Tibetan
་ཡང་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ནས་སྲིད་རྩེའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་བར་ལས་དེར་ཚོར་བའི་དགའ་བདེ་མེད་པས་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་དོན་སྤོང་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་ལ་བཤད་དོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དང་པོ་འདི་འདོད་པ་ཡིན་གྱི་གོང་སར་ མི་གཏོགས་ལ་འདིའི་རིག་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ལའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལམ་དགུ་པ་གང་དུ་གཏོགས་བསམ་པ་ནི། སྦྱོར་བའི་མཐའི་འབྲས་བུ་ཡིད་བྱེད་དངོས་གཞིར་འདོད་པ་ལྟར་ན་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དགུ་པ་ལ་དངོས་གཞིས་ཁྱབ་པར་མངོན་ལ། མཛོད་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དགུ་པ་ལ་ཉེར་བསྡོགས་དང་དངོས་གཞིའི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བ་གཉིས་འདོད་ལ། བཞི་པ་ཡན་ཆད་ལ་ནི་དངོས་གཞིས་ཁྱབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་མཛོད་དུ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ནར་འདོད་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་གསུམ་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་དང་དངོས་གཞི་ལ་ཚོར་བའི་དབང་པོ་རིགས་མི་འདྲ་བ་ཡོད་པས་དབང་པོ་འཕོ་དཀའ་ལ། ལྷག་མ་རྣམས་ལ་བཏང་སྙོམས་ཁོ་ནར་ངེས་པས་དབང་པོ་འཕོ་མི་དཀའོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །དེ་ལྟར་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ཡིད་བྱེད་དྲུག་གི་ངོས་འཛིན་དེ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་འོག་ས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱིས་དྲུག་པོ་དེར་གྲངས་ངེས་པ་ནི་མིན་ཏེ། མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ཟག་མེད་རྣམས་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ལ་བརྟེན་པ་ཡོད་ཅིང༌། དེ་གཉིས་ཞི་རགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་འགལ་ལ། ཁྱད་པར་དུ་མཐོང་ལམ་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་གཉེན་པོར་མི་རུང་བས་སོ། །སྤྱིར་ཞི་རགས་སུ་ལྟ་བའི་ལམ་འདིས་འདོད་པ་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་མ་ལུས་པ་སྤང་ བར་འདོད་པ་ལ། བྱེ་སྨྲ་རྣམས་ཅི་ཡང་མན་ཆད་ཀྱི་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་གཉིས་ཀ་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་རྣམས་སྒོམ་སྤང་རྣམས་སྤོང་བར་འདོད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་བྱིས་པས་ཞི་རགས་སུ་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱིས་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་ཀྱང་མངོན་གྱུར་མ་ལུས་པ་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། འདོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཉོན་ཡིད་འཕགས་ལམ་མ་ཐོབ་པར་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་ལ། དེ་འདོད་པའི་སར་གཏོགས་པའི་སྒོམ་སྤང་གི་ཉོན་མོངས་ཡིན་པས་སོ། །ཉེར་བསྡོགས་བརྒྱད་པོ་དེ་ཡང༌། དང་པོ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་དག་པ་བ་ཁོ་ན་དང༌། དང་པོ་ལ་དག་པ་བ་དང་ཟག་མེད་གཉིས་ཡོད་ལ། ཁ་ཅིག་རོ་མྱོང་ཅན་དང་གསུམ་ཡོད་དེ། དངོས་གཞི་ལ་འགྲན་འཛུག་པས་སོ་ཞེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་གང་ཞིག་ཐོབ་བྱའི་ངོ་བོ་ལ་གསུམ། འཇིག་རྟེན་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དང༌། དེ་དག་གི་རྣམ་བཞག་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་གཉིས། ཉོན་མོངས་ཅན་དང༌། དག་པ་བའོ། །དང་པོ་ཉོན་མོངས་ཅན་ནི། གང་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བའི་གཞི་དང༌། གང་གི་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དང༌། ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་གང་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་ན། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པའི་དངོས་གཞི་དག་པ་བའོ། །གང་གིས་ཉོན་མོངས་པར་ བྱེད་ན། རྩ་ཉོན་གྱི་ནང་ནས་ཁོང་ཁྲོ་ནི་ཁམས་གོང་གི་སེམས་ལ་མེད་པས་དེ་བོར་བའི་ལྷག་མ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སྲེད་ལྟ་ང་རྒྱལ་མ་རིག་པ་བཞི་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ས་པའོ། །ཇི་ལྟར་ཉོན་མོངས་པར་བྱེད་ན། དག་པ་བའི་སྙོམས་འཇུག་དེ་དག་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ན་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་སྐྱེས་ནས་སྔར་དགེ་བ་ཡིན་ཀྱང་ཕྱིས་ཉོན་མོངས་དང་མཚུངས་ལྡན་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་བདག་གིས་འདི་ཐོབ་ཀྱིས་གཞན་གྱིས་མིན་ནོ། ཞེས་ང་རྒྱལ་དང༌། ལམ་དང་ལམ་མིན་ལ་རྨོངས་པའི་མཐུས་འདི་དག་ནི་ཐར་ལམ་ཡིན་ལས་ཆེ་སྙམ་པ་དང༌། ཐར་ལམ་ཡིན་པ་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟོས་ནས་དེ་དང་ལྡན་པ་དང༌། སྙོམས་འཇུག་དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་སྔོན་དང་ཕྱི་མའི་མཐའ་འགའ་ཞིག་མཐོང་བ་ན་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་རྟག་སོགས་སུ་ལོག་ལྟ་སྐྱེས་པས་དེ་དང་ལྡན་པར་སོང་བའོ། །འོ་ན་གཟུགས་མེད་མངོན་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་མིན་པས་དེ་ལ་ལྟ་བས་ཉོན་མོངས་བར་བྱེད་ཚུལ་གང་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་གཟུགས་མེད་ལ་ནི་སྔར་ལྟ་ལོག་རྒྱུད་ལ་ལྡན་བཞིན་དུ་སྙོམས་འཇུག་དག་ཐོབ་པ་ན་བདག་གི་ལྟ་བ་འདི་ནི་མཆོག་སྟེ་འདིའི་མཐུས་ཏིང་འཛིན་འདི་ཐོབ་པས་སོ། །ཞེས་ལྟ་ངན་ལ་མཆོག་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་སྐྱེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་བྱེད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་བཞིར་བྱེད་པ་ནི་ཉི་འོག་བྱེ་སྨྲ་དང་མཐུན་ལ་ཁ་ཆེ་བྱེ་སྨྲ་ནི་ཉོན་ མོངས་ཅན་ལ་སྲེད་པ་ཤས་ཆེ་བའི་རོ་མྱོང་ཅན་གཅིག་པུ་འདོད་དོ། །འདི་དག་སྙོམས་འཇུག་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་སྔར་སྙོམས་འཇུག་གི་རྫས་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་བསམས་ནས། སྙོམས་འཇུག་གི་དབྱེ་བ་ལ་བགྲངས་ཏེ་ས་བོན་རུལ་བ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འདི་ལུང་མ་བསྟན་པ་དང༌། འདི་ལ་དེའི་ཡན་ལག་རྣམས་ཀྱང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དག་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང༌། གཟུགས་མེད་འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བ་སྟེ། རང་སའི་ཀུན་དཀྲིས་དང་བྲལ་བས་དག་པ་བའམ་རྣམ་བྱང་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན་ཉམས་པ་དང༌།
Chinese
此外，从第四禅的近分定到有顶的近分定之间，因为没有感受的喜乐，所以仅仅是将舍弃收集喜乐的作意之义视为功德而已。第一禅的近分定的第一个作意是欲界的，不属于上界，其余的道理也应如此理解。第三个问题是，第九道属于哪里？如果像认为有加行道的果实作意是正行那样，那么近分定的第九解脱道显然被正行所遍及。但《俱舍论》的作者认为，前三禅的第九解脱道有近分定和正行两种体性的生起，而第四禅及以上则认为被正行所遍及。这是因为《俱舍论》中认为近分定的感受只有舍受，而前三禅的近分定和正行有不同种类的感受受蕴，因此难以转移受蕴。其余的近分定则确定只有舍受，所以转移受蕴不难，是这样想的。如此，近分定的六种作意的确定，是以世间道远离下界的贪欲为前提的，因此并非确定只有这六种。因为见道和修道这些无漏道也有依赖于初禅近分定的情况，而这二者在寂静和粗猛的相状上是相违的，特别是见道不能作为欲界修断的对治。一般来说，这种观察寂静和粗猛的道想要断除欲界的所有现行烦恼。对此，有部宗认为能断除欲界的一切见断和修断，经部宗则认为能断除修断。然而，仔细分析，孩童以寂静和粗猛的方式修习的道，也不能断除欲界的所有现行修断烦恼，因为不获得圣道，就无法使以欲界为所依的烦恼意念退转，而这是属于欲界的修断烦恼。这八种近分定，除了第一个之外，其余都是清净的。第一个近分定有清净和无漏两种，有些人认为还有有味者，共有三种，因为要与正行竞争。第二个问题是什么应该被获得
English
Furthermore, from the proximity attainment of the fourth dhyana up to the proximity attainment of the peak of existence, since there is no feeling of joy and happiness there, it is only explained as seeing the merit in abandoning the meaning of the mind that collects joy. The first mind of the proximity attainment of the first dhyana belongs to the desire realm and does not belong to the upper realms, and the remaining principles should also be understood in this way. The third question is, where does the ninth path belong? If, as it is thought that the fruit of the path of application, the mind of actual attainment, then it is obvious that the ninth liberation path of proximity attainment is pervaded by the actual attainment. However, the author of the Abhidharmakosha believes that the ninth liberation path of the first three dhyanas has two kinds of arising: proximity attainment and the nature of actual attainment, while the fourth dhyana and above are believed to be pervaded by the actual attainment. This is because the Abhidharmakosha believes that the feeling of proximity attainment is only neutral, and the proximity attainment and actual attainment of the first three dhyanas have different kinds of feeling aggregates, so it is difficult to transfer the feeling aggregates. The remaining proximity attainments are determined to be only neutral, so it is not difficult to transfer the feeling aggregates, or so it is thought. Thus, the determination of the six minds of proximity attainment is based on the worldly path being free from desire from the lower realms, so it is not certain that there are only these six. Because the paths of seeing and cultivation, which are uncontaminated, also rely on the proximity attainment of the first dhyana, and these two are contradictory in terms of peaceful and coarse aspects, especially the path of seeing cannot be an antidote to the abandonment of cultivation in the desire realm. In general, this path of viewing peaceful and coarse aspects wants to abandon all manifest afflictions of the desire realm. In response, the Vaibhashikas believe that they can abandon both the abandonment of seeing and the abandonment of cultivation of the desire realm, and the Sutrantikas believe that they can abandon the abandonment of cultivation. However, upon careful analysis, the path of cultivation that children practice in a peaceful and coarse manner cannot abandon all manifest afflictions of the abandonment of cultivation in the desire realm, because it is impossible to reverse the mind of affliction that relies on the desire realm without obtaining the noble path, and this belongs to the abandonment of cultivation of the desire realm. These eight proximity attainments, except for the first, are all pure. The first proximity attainment has two kinds: pure and uncontaminated, and some believe that there is also a tasting one, making a total of three, because they want to compete with the actual attainment. The second question is what should be obtained.
Chinese
总共有三种：世间道、出世间道，以及对它们的分类进行研究。首先，世间道有两种：烦恼的和清净的。首先，烦恼的又分三种：什么作为烦恼的对象，什么作为烦恼的主体，以及如何进行烦恼的方式。首先，什么作为烦恼的对象呢？就是禅定和无色界的本体，它们是清净的。什么作为烦恼的主体呢？在根本烦恼中，嗔恨在上界的意识中是不存在的，所以舍弃嗔恨，剩下的四种，即被遮蔽且未被记别的贪、见、慢、无明，它们是上两界的所摄。如何进行烦恼呢？当对那些清净的等持进行安住时，如果对其生起贪执，那么之前是善的，之后就与烦恼相应了。同样，如果认为“我获得了这个，别人没有”，这就是我慢。由于对道和非道感到迷惑，认为“这些是解脱道，而且更殊胜”，或者对是解脱道的事物反而产生怀疑，与这些相应。依靠那些等持，通过神通看到过去和未来的一些片段时，就会对世间常恒等产生邪见，从而与之相应。那么，无色界不是神通的所依，如何通过见解来进行烦恼呢？确实如此，但是，对于无色界来说，如果之前相续中已经具有邪见，那么在获得等持时，就会认为“我的见解是殊胜的，通过这个见解的力量才获得了这个定”。这样，就会对恶见产生执著，从而使其成为烦恼。将烦恼分为四种，这与日下部的有部宗义相符，而克什米尔的有部宗义则认为，在烦恼中，只有贪欲占主导地位的体验者才算。这些虽然不是等持的自性，但考虑到它们之前是等持的材料，所以将它们列入等持的分类中，就像腐烂的种子一样。此外，这些是未被记别的，并且不具备其支分。第二，清净的：禅定和无色界的世间善法，由于脱离了自地的所有烦恼，所以称为清净或净解脱。如果对它进行分类，有退失和
English
There are three in total: mundane paths, supramundane paths, and examining the classifications of these. First, there are two types of mundane paths: afflicted and pure. First, the afflicted is divided into three: what is the object to be afflicted, what is the subject that afflicts, and how it is afflicted. First, what is the object to be afflicted? It is the essence of meditative absorption and the formless realm, which are pure. What afflicts? Among the root afflictions, anger is not present in the minds of the higher realms, so discarding anger, the remaining four, which are obscured and unlabelled craving, view, pride, and ignorance, are included in the two upper realms. How does it afflict? When one abides in those pure meditative absorptions, if attachment arises towards them, then what was previously virtuous becomes associated with affliction. Similarly, if one thinks, "I have attained this, not others," that is pride. Due to confusion about the path and non-path, thinking, "These are paths to liberation, and even superior," or doubting what is the path to liberation, one becomes associated with these. Relying on those meditative absorptions, when one sees some fragments of the past and future through clairvoyance, one develops wrong views about the world being permanent, etc., and thus becomes associated with them. Then, since the formless realm is not the basis of clairvoyance, how does one become afflicted by views in that realm? It is true, but for the formless realm, if one already has wrong views in their mindstream, then upon attaining meditative absorption, one thinks, "My view is supreme, and it is through the power of this view that I have attained this samadhi." Thus, attachment to evil views arises, making it afflicted. Dividing afflictions into four is in accordance with the Vaibhashika school of the Lower Lands, while the Vaibhashika school of Kashmir considers only the one who experiences craving as dominant among afflictions. Although these are not the nature of meditative absorption, considering that they were previously the material of meditative absorption, they are listed in the classification of meditative absorption, like rotten seeds. Furthermore, these are unlabelled and do not possess its limbs. Second, the pure: the mundane virtues of meditative absorption and the formless realm, because they are free from all afflictions of their own realm, are called pure or purified liberation. If it is classified, there is decline and