼与真谛之间被其他的缘取方式所隔断而颠倒缘取。第三种是，嗔恚是由势力而邪入，因为对于与自己见解不一致的见解，由于总是感到苦恼的势力而邪入。第二，修断从地的角度来分有两种：体性和差别。第一，共同的体性是：任何不了解的事物，成为修道的所断。它的烦恼障和所知障的体性是：次第是，任何烦恼和非烦恼性的不了解的事物，成为修道所断。第二，有两种解说方式，第一种是按照《摄类学》的观点：欲界有六种修断，即：坏聚见、边见、贪欲、嗔恚、慢和无明。上界没有嗔恚，只有五种。如果从地来分，则有四十六种，即欲界有六种，色界和无色界八地有四十种。如果从地和大小来分，那么每一地的嗔
English
The ten afflictions that are abandoned due to fear of what is not the place, these two are wrong entry. This should be understood through three ways: directly, indirectly through mind turning wrong, and wrong entry by force. Among these, direct wrong entry is the first two views and the last view, which are three views, and ignorance and doubt, which are two non-views, these five are direct wrong entry into the truth. The order is, clinging to self and what belongs to self in truth, clinging to permanence and annihilation, denying the characteristics of truth, or adding to the characteristics of truth differently from what is said, being ignorant of the nature of truth, and having doubts about whether these are as they are said, because these afflictions are not interrupted by other afflictions and are grasped in a reversed way. In the Compendium, it is said that doubt is wrong entry into the antidote, which means that the four truths are the object of the antidote. The second is that the two views of holding to the best in views, and the two non-views of desire and pride, these four are indirect wrong entry. The order is, adding to the view of direct wrong entry, regarding bad conduct related to wrong views as purification, liberation, and definite departure, filling the mind with wrong views, and being greedy for wrong views, because these afflictions are interrupted by other ways of focusing between the truth and are grasped in a reversed way. The third is that anger is wrong entry by force, because for views that are inconsistent with one's own views, it is wrong entry due to the force of always feeling distressed. Second, the abandonment of cultivation is divided into two from the perspective of the ground: nature and difference. First, the common nature is: any unknowing thing that becomes the object to be abandoned by the path of cultivation. The nature of its afflictive obscuration and cognitive obscuration is: the order is, any affliction and non-afflictive unknowing thing that becomes the object to be abandoned by the path of cultivation. Second, there are two ways of explaining, the first is according to the view of the Compendium: there are six abandonments of cultivation in the desire realm, namely: destructible view, extreme view, desire, anger, pride, and ignorance. In the upper realm, there are only five without anger. If divided by ground, there are forty-six, that is, six in the desire realm, and forty in the eight grounds of the form and formless realms. If divided by ground and size, then the anger of each of the nine grounds
Tibetan
་གཏོགས་པ་ལྔ་ལ་དགུ་དགུར་ཕྱེ་ནས་གྱ་གཅིག་པ་ལྔ་དང༌། འདོད་པར་ཁོང་ཁྲོ་དགུར་ཕྱེ་བས་བཞི་བརྒྱ་དང་བཅུ་བཞིའོ། །གཉིས་པ་མཛོད་ཀྱི་ལུགས་ལ། །ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ང་རྒྱལ་མ་རིག་པ་བཞི། །གོང་མར་ཁོང་ཁྲོ་བོར་བས་གསུམ་གསུམ་སྟེ་ཁམས་ཀྱིས་ཕྱེ་ན་བཅུའོ། །དེ་ས་དང་ཆེ་འབྲིང་གིས་ཕྱེ་ན་ཉིས་བརྒྱ་དང་ང་གཉིས་སོ། །འདི་ནི་བྱེ་སྨྲ་ལྟ་བ་གཉིས་མཐོང་སྤང་ཁོ་ནར་འདོད་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། སྔ་མ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་བྱེད་ཀྱི་འགྲེལ་པར་ལྟ་བ་ཐ་མ་གསུམ་དང༌། ཐེ་ཚོམ་ནི་ཀུན་བཏགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཀུན་བཏགས་ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་ཀ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་དེ་མདོ་སྡེ་པ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་དེ་ལྟར་ཕྱེ་བའི་རྣམ་བཞག་དཔྱད་པ་ནི། མཐོང་སྤང་ནི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་ ཡིད་བསླད་པས་བསྐྱེད་པའི་རགས་པའི་ཆ་ཡིན་པས་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལ་ལོག་ཞུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་ལ། སྒོམ་སྤང་ནི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་ཀུན་བཏགས་པ་ལས་མ་བྱུང་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཆ་ཕྲ་བ་ཡིན་པས་བདེན་པ་མཐོང་བ་གོམས་པས་ཆེ་འབྲིང་ནས་སྤང་དགོས་ཀྱི་མཐོང་ཙམ་ནས་སྤང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སའི་སྒོ་ནས་ཆེ་འབྲིང་དུ་བཞག་གོ། །མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་ལ་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཞེས་པའི་དོན་ནི། །ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་དང་བསྒྱུར་བར་ལ་བྱའི་མངོན་གྱུར་དང་བག་ལ་ཉལ་ལ་མི་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་མཐོང་སྤང་བདེན་པ་དང༌། སྒོམ་སྤང་ཡུལ་ལ་ལོག་ཞུགས་ཡིན་ནོ། །བསྡུ་བ་དང་ཀུན་བཏུས་སུ་མཐོང་སྤང་མི་འདྲ་བ་གཉིས་བཞག་པ་ནི། རགས་ཞིབ་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་སྐབས་སུ་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཀ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །བཞི་པ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ཚུལ་ལ་གཉིས་ལས། མཐོང་སྤང་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཚུལ་ནི། བསྡུ་བ་དང་མཛོད་ལས། འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་གཉིས་དང༌། ཁམས་གོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལས་མཐོང་སྤང་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྗེས་བཟོད་རྗེས་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་སྤོང་ལ། བདེན་པ་ལྷག་མ་ རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ་ཁམས་གོང་འོག་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་རྣམས་ཐ་དད་པར་བཤད་དོ། །དེ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཡིན་པར་འབྲེ་བཞེད་དོ། །ཀུན་བཏུས་ཀྱི་ལུགས་ནི་འོག་ཏུ་འཆང་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་སྒོམ་སྤང་སྤོང་ཚུལ་ལ་གསུམ། ཆོས་མངོན་པ་ནས་གསུངས་པའི་ཚུལ། དེའི་ད
Chinese
属于五种（烦恼）的，分为九九之数，则为八十一的五倍，以及对欲望的嗔恨分为九份，则为四百一十四。第二，按照《俱舍论》的观点，从自性的角度分，有贪欲、嗔恨、我慢、无明四种。在上面的基础上，嗔恨被消除，则为三三，如果按界分，则为十种。如果按地和大小分，则为二百五十二种。这是一种认为唯有分别说部的见道所断的观点。前者是《五蕴品》的解释中，最后的三个见，以及怀疑是唯有遍计所执，其余的都是遍计所执和俱生两种。如是，经部也如是。第三，对如此划分的法相进行分析：见道所断是由于恶劣的宗派迷惑了心意所产生的粗大的一部分，因此仅仅通过如实地见到真谛就能断除，所以从真谛的角度以邪见的方式进行阐述。修道所断虽然不是由恶劣的宗派所遍计，但由于从无始以来就随之而来的俱生的一部分细微，因此在见到真谛后，需要通过串习，从大到小逐渐断除，仅仅通过见到是无法断除的，所以从地的角度分为大中小。见道所断和修道所断被称为遍计所执和俱生的含义是：对外道宗派没有改变心意和改变心意，不应以显现和潜在的方式来理解。这样，见道所断是对真谛的邪见，修道所断是对境的邪见。在《摄类学》和《俱舍论》中，见道所断分为两种不同，这是粗细的差别。在大乘的情况下，见道所断和修道所断都应承认是《俱舍论》的观点。第四，如何行持分为两种：见道所断如何断除？在《摄类学》和《俱舍论》中说：欲界的苦谛见道所断，以法忍和法智两种断除。上界的苦谛见道所断，以后忍和后智两种断除。其余的真谛也是如此，上下二界的对治是不同的。这是小乘的观点。俱舍论的观点将在下文阐述。第二，修道所断的断除方式有三种。从《法蕴论》中所说的形式，其
English
Belonging to the five (afflictions), divided into nine nines, then five times eighty-one, and dividing anger towards desire into nine parts, then four hundred and fourteen. Second, according to the view of the Abhidharma-kośa, from the perspective of self-nature, there are four types: desire, anger, pride, and ignorance. On top of that, anger is eliminated, then three threes, if divided by realms, then ten types. If divided by grounds and sizes, then two hundred and fifty-two types. This is a view that only considers what is to be abandoned by the path of seeing according to the Vaibhāṣika school. The former is in the explanation of the "Five Skandhas" chapter, the last three views, and doubt is only conceptually imputed, and the rest are both conceptually imputed and innate. Thus, the Sautrāntika school is also like that. Third, analyzing the characteristics of such divisions: What is to be abandoned by the path of seeing is a coarse part produced by evil doctrines deluding the mind, so it is abandoned merely by directly seeing the truth, so it is explained from the perspective of truth in the form of wrong views. What is to be abandoned by the path of meditation, although not conceptually imputed by evil doctrines, is a subtle part of the innate that has followed since beginningless time, so after seeing the truth, it needs to be abandoned gradually from large to small through habituation, and it cannot be abandoned merely by seeing, so it is divided into large, medium, and small from the perspective of grounds. The meaning of calling what is to be abandoned by the path of seeing and what is to be abandoned by the path of meditation as conceptually imputed and innate is: not changing the mind and changing the mind by externalist doctrines, it should not be understood in terms of manifestation and latency. In this way, what is to be abandoned by the path of seeing is wrong views about the truth, and what is to be abandoned by the path of meditation is wrong views about objects. In the Compendium of Topics and the Abhidharma-kośa, what is to be abandoned by the path of seeing is divided into two different types, which is the difference between coarse and subtle. In the case of the Mahāyāna, both what is to be abandoned by the path of seeing and what is to be abandoned by the path of meditation should be acknowledged as the view of the Abhidharma-kośa. Fourth, how to practice is divided into two: how to abandon what is to be abandoned by the path of seeing? In the Compendium of Topics and the Abhidharma-kośa it is said: what is to be abandoned by the path of seeing of the suffering truth of the desire realm is abandoned by two types: dharma-kṣānti and dharma-jñāna. What is to be abandoned by the path of seeing of the suffering truth of the upper realms is abandoned by two types: anvaya-kṣānti and anvaya-jñāna. The remaining truths are also the same, the antidotes of the upper and lower realms are different. This is the view of the Śrāvakas. The view of the Abhidharma-kośa will be explained below. Second, there are three ways to abandon what is to be abandoned by the path of meditation. The form spoken from the Abhidharma, its