Tibetan
་ཐོབ་པ་པོའི་གང་ཟག་ནི། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་རང་ས་དང༌། །འོག་སའི་རྟེན་ ཅན་འོག་གོང་མེད། ཅེས་སྤྱིར་བཏང་དང༌། སྲིད་རྩེའི་འཕགས་པ་ཅི་ཡང་མེད། །མངོན་སུམ་བྱས་ནས་ཟག་པ་ཟད། །ཅེས་དམིགས་བསལ་གསུང་བ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཚད་མེད་བཤད་པ་ལ་བཞི། རྒྱུ་ངོ་བོ། དབྱེ་བ་སྒྲ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་རྒྱུ་ནི། རྒྱན་ལས། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་དེ་རྒྱུ་ལས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེ་སྟེ། །རྒྱུ་དང་བཤེས་གཉེན་རང་བཞིན་ལས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྙིང་རྗེའོ། །ཞེས་སོ། དེ་ལ་ཕྱེད་སྔ་མས་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་གཉིས་དང༌། དེ་གཉིས་འདྲེན་བྱེད་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ། ཚོར་བ་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེའི་དམིགས་པ་བསྟན་ཏོ། །ཕྱེད་ཕྱི་མས་རྐྱེན་ལྷག་མ་གསུམ་བསྟན་ཏེ། རྒྱུ་ནི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཏེ་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་གི་ཟག་མེད་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། བཤེས་གཉེན་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཏེ་ཚད་མེད་སྟོན་པ་པོའོ། །རང་བཞིན་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དེ་སྔ་ལོགས་ཀྱི་རིག་པའོ། །རྐྱེན་ལྷག་མ་འདི་གསུམ་ནི་བཞི་ག་ལ་སྦྱར་ལ། རྐྱེན་དང་པོ་ནི་ངོ་བོའི་སྐབས་སུ་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ་ལ། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས། དང་པོ་ནི་རྒྱན་ལས། བརྟན་པའི་ཚངས་པ་མི་མཐུན་སྤངས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལྡན། །དམིགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་འཇུག །སེམས་ ཅན་རྣམས་ནི་ཡོངས་སྨིན་བྱེད། ཅེས་ཁྱད་པར་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྟན་ཏེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་རིམ་པ་ལྟར། གནོད་སེམས་དང༌། རྣམ་འཚེ་དང༌། མི་དགའ་བ་དང༌། གནོད་སེམས་དང་འདོད་ཆགས་རྣམས་སྤངས་པའོ། །གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་ནི་དེ་དག་གི་གཉེན་པོ་ཐོབ་པའོ། །དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའོ། །བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་གི་ངོ་བོ་ནི། ཀུན་བཏུས་སུ་བྱམས་པ་གང་ཞེ་ན་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་ཤོག་ཅིག་པའི་བསམ་པའི་གནས་པ་ཡང་དག་པར་འབྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་གང་ཡིན་པ་དང༌། དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཐོག་མཐའ་འདྲ་བ་ལས། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་ཤོག་ཅིག་པའི། བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་ཤོག་ཅིག་པའི། ཕན་པའི་བསམ་པ་གནས་པ་ཡང་དག་པར་འབྱོར་པའི་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་གནས
Chinese
获得者之人是，禅定无色自地，下地的依处有下无上。如是通常说，有顶的圣者什么也没有。现证而烦恼尽。如是特别宣说。第二，说无量有四，因、体性、分类、语释。第一，因是，《庄严经论》中说：乐与苦，彼因中，菩提心之悲，因与善知识，自性中，菩提心之悲。如是说。其中前半部分，以感受乐苦二者，以及彼二引导之感受舍，以三种感受为所缘，欲求远离三种痛苦之悲为中间，故显示了悲的所缘。后半部分显示了剩余三种缘，因是因之缘，即阿赖耶上的无漏种子。善知识是主宰之缘，即宣说无量者。自性是等无间缘，即先前之智慧。此剩余三种缘，与四者皆可相合，第一缘在体性之时宣说。第二，体性有总和别二者。第一是，《庄严经论》中说：稳固之梵天，相违皆舍弃，不分别之智慧具，所缘三种境，有情皆成熟。如是显示了具有四种特点，舍弃相违之特点是依次，害心与，恼害与，不喜与，害心与贪欲皆舍弃。对治之特点是获得彼等之对治。所缘之特点是以有情与法与无所缘为所缘。事业之特点是成熟有情。第二，差别之体性是，《摄类学》中慈爱为何，若依禅定，愿诸有情与乐相遇之意乐安住，真实获得之等持与智慧为何，以及彼等与相应之心与心所法等。如是其余者也，从头到尾相同，从痛苦中解脱出来，愿不离安乐，利益之意乐安住，真实获得之如是说。彼等也安住
English
The person who attains it is, the formless self-ground of meditative absorption, the lower ground has a basis, there is no lower or higher. This is generally said, and there is nothing for the noble ones of the peak of existence. Manifestly realizing and exhausting the defilements. This is how it is specifically stated. Secondly, there are four explanations of the immeasurable: cause, essence, division, and explanation of terms. First, the cause is: In the Ornament it says: Happiness and suffering, from that cause, is the compassion of the Bodhisattva; from cause, spiritual friend, and nature, is the compassion of the Bodhisattva. Thus it is said. In that, the first half shows the two feelings of happiness and suffering, and the feeling of equanimity that leads them, focusing on the three feelings, and the compassion that desires to be separated from the three sufferings, so it shows the object of compassion. The latter half shows the remaining three conditions: the cause is the causal condition, the stainless seed on the basis of all. The spiritual friend is the lordly condition, the one who teaches the immeasurable. Nature is the immediately preceding condition, the previous wisdom. These remaining three conditions can be combined with all four, and the first condition will be explained at the time of the essence. Secondly, the essence has two aspects: general and specific. The first is: In the Ornament it says: The steadfast Brahma, abandoning incompatibilities, possessing non-discriminating wisdom, engaging in three kinds of objects, completely maturing sentient beings. Thus it shows that it has four characteristics: the characteristic of abandoning incompatible aspects is in order, harmful thoughts and, harming and, displeasure and, harmful thoughts and desire are all abandoned. The characteristic of the antidote is obtaining the antidote to them. The characteristic of the object is focusing on sentient beings, phenomena, and the absence of an object. The characteristic of the activity is maturing sentient beings. Secondly, the essence of the distinction is: In the Compendium, what is love? Relying on meditative absorption, the intention to abide in the thought that may all sentient beings meet with happiness, the concentration and wisdom that are truly attained, and the mind and mental factors that are in accordance with them. Similarly, for the others, the beginning and end are the same, may they be separated from suffering, may they not be separated from happiness, the intention to abide in the thought of benefit, it is said that it is truly attained. They also abide
Tibetan
་དང༌། དམིགས་པ་དང༌། རྣམ་པ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། གྲོགས་བསྟན་ཏེ། དང་པོ་ནི་བསམ་གཏན་བཞིའི་དངོས་གཞི་དག་པ་བ་གང་རུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ་ ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་ན། བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པ། སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ། བདེ་བ་དང་ལྡན་པ། ཉེ་རིང་དུ་གཅོད་པའི་རྒྱུ་ཆགས་སྡང་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་འཕྲད་པར་འདོད་པ་སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་བོ། །ལྔ་པ་ནི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ངོ༌། །གསུམ་པ་དབྱེ་བ་ནི། སེམས་ཅན་དང་ཆོས་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་སོགས་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ནི། བྱམས་སོགས་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སེམས་ཅན་ནམ་གང་ཟག་གི་རྫས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་གཅིག་དམིགས་ནས་སྙིང་རྗེ་སོགས་སྐྱེ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་པ་པོའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྫས་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། ཆོས་ཙམ་ཞིག་གི་ངོ་བོའི་སྡུག་བསྔལ་བ་པོ་དམིགས་ནས་བྱམས་སོགས་སྐྱེ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཙམ་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པ་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་དམིགས་པའི་བྱམས་སོགས་སོ། །ཡང་ན་འདི་དག་གི་ཡུལ་བདེ་བ་དང་ཕྲད་པར་འདོད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་འདོད་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ནི་དང་པོའི་ཡུལ་དང༌། ཚད་མེད་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ། རྒྱན་ལས། །བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དག་བདེ་འདོད་དང༌། །སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉམ་ཐག་དང་བདེ་བ་དང༌། །ཉོན་མོངས་ཅན་དང་དེ་དག་བསྟན་ཆོས་དང༌། དེ་ཡི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག །ཅེས་སོ། །དང་པོ་ནི་སོ་སྐྱེ་དང༌། གཉིས་པ་ནི་ཉན་རང་ཐུན་མོང་བ་དང༌། གསུམ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱིའོ། །ཞེས་་བློས་བཤད་ལ། །བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་ལས། ཐོག་མ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་་མུ་སྟེགས་པ་དང་ཐུན་མོང་པ། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་གསུམ་གྱི་བྱམས་སོགས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་བཤད་དོ། །བཞི་པ་སྒྲ་བཤད་ནི་གནོད་འཇོམས་སུ། སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་དང༌། ཚོགས་ཚད་མེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དང༌། ཆོས་ཚད་མེད་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཚད་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ནི་སོ་སོའི་སྒྲ་བཤད་ཡིན་ལ། འདི་དག་བསྒོམས་པས་ལྷ་ཚངས་པར་སྐྱེ་བས་ཚངས་པའི་གནས་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །གསུམ་པ་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས། སྤྱིར་བསྟན་པ
Chinese
，以及所缘、相、体性、助伴，其中第一是四禅的真实基础中的任何一个。第二是一切有情，略作区分，则为不具乐、具痛苦、具乐、具有区分远近之因的贪嗔的有情。第三是想要相遇等等。第四是等持和智慧。第五是心和心所。第三是分类，以有情、法和无所缘为所缘的慈等共有三种。其中第一是：慈等生起之境，缘于有情或补特伽罗的实法之体性，生起慈悲等。第二是：虽无痛苦者的有情之实法，然缘于仅是法之体性的痛苦者，生起慈等。第三是：甚至不缘于仅是法的，缘于远离能取所取的真如的慈等。或者，这些的境是想要与乐相遇，以及为痛苦所困扰，以及想要不离乐，以及烦恼有情是第一的境，以及宣说无量的论典，以及真如是最后二者的境，如《庄严经论》云： 稳固者欲彼等乐， 痛苦所困与乐及， 烦恼者与彼等教法， 彼之真如中极趣入。 如是说。第一是异生，第二是声闻缘觉共同的，第三是佛菩萨的。如是说。在《无尽慧经》中，对于最初发心，以及进入行持的，外道和共同的，获得不生之法忍的菩萨这三种的慈等依次宣说。第四是词义解释，在《摧魔》中说：缘于无量有情，以及成为无量福德之因，以及成为获得无量法之因，以及成为无量智慧之行境，故称为无量。如是所说的是各自的词义解释，修习这些能生于梵天，故也称为梵天住。第三、积聚资粮分二，总的显示
English
and the object, aspect, essence, and companions. The first is any of the actual bases of the four dhyanas. The second is all sentient beings, with a slight distinction: sentient beings who do not have happiness, who have suffering, who have happiness, and who have attachment and aversion, which are the causes of distinguishing between near and far. The third is wanting to meet, and so on. The fourth is samadhi and wisdom. The fifth is mind and mental factors. The third is the division: the three, such as love, that focus on sentient beings, phenomena, and the absence of focus. The first of these is: the object of the arising of love, etc., focuses on one sentient being or the essence of the substance of a person, and compassion, etc., arise. The second is: although the substance of the sentient being who is suffering is not established, love, etc., arise by focusing on the sufferer who is only the essence of the dharma. The third is: love, etc., that do not even focus on just the dharma, but focus on suchness, which is free from grasping and being grasped. Alternatively, the objects of these are wanting to meet with happiness, being afflicted by suffering, wanting not to be separated from happiness, and afflicted sentient beings are the objects of the first, and the scriptures that teach the immeasurable, and suchness are the objects of the last two. As it says in the Ornament: The steadfast desire those for happiness, Afflicted by suffering, and happiness, Afflicted ones and those teachings, They enter into the suchness of that. Thus it is said. The first is ordinary beings, the second is common to hearers and self-realizers, and the third is for Buddhas and Bodhisattvas. Thus it is said. In the Sutra of Inexhaustible Intelligence, it is said that the love, etc., of the three Bodhisattvas who initially generate the mind, enter into practice, are common to non-Buddhists, and have obtained forbearance of the unborn dharma are taught in order. The fourth is the etymology, in the Destroyer of Harm it says: Because it focuses on immeasurable sentient beings, and because it becomes the cause of immeasurable accumulations, and because it becomes the cause of obtaining immeasurable dharmas, and because it becomes the object of immeasurable wisdom, it is called immeasurable. What is said is the etymology of each, and by meditating on these, one is born as a Brahma god, so it is also called the Brahma abode. Third, accumulating the accumulations is divided into two, a general presentation