Chinese
在所有的一百劫中示现，每个身体都示现具有一百个菩萨眷属。这是关于“进入”的说法。关于进入第一个功德，说是进入和出定。关于第九个功德，根据《菩萨地》所说：“即使在过去和未来的尽头，也能以智慧见到一百劫。”就像这样。因此，通过摇动，使所化有情生起意乐；通过行走和显现，前往所化有情之处，见到并使其成熟。进入过去和未来的尽头，是为了使众生远离罪恶，示现以业力在轮回中流转的方式。开启百法之门，是为了使自己的智慧成熟，思考法相的意义。同样，在第二地上，这些功德有一万二千个；在第三地上，有十二万个；在第四地上，有一百一十二万个；在第五地上，有一千一十二万个；在第六地上，有一百一十二万个；在第七地上，获得一千二百亿个。在第八地上，与三千大千世界的微尘数量相等；在第九地上，与无数个十万俱胝微尘的微尘数量相等；在第十地上，获得与不可说、又不可说的佛土微尘数量相等的功德。第三，关于受生方式，有两种：由自主和由异熟所生的受生。第一种是，信行者通过业力随意受生；获得菩萨地者通过愿力受生于畜生等下劣之处；通过禅定的力量受生于色界，然后逆转受生于欲界，这是通过禅定；通过化身受生于兜率天等处，这是通过自在力的受生。第二种是异熟的受生，即安住于十地者，依次大多受生于赡部洲（Jambudvipa），四大洲，三十三天，夜摩天，兜率天，乐变化天，他化自在天的国王，千世界之主梵天，三千大千世界之主大梵天，以及净居天的天王们。
English
Manifesting in all hundred eons, each body manifesting with a retinue of a hundred bodhisattvas. This is said about "entering." Regarding entering the first quality, it is said to enter and arise from samadhi. Regarding the ninth quality, according to the Bodhisattva-bhumi, "Even at the end of the past and the future, one sees with wisdom for a hundred eons." It is like that. Therefore, through shaking, one causes the beings to be tamed to generate intention; through walking and appearing, one goes to the place of the beings to be tamed, sees them, and makes them ripen. Entering the end of the past and the future is to show the way of going into samsara by karma in order to separate sentient beings from sins. Opening a hundred doors of Dharma is to contemplate the meaning of the categories of Dharma in order to ripen one's own intelligence. Similarly, on the second bhumi, these qualities are twelve thousand; on the third, one hundred and twenty thousand; on the fourth, one hundred and twelve million; on the fifth, one thousand and twelve million; on the sixth, one hundred and twelve million; on the seventh, one thousand two hundred billion are obtained. On the eighth, it is equal to the dust of a hundred thousand three-thousandfold world systems; on the ninth, it is equal to the number of dust particles of countless ten million kotis of dust particles of a three-thousandfold world system; on the tenth, one obtains qualities equal to the number of dust particles of unspeakable and again unspeakable Buddha-fields. Third, regarding the manner of taking birth, there are two: birth by empowerment and birth by maturation. The first is that those who are inclined to practice are born as they wish through karma; those who have attained the bhumis are born in inferior places such as animals through aspiration; through the power of meditation, they are born in the form realm, and then reverse and are born in the desire realm, this is through samadhi; through emanation, they are born in places such as Tushita, this is birth by the power of empowerment. The second is birth by maturation, that is, those who abide on the ten bhumis mostly take birth in Jambudvipa, the four continents, the Thirty-three, Yama, Tushita, Nirmāṇarati, the king of Paranirmita-vaśavartin, Brahma the lord of a thousand, Mahabrahma the lord of the three-thousandfold world system, and the kings of the pure abode gods.
Tibetan
ཞི་པ་གཉེན་པོ་རྟོགས་པ་ལ་གཉིས། རྟོགས་ཚུལ་དང༌། དེ་མཉམ་རྗེས་གང་ཡིན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་རྟོགས་ཚུལ་ནི། ས་དང་པོར་ཆོས་དབྱིངས་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་ བའི་དོན་དུ་དང༌། ས་གཉིས་པར་དེ་སྒྲིབ་པ་སྤང་རུང་དུ་རྟོགས་པས་མཆོག་གི་དོན་དང༌། ས་གསུམ་པར་ཐོས་པ་ཚོལ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་སྟེ་རྒྱུའི་མཆོག་ཏུ་རིག་པས་རྒྱུ་མཐུན་པ་དོན་གྱི་མཆོག་ཏུ་དང༌། ས་བཞི་པར་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་ཡང་ལོག་པས་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་དོན་དུ་དང༌། ས་ལྔ་པར་བདག་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་དེ་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་དོན་དུ་དང༌། ས་དྲུག་པར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཉོན་མོངས་རྣམ་བྱང་དུ་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པས་དེ་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་དག་མིན་པའི་དོན་དུ་དང༌། ས་བདུན་པར་ཆོས་དབྱིངས་ལ་མདོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་ཐ་དད་པ་མི་འབྱུང་བས་དེ་ཐ་དད་མེད་པའི་དོན་དུ་དང༌། ས་བརྒྱད་པར་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པས་ཀུན་བྱང་བྲི་འཕེལ་མེད་པར་རྟོགས་པས་དེ་བྲི་མེད་འཕེལ་མེད་ཀྱི་དོན་དང༌། ཉོན་ཡིད་དང་སྒོ་ལྔའི་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་བཅས་པ་གནས་གྱུར་པས་རིམ་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དང་ཞིང་དག་པ་ལ་དབང་བའི་གནས་སུ་དང༌། ས་དགུ་པར་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་ཐོབ་པས་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བའི་གནས་སུ་དང༌། ས་བཅུ་བར་ཇི་ལྟར་བཞེད་པ་བཞིན་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་བས་ཆོས་ཉིད་ལས་ལ་དབང་བའི་གནས་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཏེ། དབང་དེ་གཉིས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ ཡིད་ཤེས་གནས་གྱུར་པ་ལས་འབྱུང་བའོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་དབྱིངས་བཅུ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པ་ཤེས་སྒྲིབ་བཅུ་ཡང་གཉེན་པོ་ས་བཅུས་རིམ་པ་ལྟར་སྤོང་སྟེ་དེ་དག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་དེ་མཉམ་རྗེས་གང་ཡིན་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། འཐད་པའི་ཕྱོགས་དགོད། །དེ་མི་འཐད་པར་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་འཐད་ཕྱོགས་དགོད་པ་ནི། དབུས་མཐར་བཤད་པའི་རྟོགས་ཚུལ་དེ་དག་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་རྟོགས་ཚུལ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་ཐ་དད་པ་རེ་ཡོད་པས་དེའི་རྟོགས་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །མཉམ་གཞག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ལ་ནི་མི་འདྲ་བ་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་སྟེ་དབྱེ་བ་དེ་དག་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡོད་ན་ནི་ཆོས་ཉིད་ཆ་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞིང༌། ཆོས་ཅན་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཆོས་
Chinese
寂止对治的证悟分二：证悟之方式，以及说明其为等持还是后得。第一、证悟之方式：初地时，证悟法界体性于一切续流中无有差别，是为周遍之义；二地时，证悟彼之障碍可断，是为殊胜之义；三地时，听闻寻觅乃是证悟法性之顺缘，即以了知顺缘为因之殊胜，是为顺缘之义殊胜；四地时，对法之贪著亦已止息，是为对法性全无执著之义；五地时，证悟自他一切之自性即是法性，是为彼等续流无有差别之义；六地时，证悟缘起之法性中，全无转变为烦恼或清净之法，是为彼非烦恼亦非清净之义；七地时，法界中不会生起经部等法之种种相状，是为彼无有差别之义；八地时，获得于不生之法之忍，证悟一切清净无有减增，是为彼无减无增之义；烦恼意与五根识连同对境已转依，故依次成为于法性无分别之智慧与清净刹土有自在之位；九地时，获得四种各别正知，故法性即是于智慧有自在之位；十地时，如其所愿般化现，成办有情之义利，故证悟法性即是于事业有自在之位。此二自在乃是从分别念意识转依而来。如是，于十法界中，以对治十地，次第断除障碍十法界之非烦恼性的无知，即是所知障，因为彼等是彼等之相违品之故。第二、说明其为等持还是后得分二：安立合理之方面，驳斥认为彼不合理之观点。第一、安立合理之方面：若问于中边所说之彼等证悟方式，是等持还是后得之证悟方式？乃是后得之确定引生的方式各有不同，故是彼之证悟方式。于等持中，证悟法性之方式则不容许承认有不同，若彼等差别存在于法性上，则法性将变成多分之自性，若不观待法
English
The realization of the antidote of quiescence has two aspects: the manner of realization, and the explanation of whether it is samatha or vipassana. First, the manner of realization: In the first bhumi, realizing that the dharmadhatu nature is without distinction in all continua, is for the sake of universality; in the second bhumi, realizing that its obscurations can be abandoned, is for the sake of excellence; in the third bhumi, seeking learning is a conducive condition for realizing the nature of reality, that is, knowing the conducive condition as the best of causes, is for the sake of the excellence of the conducive condition; in the fourth bhumi, craving for the Dharma is also reversed, is for the sake of not grasping the nature of reality at all; in the fifth bhumi, realizing that the nature of all self and others is the nature of reality, is for the sake of the absence of different continua; in the sixth bhumi, realizing that in the nature of dependent origination, there is no Dharma that transforms into affliction or purification, is for the sake of it not being affliction or purification; in the seventh bhumi, different characteristics of the Dharma, such as sutras, do not arise in the dharmadhatu, is for the sake of its being without difference; in the eighth bhumi, having obtained forbearance in the unborn Dharma, realizing that all purification is without decrease or increase, is for the sake of its being without decrease or increase; the afflicted mind and the consciousness of the five senses, together with their objects, have undergone transformation, so that they gradually become the state of having power over the wisdom without conceptualization of the nature of reality and the pure land; in the ninth bhumi, having obtained the four individual perfect knowledges, the nature of reality is in the state of having power over wisdom; in the tenth bhumi, manifesting as desired and accomplishing the benefit of sentient beings, realizing that the nature of reality is in the state of having power over activity. These two powers arise from the transformation of the conceptual mind consciousness. Thus, in the ten dharmadhatus, the ten obscurations of knowledge, which are non-afflicted ignorance that obscures the ten dharmadhatus, are gradually abandoned by the ten antidotes, because they are the opposing factors of those. Second, explaining whether it is samatha or vipassana has two aspects: establishing the reasonable aspect, and refuting the view that it is unreasonable. First, establishing the reasonable aspect: If asked whether those manners of realization explained in the Madhyantavibhaga are the manners of realization of samatha or vipassana, it is the manner of realization of vipassana, because the ways of leading to certainty in vipassana are different. In samatha, it is not permissible to admit that there are differences in the manner of realizing the nature of reality. If those differences exist in the nature of reality, then the nature of reality would become the nature of many parts, if not dependent on the subject