Tibetan
གནས་པ་དང༌། ཁྱད་པར་དང༌། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་བཞི་ཡོད་དེ། རིམ་པ་ལྟར་རང་གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རགས་པའི་ཉོན་མོངས་དང༌། རང་དང་གོང་སའི་དག་པ་བ་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་སྐྱེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །སྲིད་རྩེ་ལ་གོང་ས་མེད་པས་ཁྱད་པར་ཆ་མཐུན་དོར་རོ། །གཉིས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི། བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གསུམ་སྟེ་བདུན་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་རྟེན་གྱི་སྲིད་རྩེ་ལ་མིན་ཏེ་ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་ཡུལ་གསལ་བར་གཅོད་ལ། ས་འདི་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཤིན་ཏུ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་མངོན་པ་གོང་འོག་ནས་བཤད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་སྒོམ་པ་ན་ཐབས་མི་མཁས་པས་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང༌། བྱང་སེམས་ ཀྱིས་འདི་སྒོམ་པ་ན་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཟག་མེད་དུ་འགྱུར་བར་བཤད་དོ། །སྤྱིར་ན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་དང་དངོས་གཞི་ལ་ཙམ་ཁྱད་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་ཟག་མེད་དགུར་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་གི་རྣམ་བཞག་བཤད་པ་ལ་གསུམ། བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་དང༌། གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་དཔྱད་པ་དང༌། དེ་དག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལ་གསུམ། རྫས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཡན་ལག་གི་ངོ་བོ། གྲངས་ངེས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། །སྤྱིར་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལ་མིང་གི་སྒོ་ནས་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་དེ། མཛོད་ལས། དང་པོ་ལ་ལྡ་རྟོག་དཔྱོད་དང༌། །དགའ་དང་བདེ་དང་ཏིང་འཛིན་རྣམས། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་བཞི། །རབ་དང་དང་ནི་དགའ་བ་སོགས། །གསུམ་པ་ལ་ལྔ་བཏང་སྙོམས་དང༌། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་བདེ་དང་གནས། །མཐའ་ན་བཞི་དྲན་བཏང་སྙོམས་དང༌། །བདེ་མིན་སྡུག་མིན་ཏིང་འཛིན་རྣམས། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་དག་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་རྫས་བཅུ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དེ། །རྟོག་དཔྱོད་དགའ་བདེ་ཚོར་བ་སེམས་བདེ་ཏིང་འཛིན་རབ་དང་དྲན་ཤེས་བཞིན་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྫས་སོ། །གོང་མ་ལྟར་ན་དགའ་བདེ་གཉིས་རྫས་གཅིག་ཡིན་ཞིང༌། རབ་དང་ནི་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རྫས་དགུ་དང་ལྷག་མ་བཏགས་ཡོད་དུ་ འདོད་དོ། །ཡང་ན་བདེ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པར་གཅིག་པས་རྫས་གཅིག་ཏུ་བགྲངས་ནས་བརྒྱད་དུ་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་གི་ངོ་བོ་ལ་བཞི། དང་པོ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་ལྔ་ལས་རྟོག་པ་ནི་ངོ་བོ་ཙམ་ཚོལ་བའོ། །དཔྱོད་པ་ནི་ཞིབ་ཏུ་དཔྱོད་པ་སྟེ་གཉིས་ཀ་ཡང་ནང་གི་བརྗོད་པ་ངག་ཀུན་ནས་སློང་བའོ
Chinese
具有安住、差别、以及决定分四种顺同支。次第与各自后续的粗重烦恼，以及与自身和上方清净者与无漏道生起相顺应。有顶没有上方，因此舍弃差别顺同支。第二，超越世间是指四禅和三无色，即七者是超越世间道的所依，而不是有顶，因为无漏道能明晰断除自境，而此地是由于意识的行相极不明显之故。如是上下《俱舍论》中宣说。然而，狮子贤论师说，声闻修习时，由于不善巧方便，所以如此，但菩萨修习此地时，由于善巧方便，因此会转为无漏。一般而言，将初禅的近分和正行分为唯和差别两种，从而宣说九种无漏。第三，宣说它们的体性，分为三：禅定的支分，无色界的所缘行相的分析，以及宣说修习它们的果。第一，禅定的支分分为三：实法与假法的差别，支分的体性，以及数量决定的方式。第一是：一般而言，禅定的支分从名称的角度有十八种，如《俱舍论》所说：初禅有五寻伺与喜乐，以及定，二禅有四支，胜解与喜等，三禅有五舍与念正知，乐与住，终禅有四念舍，非乐非苦与定。如是等等。这些分别部论师认为有十一种实法：寻、伺、喜、乐、受、心、乐、定、胜解、念、正知、行、舍受舍的实法。如果按照上部论典，喜和乐二者是一个实法，胜解是念、正知、舍三种的体性，因此是九种实法，其余是假有。或者，乐等也是意识之轮的受用，寂灭为一，因此算作一个实法，成为八种。第二，支分的体性分为四：第一，初禅的五个支分中，寻是仅仅寻求自性的。
English
It has four kinds of concordant factors: abiding, distinction, and definitive discernment. In sequence, they correspond to the coarse afflictions that follow them, and to the arising of pure and uncontaminated paths of oneself and higher beings. Since there is no higher realm than the peak of existence, the distinguishing concordant factor is abandoned. Secondly, transcendence of the world refers to the four concentrations and the first three formless realms, i.e., the seven that are the basis for the path of transcendence, but not the peak of existence, because the uncontaminated path clearly cuts off its own object, while this realm is because the movement of consciousness is extremely unclear. As explained in the upper and lower Abhidharma. However, Master Senge Zangpo said that when the Shravakas meditate, it is because they are not skilled in means, but when Bodhisattvas meditate on this, they become uncontaminated because they are skilled in means. In general, the preliminary and actual practice of the first dhyana are divided into two types, namely, only and difference, and thus nine types of uncontaminated are explained. Third, explaining their nature, divided into three: the limbs of meditation, the analysis of the object aspects of the formless realms, and the explanation of the fruits of meditating on them. First, the limbs of meditation are divided into three: the difference between substance and imputation, the nature of the limbs, and the way of determining the number. The first is: In general, there are eighteen limbs of meditation from the perspective of names, as stated in the Treasury: The first has five: investigation and analysis, joy and happiness, and samadhi. The second has four limbs: conviction and joy, etc. The third has five: equanimity, mindfulness and awareness, happiness and abiding. The final has four: mindfulness, equanimity, neither happiness nor suffering, and samadhi. So on and so forth. The Vaibhashikas consider these to be eleven substances: investigation, analysis, joy, happiness, sensation, mind, happiness, samadhi, conviction, mindfulness, awareness, action, equanimity, sensation, and the substance of equanimity. According to the upper treatises, joy and happiness are one substance, and conviction is the nature of mindfulness, awareness, and equanimity, so there are nine substances, and the rest are imputed. Alternatively, happiness and so on are also the enjoyment of the wheel of consciousness, and quiescence is one, so it is counted as one substance, becoming eight. Second, the nature of the limbs is divided into four: First, among the five limbs of the first dhyana, investigation is merely seeking the nature.
Tibetan
། །འདི་གཉིས་བསམ་གཏན་གཞན་གསུམ་ལ་ཡང་སས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མེད་ཀྱིས་ཀུན་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་ལས་བཤད་དོ། །དེ་གཉིས་ཆར་ཀྱང་སེམས་པ་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཆར་ལ་བཏགས་པའོ། །དགའ་བདེ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཚོར་བ་ཡིད་བདེ་དང་སེམས་བྱུང་ཤིན་སྦྱང་གི་བདེ་བ་ལ་བྱེ་སྨྲ་རྣམས་འདོད། དེ་ལྟར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་བདེ་བ་ལུས་ཚོར་ཡིན་ན་དབང་ཤེས་ཀྱི་ས་པ་ཡིན་ལ་དབང་ཤེས་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཡེང་བས་བསམ་གཏན་ལ་མེད་ལ། ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོ་པར་མི་རུང་སྟེ། དགའ་བ་ཡང་ཚོར་བ་ཡིད་བདེ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ཅིག་ཆར་འབྱུང་ན་རྫས་མཚུངས་ཉམས་ལ། རིམ་གྱིས་འོང་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་གཉིས་པ་གཉིས་ཡན་ལག་ལྔ་པ་དང་བཞི་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཅིག་ཆར་འབྱུང་བས་སོ་སྙམ་དུ་བསམ་པའོ། །ཡང་མཛོད་ལས། གཞན་དག་ན་རེ། སེམས་ལས་བྱུང་ བའི་བདེ་བའི་དབང་པོ་ནི་བདེ་བ་ཁོ་ན་སྟེ་བསམ་གཏན་གསུམ་ཆར་ན་ཡང་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་ཁོ་ན་ཡན་ལག་ཏུ་བཞག་གོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །ཞེས་བསམ་གཏན་དང་པོ་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་ནི་ལུས་ཚོར་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་ཤིན་སྦྱངས་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལ་ཤིན་སྦྱང་གི་བདེ་བ། ཡང་ཡོད་ལ། བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་མདོར། བདེ་བ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་ལ་ཞེས་རང་གི་སྒྲས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ལུས་ཚོར་རོ་་ཤིན་སྦྱངས་ཙམ་ནི་མིན་ཏེ་བདེ་བས་ཁྱབ་པར་བྱའོ། ཞེས་འདོད་དོ། ཉན་ས་ལས། གཟུགས་ལུས་ཀྱིས་ཤིན་སྦྱང་དང་ཡིད་ལུས་ཀྱི་ཚོར་བའི་བདེ་བ་མྱོང་བར་བཤད། ཀུན་བཏུས་འགྲེལ་པར། བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ནས་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པར་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་པོ་རྟེན་བཅས་ཀྱི་ལུས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་པས་ལུས་དང༌། རང་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་བཅས་དགའ་རྣམས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱས་པས་སེམས་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་བྱ་བ་གཉིས་བྱེད་པས་རིམ་པ་ལྟར་བདེ་བ་དང་དགའ་བ་ཞེས་འཇོག་གོ་ཞེས་བཤད་དེ་ཕྱི་མ་གཉིས་མཐུན་ལ་འདི་གཉིས་མཛོད་རྩ་འགྲེལ་དང་མི་མཐུན་ནོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རང་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་སྡུད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྡ་ལས་རྟོག་པ་ཆེས་རགས་པས་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་བསྒོམ་པས་དེ་གཅིག་པུ་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ་ཞེས་མཛོད་པ་རྣམས་འཆད་དོ། གཉིས་པ་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ཡན་ལག་བཞི་ལས། རབ་ཏུ་དང་བ་ནི། མཛོད་ལས། མཉམ་གཞག་གིས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་པ་ལ་ཆེས་དད་པའོ་ཞེས་འདོད་ཀྱང
Chinese
这两个（喜和乐）对于其他三个禅定，也以“地”所包含的方式，通过从无生有的途径，以分别的思辨来解释其作用。这两个都安立于心和智慧二者之上。喜和乐，是次第而言，分别说者认为是感受中的意乐和心所中的轻安之乐。如此认为的理由是，如果乐是身受，那么它就是根识的境地，而根识是向外散乱的，因此在禅定中不会有。意识不应是眷属的集合，因为喜也是感受中的意乐，如果二者同时产生，就会有本体相同的过失。如果次第产生，那么初禅和二禅就不会成为五支和四支，因为支分是同时产生的。他们是这样认为的。此外，《俱舍论》中说：其他论师说，从心所生的乐根只是乐本身，即使在所有三个禅定中，也只是将身体的乐作为支分。他们这样说。也就是说，初禅、二禅和三禅的乐只是身受，因为轻安的乐在第四禅中也有。在第三禅的经中说：身体感受乐，因为用自己的词语说了，所以是身受，不仅仅是轻安，而是要被乐所遍布。他们是这样认为的。《瑜伽师地论》中说：色身感受轻安，意身感受感受的乐。《摄类学释》中说：从初禅和二禅开始，仅仅通过体验意识眷属的感受，使诸根所依的身体堪能，因此是身；以及通过使自己和相应的意识眷属的喜充满，从而做两种利益心的行为，因此次第安立为乐和喜。这样解释，后两者一致，而这两个与《俱舍论》的根本和解释不一致。等持是使自己和相应的心的心所都专注于一个所缘。在那五个（支）中，由于寻思非常粗大，因此视其为过患，通过修习而对它不执著，因此是初禅的特殊实事，论师们是这样解释的。 第二，二禅的四个支分中，极喜是：《俱舍论》中说：通过等持而对从初禅中决定生起极大的信心。
English
These two (joy and happiness) for the other three dhyanas, also in the way of being included by the "ground," explain their function through the path of arising from non-existence, with discriminating speculation. Both of these are established on both mind and wisdom. Joy and happiness, in order, are considered by the Vaibhashikas as mental pleasure among feelings and the pleasure of pliancy among mental factors. The reason for thinking so is that if happiness is a bodily feeling, then it is the realm of sense consciousness, and sense consciousness is distracted outwards, so it will not be present in dhyana. Mind consciousness should not be a collection of retinues, because joy is also mental pleasure among feelings, and if the two arise simultaneously, there will be the fault of having the same entity. If they arise sequentially, then the first and second dhyanas will not become the five limbs and four limbs, because the limbs arise simultaneously. This is how they think. Furthermore, the Abhidharmakosha says: Other teachers say that the sense of pleasure arising from the mind is only pleasure itself, and even in all three dhyanas, only bodily pleasure is established as a limb. They say this. That is to say, the pleasure of the first, second, and third dhyanas is only bodily feeling, because the pleasure of pliancy is also present in the fourth dhyana. In the sutra of the third dhyana, it says: The body experiences pleasure, because it is said in one's own words, so it is bodily feeling, not just pliancy, but it should be pervaded by pleasure. This is how they think. The Yogacarabhumi says: The physical body experiences pliancy, and the mental body experiences the pleasure of feeling. The Samgraha Commentary says: From the first and second dhyanas onwards, merely through experiencing the feeling of the mind consciousness retinue, the body that is the basis of the senses is made capable, therefore it is the body; and through filling oneself and the corresponding mind consciousness retinue with joy, thereby doing two actions that benefit the mind, therefore they are established as pleasure and joy in order. This is how it is explained, the latter two are consistent, while these two are inconsistent with the root and commentary of the Abhidharmakosha. Samadhi is to gather oneself and the corresponding mental factors of the mind onto one object of focus. Among those five (limbs), because thought is very coarse, it is therefore regarded as a fault, and through practice, one is not attached to it, therefore it is the special reality of the first dhyana, the teachers explain it this way. Second, among the four limbs of the second dhyana, great joy is: The Abhidharmakosha says: Through samadhi, having great faith in definitely arising from the first dhyana.