Tibetan
བ་ལ་སྦྱོར་བའི་གེགས་བྱེད་པའི་འདོད་པའི་ཀུན་དཀྲིས་མི་འབྱུང་བ་ན་འདི་སྙམ་དུ། ཅི་འདི་བདག་ལ་ཡོད་བཞིན་དུ་མི་མྱོང་ངམ། འོན་ཏེ་མེད་པས་མི་མྱོང་སྙམ་ནས་སྡུག་པའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱས་པས་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་འབྱུང་བ་ན། འདི་སྙམ་དུ་བདག་གི་སེམས་འདོད་པ་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་ལོ་སྙམ་དེས་སྤང་བྱ་ལྷག་མ་སྤང་བའི་ཕྱིར་ཞི་རགས་སུ་སྒོམ་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་དུས་དུས་སུ་སྤང་མ་སྤངས་དཔྱོད་པ་ན་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་མ་སྤངས་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆུང་ངུ་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་སྐྱེས་པ་ནི། སྦྱོར་བ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིད་བྱེད་དེ། དེ་ཡང་རེ་ཞིག་ཙམ་སྤང་བ་ཡིན་གྱི། གཏན་སྤངས་པ་ནི་མིན་ཏེ། ས་བོན་དྲུང་མ་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་དེའི་ནུས་པ་མེད་པས་སོ། །དེའི་མཇུག་ཐོགས་སུ་རེ་མཐུས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་ལ་འཇུག་ཅིང་དངོས་གཞི་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་བྱེད་སྐྱེས་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡིད་བྱེད་བདུན་དུ་གྲངས་ངེས་པ་ཡང༌། ཉེར་བསྔོགས་ཀྱིས་ས་འོག་མའི་སྤང་བྱ་མ་སྤངས་ཤིང་གོང་མའི་ཐོབ་བྱ་མ་ཐོབ་ན་དངོས་གཞི་མི་ཐོབ་པས་དེའི་ཕྱིར་བདུན་དུ་བཞག་སྟེ། འདི་ལྟར་ཉེར་བསྔོགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྒྱུ་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། འབྲས་བུ་གསུམ་ལས་དང་པོ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡིད་ བྱེད་དང་པོ་གཉིས་ཏེ། དང་པོས་སྤང་བྱ་ཐོབ་བྱ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སེམས་གཏོད་པར་བྱེད་ཅིང༌། གཉིས་པས་དེའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པས་སོ། །སྐྱེས་ཟིན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ཡིད་བྱེད་ལྔ་པ་སྟེ། དེས་སྤངས་མ་སྤང་བརྟགས་ནས་སྤང་བྱ་ལྷག་མ་མཐར་འབྱིན་པར་བྱེད་པས་སོ། །དེ་གསུམ་ནི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ་ནི། གསུམ་པ་བཞི་པ་དྲུག་པ་སྟེ་ས་འོག་མའི་ཉོན་མོངས་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་འཇོམས་པས་སོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུ་ནི་ཡིད་བྱེད་བདུན་པའོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མ་དེ་དང་མཚུངས་པར་བསྟན་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཇི་ལྟ་བར་འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་མངོན་པའི་སྤྱི་སྐད་ལ་ཁམས་གོང་མ་ན་སེམས་ལོང་རྩོམ་པའི་ཚེ་སེམས་ལོང་མེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྲོ་བས་གོང་མའི་ས་ལ་བསམ་བྱུང་དང་གཟུགས་མེད་ན་ཐོས་བྱུང་མེད་པར་བཤད་པས། དེའི་ལྟར་ན་གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྟེན་ལ་སྒོམ་ན་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་ལ་ཐོས་བསམ་གཉིས་ཀ་དང༌། གཟུགས་ཀྱི་རྟེན་ལ་སྒོམ་ན་བསམ་བྱུང་མེད་དོ། །གཞན
Chinese
当不生起障碍于道的欲妙的遍计（寻思）时，便会这样想：难道这是我拥有却未曾体验吗？或者是因为没有才未曾体验呢？这样以痛苦的行相作意，便会对欲妙生起贪求。这时便会这样想：我的心是否尚未与对欲妙的贪著分离呢？因此，为了断除剩余的应断之法，以寂静和粗猛的方式修习，这就是审察的作意。像这样时时审察是否已断除应断之法，为了断除显现而未断除的应断之法，生起对治欲妙的三种小烦恼，这就是究竟加行的作意。但这只是暂时断除，并非彻底断除，因为没有连根拔起种子，因为世间道没有这种能力。紧接着，依靠这种力量进入初禅的真实义，并且生起与真实义相应的作意，这就是加行果的作意。像这样，作意确定为七种，也是因为如果近分的下地应断之法未断除，上地的应得之法未获得，就无法获得真实义，因此安立为七种。像这样，近分道的因、体性、果三个方面，从最初未生起而生起，有两种作意，第一种作意使了知应断之法和应得之法后，使心专注；第二种作意为了这个目的而发起精进。已经生起的进行区分的是第五种作意，它审查是否已断除，从而彻底去除剩余的应断之法。这三种是因。第二，体性是第三、第四、第六种，因为它们摧毁了下地的三种大、中、小烦恼。第三，果是第七种作意。第二，说明其余的与此相同，就像初禅一样，乃至非想非非想处也是如此。然而，在经部的共同语中说，在上界发起心轮时，没有心轮而进入等持，因此说上地的禅生和无色界没有听闻生。按照这种说法，如果以无色界的所依来修习，那么第一种作意就既有听闻也有思惟；如果以色界的所依来修习，那么就没有思惟生。其他。
English
When the discursive thoughts of desire, which obstruct the path, do not arise, one might think: "Is this something I possess but have not experienced?" Or, "Is it because I do not possess it that I have not experienced it?" Thus, by focusing the mind on the aspect of suffering, desire arises. At this point, one might think: "Is my mind not yet separated from attachment to desire?" Therefore, in order to abandon the remaining objects to be abandoned, one cultivates in a peaceful and intense manner, and this is the discerning application of mind. In this way, constantly examining whether one has abandoned what should be abandoned, and in order to abandon what is manifest but not yet abandoned, the antidote to the three minor afflictions of desire arises, and this is the ultimate application of mind in preparation. However, this is only a temporary abandonment, not a complete abandonment, because the root of the seed has not been extracted, as the worldly path does not have that power. Immediately following this, relying on this strength, one enters the actual state of the first dhyana, and the application of mind that arises in accordance with the actual state is the application of mind that is the fruit of preparation. Thus, the number of applications of mind is fixed at seven because if the objects to be abandoned of the lower ground of nearness have not been abandoned, and the objects to be attained of the higher ground have not been attained, the actual state cannot be attained. Therefore, it is established as seven. In this way, of the cause, essence, and fruit of the path of nearness, the first two applications of mind cause what has not arisen to arise. The first application of mind causes the mind to focus after knowing what should be abandoned and what should be attained, and the second application of mind initiates diligence for that purpose. The fifth application of mind distinguishes what has already arisen, examining whether one has abandoned what should be abandoned, thereby completely removing the remaining objects to be abandoned. These three are the cause. Second, the essence is the third, fourth, and sixth, because they destroy the three great, medium, and small afflictions of the lower ground. Third, the fruit is the seventh application of mind. Second, the explanation of the remainder is the same as this, just as with the first dhyana, so it is up to the realm of neither perception nor non-perception. However, in the common language of the Abhidharma, it is said that when initiating the wheel of mind in the higher realms, one enters samadhi without the wheel of mind, so it is said that in the higher grounds, there is no thought-born in the formless realms and no hearing-born in the form realms. According to this, if one cultivates based on the support of the formless realms, then the first application of mind has both hearing and thinking, and if one cultivates based on the support of the form realms, then there is no thought-born. Others.